ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Μισελληνική «ἰντελλιγκέντσια» Ἢ ἐξ-ουσία σὲ μιὰ προσπάθεια αὐτοπαρηγόρησης διαλαλεῖ διὰ τῶν Μ.Μ. Ε., ποὺ τὰ ἐλέγχει ἀπόλυτα, τὴν ἀνυπαρξία τῶν ᾿Ελλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀφανίσθηκαν, λέει, στὸ διά- 6α τῶν αἰώνων τόσο ὡς ἔθνος ὅσο καὶ ὡς ἄτομα. «Οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ ἑλλαδι- κοῦ χώρου», προπαγανδίζουν οἱ κεκράκτες τῆς, «δὲν εἶναι “Έλληνες ἀλλὰ Μακεδόνες, Βλάχοι, Σαρακατσαναῖοι, ᾿Ηπειρῶτες..., τοὺς ὁποίους μιὰ ἑλληνόφρων ἰντελλιγκέ- ντσια χαταπιέζει». ᾿Εδῶ ποὺ τὰ λέμε, δὲν ἔχουν δὰ κι ἐντελῶς ἄδικο: δὲν στερεῖται νοῦ ἀληθείας ἡ ὁμο- λογία, ὅτι μιὰ μισελληνικὴ ἑλληνόφωνη -- κι ὄχι δέδαια ἑλληνικὴ -- «ἰντελλιγκέντσια χαταπιέζξει» τοὺς Ἕλληνες Βλάχους, τοὺς "Ελληνες Σαρακατσαναίους, τοὺς Ελληνες ᾿Ηπειρῶτες, τοὺς Ἕλληνες Πελοποννήσιους... Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἑλληνόφωνη «ἰντελ- λιγκέντσια» εἶναι ξένη καὶ ἄσχετη πρὸς τὸ ἔθνος ποὺ καταπιέζει, γίνεται αἰσθη: τὸ ἀπὸ πλεῖστες ἐκφράσεις κι ἐκδηλώσεις τοῦ καθημερινοῦ μας δίου, κυρίως ὅμως ἀπὸ τὶς σχέσεις «ἰντελλιγχέντσιας» καὶ ἔθνους, ποὺ εἶναι ἀνατολίτικες καὶ καθόλου ἀνθρώ- πινες' σχέσεις, ποὺ δασίζονται στὸ συμφέρον καὶ τὴν ἐκμετάλλευση ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τὸν φόδο καὶ τὴν ἀνάγκη ἀφ᾽ ἑτέρου. Πράγματι οἱ ἐξ-ουσιαστὲς κι ἡ μισελληνικὴ ἑλληνόφωνη «ἰντελλιγκέντσιά» τους ἀντιμετωπίζουν τοὺς ἀνθρώπους σὰν πράγματα, σὰν ὄντα πρὸς ἐκμετάλλευσιν ἢ ζῶα, ποὺ περιφρονητικὰ μάλιστα τοὺς ἀποκαλοῦν «λαόν», «μᾶξα», «ὄ χλον» ἢ ἢ «καταναλω- τές». Οἱ καταπιεξόµενοι πάλι πολίτες ὄλέπουν μὲ τὴ σειρά τους τοὺς ἐξ- "ουσιαστὲς καὶ τὸ ὄργανό τους, τὴν ἑλληνόφωνη «ἰντελλιγκέντοια», σὰν «αἱμοπότες τυράννους» ἢ «μεγαλοκαρχαρίες» ἐρείδοντες τὴν ἐξ- «ουσίαν τους ἐπὶ τῆς ὠμῆς δυνάμεώς τους (οἰκο- νομικῆς ἢ κοινωνικο-πολιτικῆς), ἡ ὁποία, ἂν ἤθελε ἐκλείψει, θὰ μετέδαλλε τοὺς “Ελλη- νες σὲ τιμωροὺς καὶ ἐκδικη τές. Οἱ ἔννοιες «καταπίεσις», «ἐκμετάλλευσις», «δουλεία» χ.λπ. ἀνήκουν στὴ λογοκρα- τία, ἀνεξαρτήτως ἂν οἱ ἐπιστημονίζοντες φοινικιστὲς τὶς προσάπτουν στοὺς “Ελληνες διὰ τῆς γνωστῆς ψυχικῆς διεργασίας τῆς ἐσωτερικῆς αὐτοπροδολῆς. Στὶς ἐξ-ουσια- στικὲς κοινωνίες οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι ἐξ ὁρισμοῦ σὲ ἀφέντες καὶ δούλους, σὲ «ἐλὶτ» ἢ «ἰντελλιγκέντσιες» καὶ μᾶξες, σὲ καταπιεστὲς καὶ καταπιεζόμενουος. Ἢ κα- τάργηση τοῦ δυϊσμοῦ αὐτοῦ συνεπάγεται, ἐννοεῖται, τὴν κατάργηση τῶν κοινωνιῶν αὐτῶν ὡς ἐξ-ουσιαστικῶν. Τέτοιες κοινωνίες ὑπῆρξαν ἐκεῖνες μὲ τοὺς περιδόητους «μεγάλους πολιτισμούς», οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, αὐτοκατεστράφησαν, χωρὶς ν᾿ ἀφή- σουν κανένα ἀπολύτως πολιτιστικὸ ἴχνος, διότι οὔτε οἱ ἐξ-ουσιαστὲς οὔτε οἱ δοῦλοι δη - μιουργοῦν πολιτιομούς. Στὴν ᾿Ελλάδα ἀντίθετα ὄλάστησε καὶ ἤκμασε «τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον ἐπ᾽ ἀνθρώ- πους γένος», σύμφωνα μὲ τὸ σοφὸ τῆς Σάιδος, ποὺ οὔτε νὰ ἐξ-ουσιάζουν ἤθελαν οὔτε καὶ νὰ ἐξ-ουσιάζωνται ἐπέτρεπαν. Μὲ γνώμονά τους τὴν φυσικὴ αἴσθηση τοῦ ὀρθοῦ καὶ ἀνεπτυγμένο τὸ «φύσει ὀρέγεσθαι τοῦ εἰδέναι» εἶδαν καὶ ἀπεκάλυψαν τὶς ἔμφυ- τες στοὺς ἀνθρώπους ἰδιότητες τοῦ κάλλους καὶ τοῦ ἤθους, τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὃι- καιοσύνης, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς ἀρετῆς. ᾿Απηλλαγμένοι ὡσαύτως ἀπὸ ἐξ-ουσιαστικὲς διαστροφές, ἀπὸ θρησκευτικὰ δόγματα καὶ προλήψεις μποροῦσαν ἐλ-εύθερα νὰ ἐρ-ω- τοῦν, νὰ ἐρ-ευνοῦν, νὰ ἑρ-μηνεύουν ὅλα τὰ φαινόμενα κι ὅλα τὰ γεγονότα, μ᾽ ἀποτέ- λεσμα νὰ φθάσουν σὲ τέτοιο ὕψος πολιτισμοῦ καὶ σοφίας, ὥστε νὰ παραμείνουν σύμ- όολα ἐσαεὶ καὶ πρότυπα πρὸς μίμησιν γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Οἱ μορφωμένοι ἄνθρω-