Κ.ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑΣ, Στὸ 4υκαυγὲς τῶν Νέων ̓Αξιῶν Ἢ πνευματικὴ παρακμὴ ἔχει προχωρήσει πιὰ τόσο πολύ, ὥστε οἱ λαοὶ νὰ μὴν ἀντιλαμθάνωνται τὴν ἠθικο-κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ σήψη, τὸν εὐτελισμὸ καὶ τὸ γκρέμισμα ὅλων τῶν ἀξιῶν, τὴν ἐξαχρείωση καὶ ἐξαγρίωση τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀλματωδῶς κατα; τείνουν πρὸς τὴν 6αρθαρότητα καὶ τὸν πρωτογονισμό. «Θά ̓ρθει ἕνας καιρός», λέγει ὁ Ἡσίοδος, «ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνονται ἑκατὸν ἐτῶν καὶ θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ συμπεριφέρονται σὰν νήπια. Τότε δὲν θα λογαριάξονται ἡ συγγένεια, ἡ φιλία κι ἡ φιλοξενία, κι οἱ ἀγαθοὶ κι οἱ τίμιοι καμμιὰ τιμὴ δὲν θά ̓ χουν. Θὰ ἐκλείψει ἡ αἴσθηση τοῦ δικαίου καὶ τοῦ ἀληθινοῦ και ἀρετὴ δὲν θὰ ὑπάρχει" μόνο ἀπάτες, δολιότητες καὶ συνωμοοσίες, μὲ τὶς ὁποῖες οἱ νάνοι θὰ ἐξοντώνουν τοὺς ἡρωικοὺς ἀνθρώπους...» («Ἔργα καὶ Ἡμέραι»). ὋὉ Κ.Τ., ποὺ «τὸ πάθος του γιὰ τὴν ἐλευθερία κι ὁ θαυμασμός του στὴν πολλαπλότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς δημιουργίας τὸν ὡδήγησαν στὴ συγγραφὴ τοῦ ἐν λόγῳ πονήματος», διαπιστώνει ὅτι «ἡ φύση -- ποὺ εἶναι, δέδαια, τόσο ὑπομονετική, ἀνεκτικὴ ἀλλὰ καὶ ἄτεγάτη -- τείνει νὰ ἐξαντλήση τὴν ὑπομονή της, κι οἱ χαλεποὶ καιροὶ δὲν θ ̓ ἀργήσουν νά ̓ρθοῦν» (σελ. 64,69). Ὃ συγγραφεὺς δὲν παριστάνει καθόλου τὸ μάντη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ ἀναλύει τὰ στοιχεῖα πού ̓χει συγκεντρώσει σχετικὰ μὲ τὶς ἀντιλήψεις τῶν ἀνθρώπων ποὺ κυθερνοῦν τοὺς λαοὺς (ἐξ-ουσιαστὲς-τυράννους), ἀλλὰ καὶ τῶν λαῶν (συν-εξουσιαστῶν ἢ δούλων), ποὺ θρίσκονται σὲ πλήρη σύγκρουση καὶ ἀντίθεση μὲ τοὺς φυσικοὺς νόμους. Πράγματι, οἱ ἄνθρωποι οὐδόλως ζοῦν κατὰ φύσιν: οἱ ἀνθρώπινοι νόμοι δὲν τρέφονται ἀπ’ τὸ Νόμο, ὁ ὁποῖος συντηρεῖ καὶ προάγει -- δελτιώνει τὰ ὄντα: οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι δὲν ἔχουν σημεῖο ἀναφορᾶς ἐκτὸς ἀπ ̓ τὸ συμφέρον, τὴν ἐκμετάλλευση καὶ τὸ δόλεμα: «Μόνο ἰδανικὸ τοῦ ἀτόμου εἶναι τὸ συμφέρον κι ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ἄλλων» (σελ. 9) Ἡ ἀξιοέπεια, ἡ λεθεντιά, ἡ ἀρετὴ εἶναι λεξεις νεκρές, ποὺ κανεὶς δὲν τὶς χρησιμοποιεῖ, ποὺ κανεὶς δὲν τὶς ξέρει. Τιμητὲς τῶν πάντων καὶ κριτὲς τῶν ἀξιῶν «οἱ γλεϊφτες, οἱ ἕρποντες, οἱ σαλιγκαρίξοντες, οἱ τυφλοποντικίξοντες, οἱ πιθηκίξοντες, οἱ χελίξοντες, οἱ τὴν ὀσφὺν εὐκόλως λικνίζοντες, ὅλοι ὅσοι τελοσπάντων προσδάλλουν δαναύσως τὴν ἀνθρώπινη φύση...» (σελ. 10). «Ἢ διεθνὴς κοινωνία, χαρακτηριξόμενη ἀπὸ δαθειὰ πολιτικὴ διαφθορά, ἀνικανότητα, ἀναξιοκρατία καὶ καθολικὴ ἀνταρσία καὶ κρίση, ποὺ ποτὲ δὲν εἶχε τὸ ὅμοιό της μέχρι σήμερα, μὲ τόσο γηρασμένες καὶ ξεπερασμένες ἰδέες καὶ περίσσιο “ζαμανφου- ̓Ολυμπιακὴ ἁρμονία καὶ σύγχρονος διαστροφὴ Εἰς τὴν Ελλάδα, τὴν χώραν τῶν Μουσείων Λόγων καὶ τῶν Χαρίτων, θεία χάρις ἐσμίλευσε τὴν ἰσορροπίαν καὶ ἁρμονίαν μεταξὺ τοῦ Λόγου καὶ τῆς Φύσεως. Ἡ “Ελλὰς ὑπῆρξεν ἡ κοιτὶς τοῦ Πνεύματος καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Ἣ ἐξιδανίκευσις τοῦ ὑλικοῦ κόσμου εἶναι μία ἐκ τῶν ὑψηλοτέρων κατακτήσεων τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ ἀνθρώπινον σῶμα. Τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα, τὸ πνεῦμα τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀγωνιστικῆς, ἐθέσπισεν τὴν γυμναστικὴν καὶ τὸν ἀθλητισμόν. Μήτρα τοῦ θείου φωτὸς καὶ μήτηρ τῶν χρυσοστεφάνων ἀθλητῶν ἡ ̓Ολυμπία. ̓Ολυμπιακὰ στεφάνια, τὰ σύμδολα ἀρετῆς καὶ δόξης, ἐκαρποφυρήθησαν ὑπὸ τοῦ «Ηλίου, ὁ ὁποῖος στέλλει τὰς φωτεινάς του ἀκτῖνας ζεούσης σκέψεως κατὰ τὴν ἡμέραν καὶ κατὰ τὸ δειλινὸ τὰς ροδίνας ἀκτῖνας του, σημάδια δημιουργικῆς ἀναζητήσεως. Ὃ θεῖος Πίνδαρος (ΌὌλυμπ. Η1 1-3) τὴν προσφωνεῖ: «Μῆτερ, ὦ χρυσοστεφάνων ἄθλων ̓Ολυμπία δέσποινα ἀληθείας». Καὶ σήμερον ἔχομεν τὰ στέφανα τῶν νεονύμφων, ἀποδεικτικὸν στοιχεῖον τῆς ἱστορικῆς συνεχείας τοῦ “Ελληνος καὶ τῆς ἀντιγραφῆς τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ἀντιλήψεως ἐκ μεταγενεστέρων κοσμοπολιτικῶν δοξασιῶν. Γάμος κατὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴν ἀντίληψιν δὲν ἐσήμαινε μόνον τὴν ἕνωσιν ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἀλλὰ καὶ τὴν ἕνωσιν μὲ κάτι τὸ ὁποῖον θέλομεν πολύ. ̓Ιδεῶδες τοῦ ̓Ολυμπίου πολιτισμοῦ τῆς ἀγωνιστικῆς εἶναι ἡ καλοκἀγαθία καὶ ἡ ἀνωτερότης τοῦ πολίτου. Ἢ ἐννοιολογικὴ ἀνάλυσις τῆς λέξεως «καλοκἀγαθία» συμφώνως μὲ τὴν ριζοσπαστικὴν ἔρευναν τοῦ ἀειμνήστου ̓Ηλ. Τσατσόμοιρου («Ἱστορία Γενέσεως τῆς