ΜΑΡΙΟΣΜΑΜΑΝΕΑΣ Οἱ ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις στὸ Ἰνδοϊσμὸ Ὑπὸ τὸν ὅρο «Ἰνδοϊσμὸς» περιλαμθάνεται ἕνα ἰδιαίτερο πνευματικὸ καὶ θρη- σχευτικὸ σύστημα, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία καὶ ἀνάπτυξη συνδέονται μὲ τὴν εὐρύτε- θη περιοχὴ τῆς ἱνδικῆς χερσονή σου. Πρωτίστως ὡς θρησχεία καὶ δευτερευόντως ὡς χοινωνικὴ πραχτικὴ ὁ ἰνδοϊσμὸς ἀ ἀντιπροσωπεύει σήµερα τὰ 2/3 τῶν Ἰνδῶν. Ἧ µε- λέτη του ὡς ἱστορικοῦ, πολιτιστικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ φαινομένου εἶναι ἔργο δύ- σχολο γιὰ τοὺς μὴ ἐξοικειωμένους μὲ τὸ ἰνδικὸ περιθάλλον μελετητές, ἰδιαίτερα μά- λιστα ἐὰν οἱ τελευταῖοι στηρίζουν τὴν ἔρευνά τους στὰ ἀντιεπιστημονικὰ πορίσμα- τα χάποιων στρατευμένων ἰνδοευρωπαϊστῶν. Ἢ ἀνθρωπογεωγραφικὴ ἐπιστήμη δια- θεθαιώνει μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο, ὅτι «ἰνδο-ευρωπαϊκὴ» φυλὴ ἢ ὁμοεθνία οὐδέποτε ὑπῆρξαν. Τίθενται ὅμως τὰ ἐρωτήματα: α) Πῶς καὶ πόθεν προῆλθε ὁ ἰνδικὸς πολιτισμός, ὅπως τὸν γνωρίζουμε σήμερα; 6) Πῶς ἐξηγοῦνται οἱ παρατηρημένες ὁμοιότητες τό- σο μεταξὺ γλωσσῶν (ἕλλη νικῆς-σανσχριτικῆ ς) ὅσο καὶ μεταξὺ τῶν θρησκειῶν; Υ) Γε- νικότερα: ὑπάρχει σχέση ἀνάμεσα στὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν ἰνδικὸ κόσμο; ᾿Ασφαλ ὥς ὑπάρχει σχέση ἑλληνικοῦ καὶ ἰνδικοῦ ᾿χόσμου, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἀντίστροφη ἀπ᾿ αὐτὴν ποὺ θέλουν νὰ μᾶς παρουσιάζουν οἱ ἱνδο-εὐρωπαϊστές. Δὲν ἀποίκισαν οὔτε μετέ- δωσαν πολιτισμὸ οἱ Ἰνδοὶ στοὺς Εὐρωπαίους, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες στοὺς Ἰνδούς. Τό- σον ἡ ἰνδικὴ παράδοση ὅσο κυρίως ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ προϊστορία ἀποκαλύ- πτουν τὴν ἀλήθεια. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ Ἢ πρώτη ἐπαφὴ μεταξὺ ἑλληνικοῦ καὶ ἰνδικοῦ κόσμου ἰχνηλατεῖται χρονολογικὰ στὴ 10η πρὸς 9η χιλιετία πρὸ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐποχὴ τῶν «θεῶν», κατὰ τὴν ὁποία οἱ πανάρχαιοι αὐτοὶ Ἕλληνες θασιλεῖς κρατοῦσαν τὰ σκῆπτρα τῆς οἴχου- μένης. Οἱ πληροφορίες µας γιὰ τὸν πρῶτο αὐτὸ ἐποικισμὸ τοῦ Ἰνδοστὰν (εὐρύτερης περιοχῆς Ἰνδιῶν, Πακιστάν, Βακτριανῆς, Θιθέτ, Κεὐλάνης κ.ο.κ.) σὲ µία τόσο χρο- νικὰ ἀπομακρυσμένη καὶ ὁμιχλώδη περίοδο προέρχονται « ἀπὸ συνδυασμὸ στοιχείων ἀνάμεσα σὲ ἑλληνικὰ καὶ ἰνδικὰ ἀρχαῖα κείµενα. Ὅμως ὁ ἀποικισμὸς αὐτὸς δὲν ή ἤταν ὁ μοναδικός. Κατὰ τὴν 4η χιλιετία π.Χ. ἐποχὴ τοῦ Διονύσου τοῦ Β΄ »συνετελέσθη ὑ ὑπὸ τὴν ἡγεσία του καὶ δεύτερος ὁ ἀποικισμός. "Ας προστεθεῖ, ὅτι ὁ Λιόνυσος Β΄ εἶναι ὁ πρῶτος μὴ ᾿Ασιάτης ἄποικος καὶ ἱδρυτὴς τοῦ Θιθέτ. Κατὰ τὴν ἴδια χρονικὴ περίο- δο μὲ αὐτὴ τοῦ Διονύσου στὴν Ἰνδία ἐξεστράτευσαν καὶ ἄλλοι Ἕλληνες ἡ ἡγέτες ἢ ὀασιλεῖς, ἑ ὅπως ὁ Ἡρακλῆς, ὁ ὁ Περσέας, ὁ ὁ ᾿Αστερίων καὶ ὁ “Μίνως Α΄. Τέλος ὁ τρίτος χαὶ τελευταῖος ἀποικισμὸς τῆς Ἰνδίας ἔγινε τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου. Χιλιά- δες Μακεδόνες ἀπόμαχοι στρατιωτικοὶ νυμφεύθηκαν ἰθαγενεῖς γυναῖκες κι ἐγκατα- στάθηκαν ἐκεῖ διαδίδοντας τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο γιὰ πολλοστὴ φορὰ στὴν ἱστορία. ᾿Αλλὰ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά. Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν πρώτη ἐχπολιστικὴ ἐξόρμηση τῶν Ἑλλήνων στὴν Ἰνδία κατὰ τὸ 9.000 π.Χ. προέρχονται ἀπὸ τὴν παράλληλη μελέτη τῆς «Ντούργας»! καὶ τῆς δικῆς μας «Θεογονίας», ἐκδότης τῆς ὁποίας - καὶ ὄχι συγγραφέας- εἶναι ὁ Ἡσίοδος. Ἐξά- γεται ἀθίαστα τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ἡ «Θεογονία» προηγεῖται ἱστορικά, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ὅτι καὶ τὰ δύο ὀιόλία ἀναφέρονται στὰ ἴδια γεγονότα. Μόνο τὰ γεγο- νότα τῶν πρωταγωνιστῶν ἀλλάζουν!. Ἡ Τιτανομαχία καὶ ὅλα τὰ παρεπόµενά της στὸν Ἑλλαδικὸ- Αἰγαιαχὸ χῶρο µεταθιθάστη χαν αὐτούσια ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες- Αρείἰ- ους ἐποίκους, ποὺ στὴν πλειοψηφία τους ἦρθανσ ᾿ἐπιμειξία μὲ τοὺς ἰθαγενεῖς Μού- ντα”. Ὁ ἐξελιγμένος πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς ἐποχῆς τῶν «θεῶν» ἐκφράστηκε