ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Μισελληνική «ἰντελλιγκέντσια» Ἢ ἐξ-ουσία σὲ μιὰ προσπάθεια αὐτοπαρηγόρησης διαλαλεῖ διὰ τῶν Μ.Μ. Ε., ποὺ τὰ ἐλέγχει ἀπόλυτα, τὴν ἀνυπαρξία τῶν ̓Ελλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀφανίσθηκαν, λέει, στὸ διά6α τῶν αἰώνων τόσο ὡς ἔθνος ὅσο καὶ ὡς ἄτομα. «Οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου», προπαγανδίζουν οἱ κεκράκτες τῆς, «δὲν εἶναι “Έλληνες ἀλλὰ Μακεδόνες, Βλάχοι, Σαρακατσαναῖοι, ̓Ηπειρῶτες..., τοὺς ὁποίους μιὰ ἑλληνόφρων ἰντελλιγκέντσια χαταπιέζει». ̓Εδῶ ποὺ τὰ λέμε, δὲν ἔχουν δὰ κι ἐντελῶς ἄδικο: δὲν στερεῖται νοῦ ἀληθείας ἡ ὁμολογία, ὅτι μιὰ μισελληνικὴ ἑλληνόφωνη -- κι ὄχι δέδαια ἑλληνικὴ -- «ἰντελλιγκέντσια χαταπιέζξει» τοὺς Ἕλληνες Βλάχους, τοὺς "Ελληνες Σαρακατσαναίους, τοὺς Ελληνες ̓Ηπειρῶτες, τοὺς Ἕλληνες Πελοποννήσιους... Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἑλληνόφωνη «ἰντελλιγκέντσια» εἶναι ξένη καὶ ἄσχετη πρὸς τὸ ἔθνος ποὺ καταπιέζει, γίνεται αἰσθη: τὸ ἀπὸ πλεῖστες ἐκφράσεις κι ἐκδηλώσεις τοῦ καθημερινοῦ μας δίου, κυρίως ὅμως ἀπὸ τὶς σχέσεις «ἰντελλιγχέντσιας» καὶ ἔθνους, ποὺ εἶναι ἀνατολίτικες καὶ καθόλου ἀνθρώπινες' σχέσεις, ποὺ δασίζονται στὸ συμφέρον καὶ τὴν ἐκμετάλλευση ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ τὸν φόδο καὶ τὴν ἀνάγκη ἀφ ̓ ἑτέρου. Πράγματι οἱ ἐξ-ουσιαστὲς κι ἡ μισελληνικὴ ἑλληνόφωνη «ἰντελλιγκέντσιά» τους ἀντιμετωπίζουν τοὺς ἀνθρώπους σὰν πράγματα, σὰν ὄντα πρὸς ἐκμετάλλευσιν ἢ ζῶα, ποὺ περιφρονητικὰ μάλιστα τοὺς ἀποκαλοῦν «λαόν», «μᾶξα», «ὄ χλον» ἢ ἢ «καταναλωτές». Οἱ καταπιεξόμενοι πάλι πολίτες ὄλέπουν μὲ τὴ σειρά τους τοὺς ἐξ- "ουσιαστὲς καὶ τὸ ὄργανό τους, τὴν ἑλληνόφωνη «ἰντελλιγκέντοια», σὰν «αἱμοπότες τυράννους» ἢ «μεγαλοκαρχαρίες» ἐρείδοντες τὴν ἐξ- «ουσίαν τους ἐπὶ τῆς ὠμῆς δυνάμεώς τους (οἰκονομικῆς ἢ κοινωνικο-πολιτικῆς), ἡ ὁποία, ἂν ἤθελε ἐκλείψει, θὰ μετέδαλλε τοὺς “Ελληνες σὲ τιμωροὺς καὶ ἐκδικη τές. Οἱ ἔννοιες «καταπίεσις», «ἐκμετάλλευσις», «δουλεία» χ.λπ. ἀνήκουν στὴ λογοκρατία, ἀνεξαρτήτως ἂν οἱ ἐπιστημονίζοντες φοινικιστὲς τὶς προσάπτουν στοὺς “Ελληνες διὰ τῆς γνωστῆς ψυχικῆς διεργασίας τῆς ἐσωτερικῆς αὐτοπροδολῆς. Στὶς ἐξ-ουσιαστικὲς κοινωνίες οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι ἐξ ὁρισμοῦ σὲ ἀφέντες καὶ δούλους, σὲ «ἐλὶτ» ἢ «ἰντελλιγκέντσιες» καὶ μᾶξες, σὲ καταπιεστὲς καὶ καταπιεζόμενουος. Ἢ κατάργηση τοῦ δυϊσμοῦ αὐτοῦ συνεπάγεται, ἐννοεῖται, τὴν κατάργηση τῶν κοινωνιῶν αὐτῶν ὡς ἐξ-ουσιαστικῶν. Τέτοιες κοινωνίες ὑπῆρξαν ἐκεῖνες μὲ τοὺς περιδόητους «μεγάλους πολιτισμούς», οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, αὐτοκατεστράφησαν, χωρὶς ν ̓ ἀφήσουν κανένα ἀπολύτως πολιτιστικὸ ἴχνος, διότι οὔτε οἱ ἐξ-ουσιαστὲς οὔτε οἱ δοῦλοι δη μιουργοῦν πολιτιομούς. Στὴν ̓Ελλάδα ἀντίθετα ὄλάστησε καὶ ἤκμασε «τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον ἐπ ̓ ἀνθρώπους γένος», σύμφωνα μὲ τὸ σοφὸ τῆς Σάιδος, ποὺ οὔτε νὰ ἐξ-ουσιάζουν ἤθελαν οὔτε καὶ νὰ ἐξ-ουσιάζωνται ἐπέτρεπαν. Μὲ γνώμονά τους τὴν φυσικὴ αἴσθηση τοῦ ὀρθοῦ καὶ ἀνεπτυγμένο τὸ «φύσει ὀρέγεσθαι τοῦ εἰδέναι» εἶδαν καὶ ἀπεκάλυψαν τὶς ἔμφυτες στοὺς ἀνθρώπους ἰδιότητες τοῦ κάλλους καὶ τοῦ ἤθους, τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὃικαιοσύνης, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς ἀρετῆς. ̓Απηλλαγμένοι ὡσαύτως ἀπὸ ἐξ-ουσιαστικὲς διαστροφές, ἀπὸ θρησκευτικὰ δόγματα καὶ προλήψεις μποροῦσαν ἐλ-εύθερα νὰ ἐρ-ωτοῦν, νὰ ἐρ-ευνοῦν, νὰ ἑρ-μηνεύουν ὅλα τὰ φαινόμενα κι ὅλα τὰ γεγονότα, μ ̓ ἀποτέλεσμα νὰ φθάσουν σὲ τέτοιο ὕψος πολιτισμοῦ καὶ σοφίας, ὥστε νὰ παραμείνουν σύμόολα ἐσαεὶ καὶ πρότυπα πρὸς μίμησιν γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Οἱ μορφωμένοι ἄνθρω-