ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ «Εν Αθήναις τῇ...» Ἐν Αθήναις τῇ -- χι ἂν δὲν κάνουμε στροφὴ ἐπὶ τόπου ἑκατὸν ὀγδόντα μοιρῶν, τε- λειώσαμε. Δήμητρα, Γῆ-μήτηρ ἀπηυδισμένη πολεμάει στὰ ἴσια τὴ γόσο «ἀνθρώπινη μυρμηκιά» μὲ ἀντισώματα ποὺ δὲν ἀστειεύονται καθόλου. Τὸ ἀπόστημα ἔσπασε καὶ τρέχει τὸ πύον μπόχα. Ὁ Μεσαίωνας. δὲν τραδάει ἄλλο. Ἐν ᾿Αθήναις τῇ -- καὶ ποιός ξέρει ἡ ἡ "Ανοιξη ἐτούτη τί θὰ φέρει. Τὰ χελιδόνια πά- ντως δὲ θὰ ξανάρθουν. Καὶ πῶς θὰ δροῦν τὴν ψυχή τους τὰ παιδιὰ χωρὶς τὰ χελιδό- για; Θὰ τὰ γνωρίσουν στὰ παράθυρα τῆς γιαγιᾶς" μόνο: ποὺ δὲν ὑπάρχουν πιὰ παρα- μύθια, ὑπάρχει τηλεόραση -«Τσιάο ΑΝΤΕΝΝΑ»- καὶ οἱ κάργιες ποὺ χτυπᾶνε στοὺς φθισικοὺς κήπους μας. Οὔτε γιαγιάδες ὑ ὑπάρχουν πιά: κάνουν «τὸ γῦρο τοῦ κόσμου σὲ ὀγδόντα ἡμέρες» δίνοντας ρέστα γιὰ τὶς νέες γενεές τῶν γενεῶν, ποὺ μιὰ καθώς πρέπει οἰκοδέσποινα ἔπρεπε ν’ αὐτοχειριαστεῖ, ἄν ὄχι στὰ πρῶτα, τουλάχιστον στὰ δεύτερα-άντα. Κάτι μοῦ λέει πὼς ὀιαστήκαμε, κορίτσια, πὼς ἔπρεπε νὰ περιμένουμε κομματάκι, ἔτσι, «ὑπὲρ ἀδυνάτου». Δὲν κάναμε τίποτε. Μιὰ τρύπα στὸ νερὸ κάναμε. Μᾶς χρησιμοποίησαν καὶ μᾶς χρησιμοποιοῦν, ποὺ νὰ πάρει... Ἐν ᾿Αθήναις τῇ -- καὶ ἐλύθη τὸ αἰνιγμα. Ὃ δάρδος, ὁ ὄχι τῆς ἐλευθερίας, ὁ ἄλλος μὲ «τὰ γκομενάκια» καὶ «τὰ σεκλέτια», τὸ γνήσιο τέκνο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ δοξά- στήκε μὲ «ἀγάπη παρανοϊκη» ἆ ἀπὸ τὰ νύχια μέχρι τὴν κορυφὴ τῆς Επικράτειας, ποὺ «δὲν προσπάθησε, λέει, γιατὶ ἦταν πολὺ τυχερός», ἦρθε µέσα στὴ μαύρη νύχτα µας ἴσχιος τοῦ κάτω κόσμου, σὲ συνέντευξη μεταθανάτια, ἐπαναληπτικὴ, νὰ μᾶς διαδε- 6αιώσει ὅτι: «Εἴμαστε ὅλοι Εόραῖοι». Στὰ καλὰ τοῦ καθουμένου κι ἐκεῖ ποὺ μ᾽ ἔπαιρ- νε ὁ πρῶτος καὶ κατάµουτρα στὴ «Ρωμιοσύνη μὴν τὴν κλαῖς», ἔφτυσε τὸ «ἀριστούρ- γημα» ἀπό τὸ διόλίο του, ποὺ «ἐκεῖ ψηλὰ στὴν κορυφή δεξιὰ τὸ ἄστρο τοῦ Δ αυὶδ» φω- τίζει «πάντας ἡμᾶς καὶ πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον». Καὶ ἐθαύμασε σφό- ὅρα ὁ συνεντευξιαστής, τὸ ἄλλο ἄστρο μας τὸ τηλεοπτικό, συγκινήθηκε ὁ ἄνθρωπος, κόκκαλο ἐγώ, ὕπνος τὸ Πανελλήνιο. Μεσάνυχτα. «“Ολ᾽ ἡ φύσις ἡσυχάζει». Εκτὸς ἀπὸ τοὺς ὀρυκόλακες. Ἐν Α θήναις τῇ -- κι ἕνα ξανθόμαλλο κεφάλι παιδιοῦ δαραίνει τό στῆθος μου, μο- νοπωλεῖ τή σχέψι μου. δὲν εἶναι «τὸ γελαστὸ παιδί», ποὺ μεγάλωσε, ἔγινε ἄντρας μὲ ὕφος, παράγων τῆς χοινοδουλευτικῆς μὲ ἀπόψεις ποὺ καταθέτει ἐνώπιος͵ ἐνωπίῳ. Εἴναι ὁ δωδεκαετὴς Πρίγκιπας. τῶν Κρίνων τῆς “Ερμιόνης, «ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». « Ὅτι κι ἄν ἔκανε ὁ πατέρας μας, θὰ εἶναι πάντα ὁ πατέρας μας. Κι οὔτε πιστεύουμε πὼς ἔκανε κάτι κακό». ημαγμένο τὸ σπιτικὸ ἀπὸ τὴ ντροπὴ καὶ τὸ ἔγκλη- μα, καὶ τὸ ἀντράχκι ὄρθιο. Δίπλα σὲ ιὰ μάνα ταραγμένη, ἐπιθετική,. ποὺ λέει πολλὰ μὰ δὲν πείθει, παράξενα σοόαρὸ καὶ ἀπίστευτα γενναῖο μπροστὰ στοὺς ἀδηφάγους φα- κοὺς μὲ τὰ κροκοδείλια ποὺ μυρίστηκαν θήραμα, πὲς ψοφίμι, στηρίξει τὶς τσακισμέ- γες ἀξίες ἑ ἑνὸς κόσμου ποὺ γκρεμίστηκε. Γιὰ νὰ μὴ γκρεμιοτεῖ. Σφίγγει τὸ παραμύθι, σφίγγει τ᾽ ὄνειρο στὴν καρδιά, «μὴ μποῦν καὶ τὸ χαλάσουν». Νιὸ δλαστάρι πάνω στὸ σαπισµένο σπόρο: ἡ δύναμι τῆς αἰώνιας ζωῆς, ποὺ κόδει δρόµο µέσα στὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότη τες. Κανείς δὲν πατάλαδε. Κανείς ἀπό τὸ ἀγριεμένο πλῆθος -ποὺ ἤξεραν, ἀλλὰ δὲν ἔ ἔχαναν τίποτα, γιὰ γὰ προστατεύσουν τὰ παιδιά- δὲ δρέθηκε ἄξιος νὰ μετρήσει τὴ στάσι του, νὰ σκύψει τὸ κεφάλι μπροστά του ἀπὸ κάποιες ἐνοχές. Ὃ λεδίτης ποὺ πῇρε σδάρνα τοὺς δρόμους, γιὰ νὰ διώξει τούς καλλικαντζάρους, φοδήθηκε τὸ ξαν- θο παιδὶ καὶ «ἰδὼν ἀντιπαρήλθε». Τῆς μοίρας γιέ, σημαδιακὸ παιδὶ τῆς ᾿Εομιόνης, πόσο θ᾽ ἀντέξεις; Μακάριος, ποὺ θ᾽ ἀξιωθεῖ μὲ τὴν τιμὴ γὰ σταθεῖ πλάι σου. «Μέχρι νὰ χτυπήσει τὸν κόσμο ἡ ἀθωότητα», πόσα ὄνειρα, πόσα παιδικὰ παραμύθια τσακι- σμένα. Ἔν ᾿ Αθήναις τῇ -- κι ἕνας κατηγορούμενος χακοποιεῖται ἄγρια µέσα στίς φυλακές, «ὑψηλῇ ἐπιστασίᾳ» τῶν φρουρῶν τῆς ἔννομης τάξης. ᾿Εδῶ, ποὺ Ζεύς ἐθέσπισε, ποὺ