Ἡ ἐπανασύνδεση τῆς Ἱστορίας μὲ τὴν Φύση ̓ ̓Αποτελεῖ πλέον κοινὴ διαπίστωση, ὅτι εὑρισκόμεθα στὸ μεταίχμιο δύο ἶστορικῶν φάσεων’ τῆς «Βιομηχανικῆς Ἐποχῆς», ποὺ πεθαίνει καὶ τῆς ἐποχῆς τῆς «Πληροφορικῆς», ποὺ ἔχει ἤδη γεννηθεῖ. Στὶς παρυφὲς τοῦ 21ου αἰ. μ.Χ. νέα ἐρωτήματα προσδοκοῦν καινούργιες ἀπαντήσεις. Σ ̓ ὅλους τοὺς σκεπτόμενους ἀνθρώπους ἔχει γεννηθεῖ ἡ ὑποψία, ὅτι ὅλες οἱ μέχρι τώρα ἀπαντήσεις στὰ ἀνθρώπινα προθλήματα καθορίζονταν ἀποφασιστικὰ ἀπὸ τὶς ἐρωτήσεις ποὺ ἐτίθεντο ἔτσι, ὥστε «... ἡ σωστὴ ἐρώτηση νἆναι συνήθως σημαντικότερή ἀπὸ τὴ σωστὴ ἀπάντηση σὲ μιὰν λανθασμένη ἐρώτηση». Μ ̓ ἄλλες λέξεις, τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα ἐνώπιον τοῦ «Τρίτου Κύματος»!, «ἀνακάλυψε» ξανὰ τὴν αἰώνια ἐπικαιρότητα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Σοφίας (πρθλ. τὸ «πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος» τοῦ Πρωταγόρα). Εἶναι ἔκδηλη λοιπὸν παντοῦ στὶς μέρες μας ἡ ἔντονη ἐνασχόληση τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν ἀρχαία “Ἑλληνικὴ Σκέψη, ποὺ λάμπει Ἑανὰ ὁλοζώντανη καὶ ἐπίκαιρη ὅσο ποτέ. Σ ̓ αὐτὴ τὴν ἀναζήτηση ὅμως ἐλλοχεύουν οἱ (πολλοὶ) κίνδυνοι τοῦ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἑλληνικὸ κάτι ποὺ δὲν εἶναι, κι αὐτὸ γιατὶ τὰ «γυαλιά», ποὺ φορᾶμε ἀκόμα, εἶναι ἰουδαιοχριστιανικὰ καὶ παραγνωρίζουν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ πραγματικότητα διαστρεόλώνοντας τὶς ἀξίες της. Δύο εἶναι κυρίως οἱ τρόποι σκέψης, ποὺ ἔχουν ἀποτυπωθεῖ ἀνεξίτηλα (πολλοὶ θἄλεγαν πὼς ἀντιπαλεύουν μεταξύ τους) στὴν ἐξέλιξη τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας τὰ τελευταῖα 2.000 χρόνια: Ἢ Ἑλληνικὴ ὀντολογικὴ ἀντίληψη (ὅπως ἀποτυπώνεται κατ ̓ ἐξοχὴν στοὺς Προσωκρατικοὺς ἀλλὰ καὶ στὸν Πλάτωνα, τὸν ̓Αριστοτέλη καὶ ὁπωσδήποτε στοὺς Τραγικοὺς) καὶ ἡ Ἰουδαιοχριστιανικὴ παράδοση (ὅπως καθορίζεται στὴν Βίόλο -- κατ’ ἐξοχὴν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη). Γιὰ τὸν (προχριστιανικὸ) Ἕλληνα «...τὸ σύμπαν, τὸ ὁποῖο δὲν εἶχε ἀρχὴ καὶ δὲν θὰ ἔχει τέλος... ἀποτελεῖ μιὰ τάξη, ἕναν κόσμο, ποὺ διατάσσει σὲ μιὰ τέλεια, ἁρμονική, πεπερασμένη ὁλότητα τὴν ἀπειρία τῶν δυνατοτήτων, τὶς ὁποῖες ὑλοποιεῖ ἡ φύση ὡς αἰώνια κίνηση γέννησης...»;. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος κατὰ Πλάτωνα πρέπει «.. ἔχοντας μελετήσει δαθιὰ τὶς οὐράνιες κινήσεις, μιμούμενος τὶς θεῖες κινήσεις, ποὺ δὲν περιέχουν κανένα λάθος, μπορεῖ νὰ σταθεροποιήσει τὶς δικές του, ποὺ δὲν παύουν ποτὲ νὰ πλανῶνται...»". Ἢ ἕλληνικὴ σκέψη, δασισμένη ὁλοκληρωτικὰ στὴν γεωμετρικὴ σύλληψη τοῦ κόσμου, «λάτρεψε» ὡς θεὸ τὸν Κοσμογονικὸ Νόμο κι ἔχοντας ἀντιληφθεῖ ὡς «Λόγο» τὴ δομὴ τῆς γεωμετρικῆς ἀναλογίας, πάνω στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ Φύση, μετρᾶ τὴν ἀλήθεια τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων ἀναλόγως τοῦ θαθμοῦ συμμετοχῆς τους στὴ Φύση. Ἔτσι ἀποκτᾶ νόημα τὸ «ἀεὶ θεὸς ὁ μέγας γεωμετρεῖ» τοῦ Πλάτωνα, ποὺ «περιγράφει» τὸν «αἰώνιο κόσμο», καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ «ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν» τῶν Στωικῶν, ποὺ σηματοδοτεῖ τὸ δέον γενέσθαι τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων. «"Ἔτσι ὅπως ἐμφανίζεται στὴ κυκλική του πορεία, ὁ κόσμος εἶναι αἰώνιος. Δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει στόχο: μπορεῖ μονάχα νὰ εἶναι. Κάθε δύναμη συγκεντρώνεται σ ̓ αὐτὸν καὶ ὁ ἄνθρωπος μόνο συνειδητοποιῶντας