Γιὰ ποιούς λόγους δὲν «συνέπτυξαν» οὗ Φοίνικες τὴν Συλλαθικὴν Γραφὴν Σχόλιον στὴν ἀναφορὰ τοῦ κ. Π.Κ. Γεωργούντζου 1. Εἰσαγωγὴ ̓ ̓Αναφέρει ὁ σεθαστὸς δάσκαλος, Πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Φιλολόγων καὶ ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ ̓Ανωτάτου Ἐκπαιδευτικοῦ Συμθουλίου τοῦ Κράτους κ. Π.Κ.Γεωργοῦντζος στὰ ἄρθρα του («Δαυλός», τεύχη 142 καὶ 145), ὅτι οἱ Φοίνικες τὰ 70 ἕως 90 συλλαδικὰ στοιχεῖα συλλαθικοῦ συστήματος συνέπτυξαν εἰς 22 συλλαθογράμματα συμφώνου-φωνήεντος. Τὰ συλλαθογράμματα αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸ λεγόμενον Φοινικικὸν ἀλφάθητον μὲ χρῆσιν συλλαθικήν. Κατ’ ἄλλους συγγραφεῖς τὸ συνεπτυγμένον ἀλφάδητον εἶχε πότε μὲν συλλαθιχή, πότε δὲ Φθογγικὴ/συμφωνικὴ χρῆσι. Ἐπὶ παραδείγματι τὸ 6 (Μπὲθ) χρησιμοποιεῖται πρὸς ἀπόδοσιν τῶν συλλαθῶν 6α, 6ε, 6ι, 6ο, 6ου ἀλλὰ καὶ τοῦ συμφώνου 6 καθ’ ἑαυτοῦ. Ἢ θεώρησις ὅτι τὸ ἐκ συμπτύξεως προερχόμενον ἀλφάθητον ἀποτελεῖ σύστημα εἴτε συλλαθικὸ εἴτε συμφωνοφθογγικὸ μὲ συλλαθικὴ χρῆσι καὶ εἶναι Φοινιχικῆς κατασκευῆς δὲν εὐσταθεῖ, ὡς κατωτέρω ἀναπτύσσεται. 2. Φύσις τοῦ Φοινικικοῦ ἀλφαθήτου. -- Ερωτήματα -- ἀπορίες Καθοριστικὴ γιὰ τὴν «σύμπτυξι» ἀποτελεῖ προφανῶς ἡ προσέγγισις τοῦ τρόπου σχέψεως, ἀφοῦ ἡ σύμπτυξις εἶναι ἀποτέλεσμα σκέψεως καὶ ὄχι τύχης. Πράγματι, γιὰ νὰ συλλάθουν οἱ Φοίνικες, δηλαδὴ οἱ οὕτως εἰπεῖν «γραμματικοὶ» αὐτῶν, τὴν ἰδέα τῆς συμπτύξεως ἑνὸς ἐκτεταμένου συλλαθικοῦ συστήματος, ὥστε νὰ προκύψη τὸ σύστημα τῶν 22 συμθόλων, ἀπαιτοῦνται δύο προὐποθέσεις. Είναι λογικό, πρώτην προῦὐπόθεσιν νὰ ἀποτελῆ ἡ ὕπαρξις συλλαθικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον καὶ νὰ πρόκειται νὰ συμπτυχθῆ. Ἐδῶ σημειώνω, ὅτι οἱ Φοίνικες, πρὶν φθάσουν στὴν ὑποτιθέμενη σύμπτυξι, προφανῶς ἐγνώριζαν τὴν Σφηνοειδῆ συλλαθικὴ γραφή, ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, σημειώνει καὶ ἀποδίδει καὶ τὰ φωνήεντα. Ἢ δευτέρα προῦὐπόθεσις ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη κατανόησι τῆς γλώσσης, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ ἐκφρασθῆ μέσω τοῦ συμπτυχθέντος συλλαθικοῦ συστήματος. Ἡ σύμπτυξις δηλαδη προὐποθέτει τὴν δυνατότητα, ὅτι τὰ συλλαθογράμματα κάθε σειρᾶς δύνανται νὰ ἐκφρασθοῦν κυρίως μέσω τοῦ θασικοῦ συμφώνου της. Ἤτοι τὰ συλλαθογράμματα 6α, 6ε, 6ι, 6ο, 6ου κ.λπ. χαρακτηρίζονται κυρίως διὰ τοῦ ἤχου τοῦ συμφώνου 6, τῶν φωνηέντων μὴ ἀποτελούντων ἀξίαν λόγου νὰ ἀποδοθῆ φωνητικὴν μονάδα, ἄλλως ἡ σύμπτυξις εἶναι παράλογη. Δηλαδὴ τὸ σύμφωνον 6 ἀποτελεῖ θασικὴ φωνητικὴ μονάδα εἰς θάρος τῶν φωνηέντων α, ε,ι, ο, οὐ. ̓Αλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, ἡ συνειδητὴ ἀπόρριψις τῆς Φθογγικῆς ἀποδόσεως τῶν ἤδη γνωστῶν φωνηέντων καὶ ἡ ἀποθολὴ τούτων ἐχ τῆς γραφῆς πάλιν ἀναδειχνύει κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον, ὅτι τὸ σύμφωνον ἀποτελεῖ θασικἡὴ φωνητικὴ μονάδα εἰς θάρος τῶν φωνηέντων. Ἑπομένως ἡ σύμπτυξις, ὡς σύστημα ἐκ τοῦ ὁποίου ἀπουσιάζουν τὰ φωνήεντα, ἂν ἐπραγματοποιήθη, θασίζεται καὶ προὐποθέτει σαφῶς τὴν σύλληψι τῆς ἰδέας, ὅτι τὸ σύμφωνον ἀποτελεῖ θασικὴ φωνητικὴ μονάδα εἰς θάρος τῶν φωνηέντων. Οἱ Φοίνικες ἑπομένως μὲ τὴν σύμπτυξιν σχεδὸν εἶχον κατακτήσει τὴν ἰδέα τῆς ἀποδόσεως διακεκριμένης φωνητικῆς ἀξίας στὰ σύμφωνα. Αν δὲ συνεκτιμηθῆ, ὅτι ἡ τριΦθογγία τῶν ριζῶν τῶν σημιτικῶν λέξεων ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ χύρια χαρακτηριστικὰ αὐτῶν καὶ ὅτι «... αἱ πλεῖσται τῶν σημιτικῶν ριζῶν (ἐξαιρουμένων τῶν ἀντωνυμικῶν) ἀποτελοῦνται ἐκ τριῶν συμφώνων», τότε προφανῶς τὸ Φοινικικὸν ἀλφάδητον ἔχει καθαρῶς φθογγικὴ χρῆσι καὶ ὄχι συλλαθική, ἀφοῦ τὰ «...σύμφωνα, ...εἰς τὰς σημιτικὰς γλώσσας... ἀποτελοῦν τὰ κύρια στοιχεῖα τῶν ριζῶν, ἐνῶ τὰ φωνήεντα ἔχουν ἁπλῶς τυ-