ΕΘΝΙΚΑ 6-Ρωμιοσύνη Μὰ τί θέλουν ἐν τέλει; Ποῦ ἀποσκοπεῖ ἡ συνεχὴς αὐτὴ ἐκθείασις τοῦ Ρωμαίικου, τῆς Ρω- μιοσύνης, τῆς...«Ρωμανίας» καὶ ὅλων τῶν ἄλλων συναφῶν παραγώγων τους; Ποιὸς εἶναι ἐπιτέλους αὐτὸς ὁ περιδόητος πιὰ τοπικιστικὸς Ρωμαίικος πολιτισμός, ποὺ δύναται νὰ σταθῇ μπροστὰ στὴν οἰκουμενικὴ 'Ελληνικὴ παρουσία καὶ πνεῦμα, καὶ ποὺ χάριν τοῦ ὁποί- ου θαΐήθελαν οἱ γνωστοίμας κύκλοι τῶν ψευτοταπεινῶν καὶ «ὁσίων», ποὺ τὸν σήκωσαν ση- μαία καὶ καμάρι τους, νὰ ἀποδάλουμε ἀπ’ τὸ λεξιλόγιό μας, ἀπ’ τὴν ἱστορία μας, ἀπ’ τὴν ταυτότητά µας τὶς λέξεις Ελλάς, Ελληνικό, Ἓλληνας; Τί ππροσέφεραν οἱ δουκόλοι καὶ εἵλω- τες τῶν Ρωμαίων, οἱ Ρωμιοσυνιστές, στὴν ὑπόθεση τοῦ :Ελληνισμοῦ πέρα ἀπὸ ὑποχωρή- σεις καὶ ταπεινώσεις; Γιατὶ ἡ μνήμη δὲν εἶναι συνώνυμο τῆς λήθης, ἂν καὶ μερικοὶ στὴν Ρωμαίικη γραμματικὴ προσπάθησαν αὐτὰ τὰ δυὸ νὰ τὰ ταυτίσουν. Ρώμη γιὰ τὸν “Ελληνα ἄνθρωπο σημαίνει κα- τοχή, ὑποδούλωση, ταπείνωση, ἄρνηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ελληνα, νὰ κινηθῇ ὅπως αὐτὸς θέλει, νὰ ἐκφρασθῇ ὅπως αὐτὸς κρίνει ἑλληνικὰ µέσα σ᾽ ἕναν ἐλεύθερο ἄλλοτε χῶρο ἀλλὰ μετέπειτα ὑπὸ Ρωμαϊκὴ κατοχή, ὁδηγῶνται, τον νὰ γίνη ἕρμαιο στὶς ὀρέξεις τοῦ κάθε ἀνώ- µαλου καὶ ψυχασθενῆ Ρωμαίου αὐτοκράτορα. Κατάντια καὶ ὄχι κλέος. Κατραχύλα καὶ ὄχι χορύφωσις. Κορύφωσις τοῦ δράματος μόνο, ἀλίμονο, ναί. Και ἐθεοποιοῦντο ἀπ’ τοὺς Ρω- μιοσυνιστὲς τῆς ἐποχῆς τους οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες, οἱ ὕπατοι καὶ οἱ ἐρωμένοι τῶν αὐτο- κρατόρων. Ἢ ἔσχατη παρακχμὴ ἑνὸς Ρωμαϊκοῦ-Ρωμαίικου ποιμνίου, ποὺ ἄλλοτε σὰν Ελλη- γικὸ ἔθνος καὶ πνεῦμα ὁριξζε τὶς τύχες τῆς οἰκουμένης ὡς ταγὸς τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους. ᾿Αλλὰ ὑπῆρχαν ἀκόμα καὶ Ελληνες, ὑπῆρχαν καὶ οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, ποὺ πολέμη- σαν τὸν δεσποτισμό, τὴν ἀπολυταρχία, τὴν προσπάθεια τῶν Ρωμαίων καὶ τῶν ὑπηκόων τους Ρωμιοσυνιστῶν, ποὺ ἤθελαν κι αὐτοι νὰ σδήσῃ τὸ "Ελληνικό, ἡ “Ελλάδα. Καὶ ἀκόμα καλύτερα, νὰ διαστρεδλώσουν τὴν ἔννοια" Ελληνικότητα, ὑποτάσσοντας ἔτσι στὸ δικό τους πρότυπο ὁτιδήποτε τοὺς συνέφερε καὶ μποροῦσαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν. Ηταν οἱ πρωτοπό- θοι στὴ σύλληψη τοῦ μεγαλοφυοῦς σχεδίου, ποὺ αἰῶνες θὰ ἀπεδείχνυαν πόσο ἐπωφελὲς θὰ μποροῦσε νὰ ἀποῦῇ, ὥστε νὰ κορέσῃ τὴν ἐξουσιαστικὴ μανία τῶν διαδόχων καὶ μιμητῶν τους (Εόραῖοι, Βυζαντινοί, Ρωμαίικο κρατίδιο). Γνωστή ἡ συνταγὴ καὶ σίγουρη ἡ ἐπιτυ- χία. ᾿Επαρχία τῆς) Αχαΐας λοιπὸν ἡ Ελλάδα καὶ Ρωμαῖοι πολίτες οἱ κάτοικοί της, ὑπόδου- λοι τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους καὶ ἐξουσίας, ποὺ χθυσώνει 6έδαια ταυτόχρονα καὶ τὸ χάπι, ὅπως καὶ οἱ περιστάσεις ἀπαιτοῦν, μὲ κάποιες ὑποψίες προνομίων ποὺ δικαιολογεῖ ὃ τίτ- λος τοῦ Ρωμαίου -- Ρωμιοῦ πολίτη. Καὶ ἐγένοντο λοιπὸν οἱ πρῶτοι Ρωμιοί, οἱ κατ’ εὐφημι- σμὸν καὶ μόνο Ἓλληνες, τὴν ἴδια χρονικὴ στιγμὴ ποὺ οἱ Ἓλληνες, αὐτοὶ ποὺ εἶχαν διαλέ- δει τὸν δρόµο τῆς ἀξιοπρέπειας, τὸν δρόµο τοῦ ἀγῶνα καὶ ὄχι αὐτὸν τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς φυγῆς, ἔπεφταν στὰ πεδία τῶν μαχῶν ἀντιστεχόμενοι στὸν κατακτητή, ποτίξοντας τὸ χῶμα αὐτῆς τῆς γῆς μὲ αἷμα Ελληνικό καὶ ὄχι Ρωμαίικο. Ποιοί Ρωμιοί, ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς σύγχρονους, θὰ ἔφευγαν ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἂν δὲν γινόντουσαν οἱ διώξεις ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀφεντάδες τους, τοὺς Τούρκους; Γκιαού- ϱήδες καὶ Ρωμιοὶ ἦταν μιὰ ζωή, καὶ εὐχάριστα ἀπεδέχοντο τὸν τίτλο, ἀφοῦ σὲ ὅλα τὰ εἶχαν δρεῖ μὲ τοὺς Τούρκους. Τὶς ἐκκλησίες τους τὶς εἶχαν, τὸ Πατριαρχεῖο τους (ἀλήθεια, τί ἀντί- φαση, καταπίεση τοῦ Ρωμαίικου στοιχείου καὶ διαρκὴς λειτουργία τοῦ Πατριαρχείου /), τὰ μαγαζιά τους καὶ τὶς δουλειές τους. Ρωμιοί Ναί, Ρωμιοί. Ἕλληνες, Τί δουλειὰ ἔχουμε ἐμεῖς μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες; Καὶ 6λέ- πουμε τοὺς πολυχρονισμοὺς τοῦ Σουλτάνου ἀπ’ τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ νὰ διαφυλάξει ὁ Ὕψι- στος ὑπὸ τὴν σκέπη του τὸν ἀγαθοποιὸ αὐτὸν ἄνακτα, καὶ ἕνα πλῆθος ἄλλων ὕμνων πα- ρομοίου περιεχοµένου, ποὺ ὁρισμένοι μάλιστα ἐψάλλοντο καὶ κατὰ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπι- ταφίου («4αυλός», τεῦχος 135). Αὐτὴν τὴν ντροπὴ θέλετε νὰ διαφυλάξετε λοιπόν; Χάρισμά σας. ᾿Αλλὰ μὴν ὑποχρεώνετε τὸν ᾿Ελληνικὸ λαὸ νὰ ἀναγνωρίσῃ προπάτορές του τὸν Κα-