8589 ΔΑΥΛΟΣ/147, Μάρτιος 1994 ποὺ περικλείουν ἐπίσης κάποιο ἑρμητικὸ μήνυμα. Κατὰ τοὺς εἰδικοὺς «Κάτα Κάνα» (ση- μαίνει ἐπὶ λέξει: «γραφὴ ἀπὸ τὸ πλάι», ἀλλιῶς «παράλληλη γραφὴ» ἤτοι «ἑρμη- τικὴ γραφὴ») Ξ ἀπάλειψη τῆς ἰδεογρα- φικῆς ἀξίας τοῦ συµθόλου χάριν διατηρή- σεως τῆς φωνητικῆς μόνον ἀξίας δι᾽ ἁπλο- ποιήσεως τῆς συλλαθῆς π.χ. τὸ πιεο γίνεται πιο. Στὸ συγκεκριµένο παράδειγµα τοῦ κα- θηγητοῦ-ἐπιμορφωτοῦ τοῦ Πανεπιστηµίου Κρήτης «ΟαΚΚοο-Να, ΒυΚκυ-ζᾳ, Ιδοραςί, Και-ία» ἔχουμε ἕνα σύνολο ἰδεογραμμάτων, ὅπου ὁ «ἀναγνώστης», ἀναγνωρίζων ἔννοι- ες, τὶς ἀποδίδει μὲ ἐκφώνηση, θὰ λέγαμε, σὲ ἱστορικὸ χρόνο, ἀνάλογο τῶν Ἐσκιμώων τῆς ᾽Αλάσκας (π.χ. «σχολεῖο-ἐγὼ-άπασχο- λημένος-παρελθὸν» - ἐγὼ ἔχω πάει σχο- λεῖο). (Στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἡ ἔχφραση «ἐγὼ ἔχω πάει σχολεῖο» ἀποδίδεται μονο- λεχτικὰ κατ᾽ ἀριστοτεχνικὸ τρόπο. Λέγομε «φοιτήσας» καὶ τὰ ἄλλα περιττεύουν). 14. Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν γλῶσσα τῶν Πδκοία-ϑιοιχ, κάποιοι ἀγνοοῦν δεδαίως τὰ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα τοῦ «Πὶρῃίοη ΒοοΚ» καὶ ἄλλα μὲ ἐπιγραφὲς σὲ Γραμμικὴ Α. Τοὺς ἐπιφυλάσσονται ὄθεν ἐκπλήξεις ἀπὸ στηλῶν «Δαυλοῦ». Πάντως στὸ συ- γκεχριμένο παράδειγμα «ϑδ0Κ4-Η6, ΤΠαίο- πε, Ὑμίε» διὰ τῆς ἐννοιολογικῆς προσεγγί- σεως ἔχουμε τὴν ἀπόδοση «ξεσκίζω -ὁ, τα- λαίπωρο -τὴν γεύεται» ἤτοι «ὁ ξεσκίζων τὴν ταλαίπωρον (ἐννοοῦν τὴν σάρκα τοῦ γέρικου ζώου, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει) γεύεται». Περὶ τῶν ἐτυμολογήσεων δικα - σχίζω (ἀρχαῖα Γερμανικὰ 5οεἰΐ, ἀρχαῖα Σκανδιναθικὰ ςΚιά, Λιθουανικὰ «ΚεάΖ -ι, Λατινιχκὰ ςοἰπά -ο), ΤΠαἱο Ξ τάλας καὶ Ὑπίε Ξ παραφθορὰ τοῦ «γεύεται», θλέπε Μ.Λ.Ε.Γ, τῶν ΤΙΠπάεΙ! καὶ δεοίἰ στὰ λήμμα- τα «σχίζω», «τάλας» καὶ «γεύω». Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ λοιπὰ σημεῖα τοῦ κει- μένου τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης, ἐντοπίζουμε τὰ ἀκόλουθα σφάλ- ματα: ο ἐργα(σ)τικὸ Ξ ἐγρϑίϊν ἀντὶ δοίϊν, 9 κενὸ Ξ επιρίγυ, άμήιπν ἀντὶ Ιἀ4ἱε, 6 μετατοπισμέ- νο Ξ Ροδἰροπεά ἀντὶ ἀισρίαοεά (1ο ροξίροῃς Ξ ἀναδάλλω, μεταθέτω χρονικά), 9 πρόω- ρο, προληπτικὸ Ξ τε] ἀντὶ ργεπιαίµΓς καὶ Ργεάἰοίαοἰε ἀντιστοίχως, 6 χρονικὸ Ξ Δ[[εοἰεά ἀντὶ ἰεπιροΓᾶ!, 6 θεωρία προστιθέ- µενης γνώσης Ξ αἀάίπρ Κπονιεάρε δου ηγροίῃεςίς ἀντὶ ίπεοτγ οἱ αἀάΐπρ ποϊίοπ (ἢ ἔστω Κπον]εάσε), 6 ἔννοια ἑστιακῆς συ- µπάθειας Ξ ίοους οἵ 5γ/πραί/γ ἀντὶ ποϊίοπ οἵ (οειισεά 5γπιρβίῃΥ, ὁ πτωτική γραμματικὴ Ξ ΠΙΙπιεγε «δε ΡΓΑΠΙΠΙΔΓ ἀντὶ αὈπίταςί (ἴπιε ΡΓΑΠΗΠΙάΓ, 9 Γραμματικὴ τῶν ἐξηρτημένων σχέσεων - ἀθερεπάεπογ ῥτᾶπιπ]ατ ἀντὶ ἀερεπάεπί γε]αίίοπ ΡΓ8ΠΊΠΙΕΓ, Ἐν κατακλεῖδι οἱ «ὁδηγίες» περὶ ἔπι- µορφώσεως, ἀποπνέουσες επιραίΒγ (ἐμπά- θεια) γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἐπι- διώκουσες νὰ ἐμφανίσουν τὴν λειτουργι- κότητα τῶν ἐννοιῶν µέσα σ᾽ αὐτὴν ὡς ἐπι- πέδου «ἀγρίων καταξεσχιζόντων σάρκας εἰς ἀγρούς», ἀποτελοῦν προσθολὴν τῆς νοημοσύνης τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι οὔτε «ἀμππιγ» («καραγκιοζάκια», στὴν διάλε- κτο τοῦ Μιά Ἀλεςι τῶν ΗΠΑ) οὔτε «ὑποκεί- µενα» τυγχάνουν. Μετὰ τιμῆς Καλλίμαχος Διογένους Ὃ ἀρχαιοελληνικὸς ἠλεκτρονικὸς ὑπολογιστὴς᾽ Αντικυθήρων ᾽Αγαπητὲ χ. Λάμπρου Στὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «Τρίτο κύμα: “Ἢ “Ελλάδα ἐπιστρέφει» («Δαυλός», Δεκ. 1993) γράφει ὁ κ. Δ. Κούτουλας γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ τοῦ «τρίτου κύματος» κυρίως μετὰ τὸ 1951. Αναφέρεται λιγότερο στὶς προεργασίες γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτοῦ τοῦ φαινομένου καὶ περισσότερο γιὰ τὶς μελλοντικὲς πιθανὲς χρήσεις τῶν Η/Υ. Συγκεκριµένα μᾶς λέει ὁ κ. Κούτουλας, ὅτι ὁ Η/Υ «εἶναι γνήσιο τέκνο τῆς ἑλληνοτρα- φείσης ἐπιστήμης». Δὲν μᾶς παραπέμπει ὅμως σὲ καμμιὰ πηγὴ ἢ παράδειγμα, γιὰ νὰ ἀποδεικνύεται τὸ ἐπιχείρημά του. Πρὸς πληροφόρησιν τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυ- λοῦ» θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ μιὰ ἔκδοση τοῦ ᾿Αμερικανοῦ Ἀ/ΠΙάπι ΒΕ. ΟοσΙιςς («(οπιριίεγς», ΝΝαϑῃιηρίοη Ὁ. (1 5.Ε.