ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

148ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1994

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 8648
Φύλλο στό PDF
7 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η διακοπή της γλωσσικής δημιουργίας των Ελλήνων — ΜΕΛΙΚΕΡΤΗΣ, Ι.
    ἀρχή: σελ. 8648 · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 148

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

8648 ἰδίαν ὁριξόντιον γραμμὴν ἀντιστοίχως καὶ μὲ κυανοῦν χρῶμα. Με τὴν πρώτη ματιὰ ὁ ἀναγνώστ ς θὰ ἀντιλαμθάνεται, ποῖα γράμματα ἐλήφθησαν ἐ ἐκ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου. Εἰς τὴν κορυφὴν ἑ ἑκάστης στή- λης νὰ ἀναγράφεται η η μερομηνία γενέσε- ως τοῦ ἀντιστοίχ ου ἀλφαθήτου. Αὐτὰ σὲ γενυες γραμμὲς καὶ σὰν κεντρι- ΔΑΥΛΟΣ/148,᾽ Απρίλιος 1994 χὴ ἰδέα. Τροποποιήσεις καὶ προσθῆχες ἀσφαλῶς θὰ χρειαστοῦν κατὰ τὴν πορείαν ὑλοποιήσεως τῶν ἀνωτέρω. Μετὰ τιμῆς Πλάτων Τζουνάκος Θεμιστοκλέους 42 10678 ΑΘΗΝΑ Ἡ διακοπὴ τῆς γλωσσικῆς δημιουργίας τῶν Ἑλλήνων Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 139 τοῦ «Δαυλοῦ» ἀνεγράφη ἡ πληροφορια γιὰ τὸ σημαντικὸ θιθλἰο τοῦ κ. ᾿Αριστείδου Κωνσταντινίδη «Οἱ ' Ελληνικὲς Λέξεις στὴν’, ᾽Αγγλικὴ Γ. λῶσσα», ποὺ κατὰ τὸν συγγραφεα ἀνέρχονται εἰς 45729, Καὶ μόνον ἡ συλλογὴ καὶ καταγραφὴ τόσων λέξεων ἄπο- τελεῖ ἀναμφιδόλως πραγματικὸ. Φιλολογικὸ καὶ γλωσσολογικὸ αθλο, καὶ αὐτὸ πρὸς ἔπαι- νον τοῦ ἐρανιστοῦ. Ὅμως οἱ ἀρχικὲς προθέ- σεις τοῦ συγγραφέως, ἀγαθὲς ἀσφαλῶς, ἐκπληροῦνται μόνον κατὰ ἕνα µέρος, γιατὶ ἡ ἐπὶ τοῦ προκειµένου ἀλήθεια, ἔχει δύο ὄψεις ἢ καλύτερα εἶναι μισή. Ναὶ μὲν οὐδεὶς δύνα- ται νὰ ἀρνη θῆ, ὅτι αὐτὲς οἱ 45729 λέξεις εἶναι ἑλληνικὲς ἢ ἑλληνοφανεῖς, πρέπει ὅμως νὰ ση- μειωθῆ, ὅτι μέγα μέρος αὐτῶν ἔχει πλασθῆ ἀπὸ ξένους, μὲ πρώτη ὕλη εἰλημμένη ἀπὸ τὸν ἀκένωτο λεκτικὸ πλοῦτο καὶ πἰαστικότητα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης. ἃ 11 Τί ἀποδεικνύει ὅμως αὐτό; ᾽Αποδει- χνύει περιτράνως τὴν ᾿διαχρονικότη τα καὶ τὸν πλοῦτο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης ἀ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, τὴν διανοητικἡ πτωχεία καὶ ἔλλειψιν ἐμπνεύσεως τῶν Νέων Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ ἄλλο. Ἢ συνεισφορὰ τῶν Ἑλλήνων στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητος ἐσταμάτησε χάπου στὰ 400 μ.Χ. μὲ τοὺς Πα- τέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τελευταίους Νεο- πλατωνικούς, ͵ ἔχλεισε δὲ συμθολικῶς μὲ τὴν κρεούργήησι τῆς μάρτυρος Ὑπατίας. Ἔκτοτε δὲ σιγὴ τάφου, ποὺ μερικοὶ Φώτιοι, Λέοντες ἢ Πλήθωνες δὲν ἐστάθησαν ἱκανοὶ νὰ διατα- ράξουν. Τὴν σκυτάλη παρέλαθον οἱ Εὐρω- παῖοι τῆς Δύσεως, «τῆς παιδείας τῆς ἡμετέρας μετέχοντες» καὶ μὲ ὄργανο τὴν ἀρχαῖα ἑλλη- σοπλαοτικὸ ἕ ἐπεδόθησαν σὲ ἕνα εὐρὺ γλωσ- σοπλαστικὸ ἔργο γιὰ τὶς καινούργιες ἀνάγκες ποὺ ἀνεφύησαν, ἄλλοτε μὲ ἐπιτυχία, ἄλλοτε χωρίς. Ἔτσι “παρήχθησαν κατὰ καιροὺς ὅροι τερατώδεις ἢ ἢ «τραδηγμένοι ὁ ἀπὸ τὰ ιαλλιά», ὅπως κινηματογράφος, ὀρθοπεδικὴ (ἀρχικῶς ογἱποραθά[ος- «ὀρθοπαιδική), καλειδοσκόπιον κ.ᾱ. Ὑπάρχουν ὅ ὅμως χαὶ ἀριστουργή ματα συλλήψεως, ὅπως οἱ ὅροι τῆς Φυσικῆς ἰόν, ἀνιόν, Χατιὸν (μὲ ὀνοματοθετη τὸν Μίσμας] ΕαΤ42Υ), ἐντροπία, ἀτμόσφαιρα, ἠλεκχτρικὸς χ.ᾱ. Οἱ " Ἕλληνες ἀπουσιάζουν πλέον ἀπὸ τὸ προσχήνιο τῆς ἱστορίας καὶ παύουν νὰ εἶναι δημιουργοὶ καὶ ὁδηγοὶ λαῶν. Ἣ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐδ ἔπαυσε θεθαίως ἐξελισσομένη, ὅμως ἡ ἐξέλιδις αὐτὴ ἦταν «ἐσωτερικὴ » πλε- ον καὶ χωρὶς καμμίαν ἐπίδρασιν στὰ παγχό- σµια πολιτιστικά πράγματα. Γιὰ τοὺς ξένους ὅμως σημεῖον ἀναφορᾶς ἐξακολουθοῦσε νὰ παραμµένη πάντοτε ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα. Μία µεγάλη γλωσυσπλαστικὴ προ- σπάθεια ἀνελήφθη (μετὰ τὴν ᾿Απελευθέρω- σι) ἀπὸ τὴν καθαρεύουσα, ἡ ὁποία ἐπροιχο- δότησε τὴν γλῶσσα μὲ πλῆθος νέων ὅρων, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἐ ἐπιτυχῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη προσφορὰ τῆς καθαρευούσης, κάτι ποὺ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δυστυχῶς ἀγνοεῖται καὶ ὑπο- τιμᾶται. Αὐτὰ ὅμως ἐν παρεχθάσει, γιατὶ ἄλλο εἶναι τὸ θέμα. Ἰδοὺ τώρα ἕνας ικρὸς κατάλογος αὐτῶν τῶν ἐπικτήτων «ἕλ ηνικῶν» λέξεων, γιὰ νὰ θγοῦμε ἀπὸ τὸν ἐθνικὸ ἐφησυχασμὸ καὶ ἀπὸ µία παλαιὰ αὐταπάτη: ἀρχιπέλαγος, πανό- ραµα, πανδαιµόνιον, τηλέφωνον, τηλεσκό- πιον, ἀραιόδους, ἐγωισμὸς (ἕλλ. φιλαυτία), χριστιανοί, ἐγκυκλοπαίδεια, ἑρμητικός, ἀε- ροδρόµιον, ἄξωτον, ἀναρχικός, ἀριστοκρά- της, ὀξυγόνον, ὑδρογόνον, πατριωτισμός (ἐλλ. φιλοπατρία), ἁπτέρυξ. Διπλωματία, θερμοδυναμική, κυθερνητική, φυσιογνωμία (ἑλλ. Φυσιογνωμονία), µονι- σµός, ἀγνωστικισμὸς (εἰσηγητὴς ὁ Τποπηᾶς ΗυχΙεγ), μεταφυσικὴ (ἀπὸ τὸ «Μετὰ τὰ Φυ- σικά»). 1 πραγματισμός, παραψυχολογία. μι- κρόκοσμος, μακρόκοσμος, ὀντογένεσις, ὀντο- λογία, ὀρθόπτερα, ἀντικυκλὼν (Εταποῖς Οα]ίοπ). Οἱ ἐ ἰατριχοὶ ὅροι: σχιξοφρένεια, κλει- στοφοδία, παθογένεια, ἀνατομία (ἑλλ. ἀνα- τομική), ἀρτηριοσκλήρωσις, ἀκρομεγαλία, διολογία, δυσλεξία, ἀγοραφοδία, αλλεργία ἀναφυλαξία, παθολογία, μίτωσις, ἀερό ιος, ἀσφυξία, αὐτόλυσις, σύφιλις, ἀντιδιοτικόν, ἐγκεφαλῖτις, ἐκλαμψία, ἐμμετρωπία, ἐπιθή- λιον, ἐνδοθήλιον, ἐπιξωοτία, φυσιοθεραπεία, ψυχιατρική, ψυχανάλυσις, αἱμοφιλία, μη- τρορραγία, λαγωχειλία, µανιαχός, παρανοϊ- κός, µικρόδιον, µικροθιολογία, µικροσκόπιον,
← καθαρισμένο κείμενο