ΜΑΡΙΟΣΜΑΜΑΝΕΑΣ Οἱ ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις στὸ Ἰνδοϊσμὸ Ὑπὸ τὸν ὅρο «Ἰνδοϊσμὸς» περιλαμθάνεται ἕνα ἰδιαίτερο πνευματικὸ καὶ θρησχευτικὸ σύστημα, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία καὶ ἀνάπτυξη συνδέονται μὲ τὴν εὐρύτεθη περιοχὴ τῆς ἱνδικῆς χερσονή σου. Πρωτίστως ὡς θρησχεία καὶ δευτερευόντως ὡς χοινωνικὴ πραχτικὴ ὁ ἰνδοϊσμὸς ἀ ἀντιπροσωπεύει σήμερα τὰ 2/3 τῶν Ἰνδῶν. Ἧ μελέτη του ὡς ἱστορικοῦ, πολιτιστικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ φαινομένου εἶναι ἔργο δύσχολο γιὰ τοὺς μὴ ἐξοικειωμένους μὲ τὸ ἰνδικὸ περιθάλλον μελετητές, ἰδιαίτερα μάλιστα ἐὰν οἱ τελευταῖοι στηρίζουν τὴν ἔρευνά τους στὰ ἀντιεπιστημονικὰ πορίσματα χάποιων στρατευμένων ἰνδοευρωπαϊστῶν. Ἢ ἀνθρωπογεωγραφικὴ ἐπιστήμη διαθεθαιώνει μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο, ὅτι «ἰνδο-ευρωπαϊκὴ» φυλὴ ἢ ὁμοεθνία οὐδέποτε ὑπῆρξαν. Τίθενται ὅμως τὰ ἐρωτήματα: α) Πῶς καὶ πόθεν προῆλθε ὁ ἰνδικὸς πολιτισμός, ὅπως τὸν γνωρίζουμε σήμερα; 6) Πῶς ἐξηγοῦνται οἱ παρατηρημένες ὁμοιότητες τόσο μεταξὺ γλωσσῶν (ἕλλη νικῆς-σανσχριτικῆ ς) ὅσο καὶ μεταξὺ τῶν θρησκειῶν; Υ) Γενικότερα: ὑπάρχει σχέση ἀνάμεσα στὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν ἰνδικὸ κόσμο; ̓Ασφαλ ὥς ὑπάρχει σχέση ἑλληνικοῦ καὶ ἰνδικοῦ ̓χόσμου, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἀντίστροφη ἀπ ̓ αὐτὴν ποὺ θέλουν νὰ μᾶς παρουσιάζουν οἱ ἱνδο-εὐρωπαϊστές. Δὲν ἀποίκισαν οὔτε μετέδωσαν πολιτισμὸ οἱ Ἰνδοὶ στοὺς Εὐρωπαίους, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες στοὺς Ἰνδούς. Τόσον ἡ ἰνδικὴ παράδοση ὅσο κυρίως ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ προϊστορία ἀποκαλύπτουν τὴν ἀλήθεια. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ Ἢ πρώτη ἐπαφὴ μεταξὺ ἑλληνικοῦ καὶ ἰνδικοῦ κόσμου ἰχνηλατεῖται χρονολογικὰ στὴ 10η πρὸς 9η χιλιετία πρὸ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐποχὴ τῶν «θεῶν», κατὰ τὴν ὁποία οἱ πανάρχαιοι αὐτοὶ Ἕλληνες θασιλεῖς κρατοῦσαν τὰ σκῆπτρα τῆς οἴχουμένης. Οἱ πληροφορίες μας γιὰ τὸν πρῶτο αὐτὸ ἐποικισμὸ τοῦ Ἰνδοστὰν (εὐρύτερης περιοχῆς Ἰνδιῶν, Πακιστάν, Βακτριανῆς, Θιθέτ, Κεὐλάνης κ.ο.κ.) σὲ μία τόσο χρονικὰ ἀπομακρυσμένη καὶ ὁμιχλώδη περίοδο προέρχονται « ἀπὸ συνδυασμὸ στοιχείων ἀνάμεσα σὲ ἑλληνικὰ καὶ ἰνδικὰ ἀρχαῖα κείμενα. Ὅμως ὁ ἀποικισμὸς αὐτὸς δὲν ή ἤταν ὁ μοναδικός. Κατὰ τὴν 4η χιλιετία π.Χ. ἐποχὴ τοῦ Διονύσου τοῦ Β ́ »συνετελέσθη ὑὑπὸ τὴν ἡγεσία του καὶ δεύτερος ὁ ἀποικισμός. "Ας προστεθεῖ, ὅτι ὁ Λιόνυσος Β ́ εἶναι ὁ πρῶτος μὴ ̓Ασιάτης ἄποικος καὶ ἱδρυτὴς τοῦ Θιθέτ. Κατὰ τὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο μὲ αὐτὴ τοῦ Διονύσου στὴν Ἰνδία ἐξεστράτευσαν καὶ ἄλλοι Ἕλληνες ἡ ἡγέτες ἢ ὀασιλεῖς, ἑ ὅπως ὁ Ἡρακλῆς, ὁ ὁ Περσέας, ὁ ὁ ̓Αστερίων καὶ ὁ “Μίνως Α ́. Τέλος ὁ τρίτος χαὶ τελευταῖος ἀποικισμὸς τῆς Ἰνδίας ἔγινε τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου. Χιλιάδες Μακεδόνες ἀπόμαχοι στρατιωτικοὶ νυμφεύθηκαν ἰθαγενεῖς γυναῖκες κι ἐγκαταστάθηκαν ἐκεῖ διαδίδοντας τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο γιὰ πολλοστὴ φορὰ στὴν ἱστορία. ̓Αλλὰ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά. Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν πρώτη ἐχπολιστικὴ ἐξόρμηση τῶν Ἑλλήνων στὴν Ἰνδία κατὰ τὸ 9.000 π.Χ. προέρχονται ἀπὸ τὴν παράλληλη μελέτη τῆς «Ντούργας»! καὶ τῆς δικῆς μας «Θεογονίας», ἐκδότης τῆς ὁποίας - καὶ ὄχι συγγραφέας- εἶναι ὁ Ἡσίοδος. Ἐξάγεται ἀθίαστα τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀφ ̓ ἑνὸς μὲν ἡ «Θεογονία» προηγεῖται ἱστορικά, ἀφ ̓ ἑτέρου δὲ ὅτι καὶ τὰ δύο ὀιόλία ἀναφέρονται στὰ ἴδια γεγονότα. Μόνο τὰ γεγονότα τῶν πρωταγωνιστῶν ἀλλάζουν!. Ἡ Τιτανομαχία καὶ ὅλα τὰ παρεπόμενά της στὸν Ἑλλαδικὸ- Αἰγαιαχὸ χῶρο μεταθιθάστη χαν αὐτούσια ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες- Αρείἰους ἐποίκους, ποὺ στὴν πλειοψηφία τους ἦρθανσ ̓ἐπιμειξία μὲ τοὺς ἰθαγενεῖς Μούντα”. Ὁ ἐξελιγμένος πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς ἐποχῆς τῶν «θεῶν» ἐκφράστηκε