ΔΑΥΛΟΣ/147, Μάρτιος 1994 8589 ποὺ περικλείουν ἐπίσης κάποιο ἑρμητικὸ μήνυμα. Κατὰ τοὺς εἰδικοὺς «Κάτα Κάνα» (σημαίνει ἐπὶ λέξει: «γραφὴ ἀπὸ τὸ πλάι», ἀλλιῶς «παράλληλη γραφὴ» ἤτοι «ἑρμητικὴ γραφὴ») Ξ ἀπάλειψη τῆς ἰδεογραφικῆς ἀξίας τοῦ συμθόλου χάριν διατηρήσεως τῆς φωνητικῆς μόνον ἀξίας δι ̓ ἁπλοποιήσεως τῆς συλλαθῆς π.χ. τὸ πιεο γίνεται πιο. Στὸ συγκεκριμένο παράδειγμα τοῦ καθηγητοῦ-ἐπιμορφωτοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης «ΟαΚΚοο-Να, ΒυΚκυ-ζᾳ, Ιδοραςί, Και-ία» ἔχουμε ἕνα σύνολο ἰδεογραμμάτων, ὅπου ὁ «ἀναγνώστης», ἀναγνωρίζων ἔννοιες, τὶς ἀποδίδει μὲ ἐκφώνηση, θὰ λέγαμε, σὲ ἱστορικὸ χρόνο, ἀνάλογο τῶν Ἐσκιμώων τῆς ̓Αλάσκας (π.χ. «σχολεῖο-ἐγὼ-άπασχολημένος-παρελθὸν» - ἐγὼ ἔχω πάει σχολεῖο). (Στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἡ ἔχφραση «ἐγὼ ἔχω πάει σχολεῖο» ἀποδίδεται μονολεχτικὰ κατ ̓ ἀριστοτεχνικὸ τρόπο. Λέγομε «φοιτήσας» καὶ τὰ ἄλλα περιττεύουν). 14. Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν γλῶσσα τῶν Πδκοία-θιοιχ, κάποιοι ἀγνοοῦν δεδαίως τὰ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα τοῦ «Πὶρῃίοη ΒοοΚ» καὶ ἄλλα μὲ ἐπιγραφὲς σὲ Γραμμικὴ Α. Τοὺς ἐπιφυλάσσονται ὄθεν ἐκπλήξεις ἀπὸ στηλῶν «Δαυλοῦ». Πάντως στὸ συγκεχριμένο παράδειγμα «θδ0Κ4-Η6, ΤΠαίοπε, Ὑμίε» διὰ τῆς ἐννοιολογικῆς προσεγγίσεως ἔχουμε τὴν ἀπόδοση «ξεσκίζω -ὁ, ταλαίπωρο -τὴν γεύεται» ἤτοι «ὁ ξεσκίζων τὴν ταλαίπωρον (ἐννοοῦν τὴν σάρκα τοῦ γέρικου ζώου, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει) γεύεται». Περὶ τῶν ἐτυμολογήσεων δικα σχίζω (ἀρχαῖα Γερμανικὰ 5οεἰΐ, ἀρχαῖα Σκανδιναθικὰ ςΚιά, Λιθουανικὰ «ΚεάΖ -ι, Λατινιχκὰ ςοἰπά -ο), ΤΠαἱο Ξ τάλας καὶ Ὑπίε Ξ παραφθορὰ τοῦ «γεύεται», θλέπε Μ.Λ.Ε.Γ, τῶν ΤΙΠπάεΙ! καὶ δεοίἰ στὰ λήμματα «σχίζω», «τάλας» καὶ «γεύω». Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ λοιπὰ σημεῖα τοῦ κειμένου τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης, ἐντοπίζουμε τὰ ἀκόλουθα σφάλματα: ο ἐργα(σ)τικὸ Ξ ἐγρθίϊν ἀντὶ δοίϊν, 9 κενὸ Ξ επιρίγυ, άμήιπν ἀντὶ Ιἀ4ἱε, 6 μετατοπισμένο Ξ Ροδἰροπεά ἀντὶ ἀισρίαοεά (1ο ροξίροῃς Ξ ἀναδάλλω, μεταθέτω χρονικά), 9 πρόωρο, προληπτικὸ Ξ τε] ἀντὶ ργεπιαίμΓς καὶ Ργεάἰοίαοἰε ἀντιστοίχως, 6 χρονικὸ Ξ Δ[[εοἰεά ἀντὶ ἰεπιροΓᾶ!, 6 θεωρία προστιθέμενης γνώσης Ξ αἀάίπρ Κπονιεάρε δου ηγροίῃεςίς ἀντὶ ίπεοτγ οἱ αἀάΐπρ ποϊίοπ (ἢ ἔστω Κπον]εάσε), 6 ἔννοια ἑστιακῆς συμπάθειας Ξ ίοους οἵ 5γ/πραί/γ ἀντὶ ποϊίοπ οἵ (οειισεά 5γπιρβίῃΥ, ὁ πτωτική γραμματικὴ Ξ ΠΙΙπιεγε «δε ΡΓΑΠΙΠΙΔΓ ἀντὶ αὈπίταςί (ἴπιε ΡΓΑΠΗΠΙάΓ, 9 Γραμματικὴ τῶν ἐξηρτημένων σχέσεων - ἀθερεπάεπογ ῥτᾶπιπ]ατ ἀντὶ ἀερεπάεπί γε]αίίοπ ΡΓ8ΠΊΠΙΕΓ, Ἐν κατακλεῖδι οἱ «ὁδηγίες» περὶ ἔπιμορφώσεως, ἀποπνέουσες επιραίΒγ (ἐμπάθεια) γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἐπιδιώκουσες νὰ ἐμφανίσουν τὴν λειτουργικότητα τῶν ἐννοιῶν μέσα σ ̓ αὐτὴν ὡς ἐπιπέδου «ἀγρίων καταξεσχιζόντων σάρκας εἰς ἀγρούς», ἀποτελοῦν προσθολὴν τῆς νοημοσύνης τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι οὔτε «ἀμππιγ» («καραγκιοζάκια», στὴν διάλεκτο τοῦ Μιά Ἀλεςι τῶν ΗΠΑ) οὔτε «ὑποκείμενα» τυγχάνουν. Μετὰ τιμῆς Καλλίμαχος Διογένους Ὃ ἀρχαιοελληνικὸς ἠλεκτρονικὸς ὑπολογιστὴς ̓ Αντικυθήρων ̓Αγαπητὲ χ. Λάμπρου Στὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «Τρίτο κύμα: “Ἢ “Ελλάδα ἐπιστρέφει» («Δαυλός», Δεκ. 1993) γράφει ὁ κ. Δ. Κούτουλας γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ τοῦ «τρίτου κύματος» κυρίως μετὰ τὸ 1951. Αναφέρεται λιγότερο στὶς προεργασίες γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτοῦ τοῦ φαινομένου καὶ περισσότερο γιὰ τὶς μελλοντικὲς πιθανὲς χρήσεις τῶν Η/Υ. Συγκεκριμένα μᾶς λέει ὁ κ. Κούτουλας, ὅτι ὁ Η/Υ «εἶναι γνήσιο τέκνο τῆς ἑλληνοτραφείσης ἐπιστήμης». Δὲν μᾶς παραπέμπει ὅμως σὲ καμμιὰ πηγὴ ἢ παράδειγμα, γιὰ νὰ ἀποδεικνύεται τὸ ἐπιχείρημά του. Πρὸς πληροφόρησιν τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ μιὰ ἔκδοση τοῦ ̓Αμερικανοῦ Ἀ/ΠΙάπι ΒΕ. ΟοσΙιςς («(οπιριίεγς», ΝΝαθῃιηρίοη Ὁ. (1 5.Ε.