ΔΙΑΜΑΝΤΗΣΚΟΥΤΟΥΛΑΣ ΗΡΑΙΑ: Οἱ ἄγνωστες Ολυμπιάδες τῶν γυναικῶν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα Τὸ ὅτι ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ ἱ ἱστορία πλαστογ ραφεῖται ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες, εἶναι περίπου γνωστό: ἐκεῖνο ποὺ δὲν εἶναι ἀντιλη πτὸ στὸ εὐρὺ κοινὸ εἶναι τὸ ὅτι ἀποσιωποῦνται ἱστορικὲς μαρτυρίες τῶν ἀρχαίων συγγραφέων (ἐνῶ ταυτόχρο- να προθάλλονται ἄλλες εἴτε λανθασμένες εἴτε ὕποπτα ἐμδόλιμες), μὲ τελικὸ ἀπο- τέλεσμα τὴν παραποίη ση τῆς στορικῆς μας μνή μῆς. Εἶναι πάρα πολλὰ τὰ σημεῖα παραποίησης τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς ἱστορίας: ἀπὸ τὴν αὐτοχθονία τῶν Ἑλλή- νων (ποὺ φθάνει τουλάχιστον ὡς τὴν Νεολιθικὴ ᾿Εποχὴ) µέχρι τὴν προέλευση τοῦ ἀλφαθήτου καὶ ἀπὸ τὴν δουλεία μέχρι τὴ θέση τῆς γυναίκας στὴν ἀρχαία Ἑλλά- δα. Στὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια τῆς χώρας μας ἀποσιωπῶνται δύο σημα- ντικὲς ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἀλήθειες: α) ἡ ὕπαρξη στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα Ὀλυμπιά- δων γυναικῶν μὲ τὴν ἐπωνυμία «Ἡραῖα», ποὺ ἐτελοῦντο ἀνὰ 4ετίαν στὴν ᾽Ολυ- μπία καὶ 6) ὅτι ἡ πρώτη ᾿Ολυμπιάδα ἀνάγεται τουλάχιστον στὸν Πέλοπα (πατέ- ρατοῦ ᾿Ατρέα καὶ πάππο τοῦ ᾿Αγαμέμνονα) - στὶς ἀπαρχὲς δηλ. τῆς Μυκηναϊκῆς Ἐποχῆς. ᾿Αντίθετα ἡ ἢ λεγόμενη «πρώτη » ὀλυμπιάδα τοῦ 776 π.Χ. στὴν πραγμα- τικότητα εἶναι ἡ πρώτη μετὰ τὴν ἀνασύσταση τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ἀγώνων ἀπὸ τὸν Ἴφιτο κατὰ τὴν περίοδο τῶν ἐμφυλίων πολέμων. Τὶς πληροφορίες αὐτὲς τὶς λαμόάνουμε ἀπὸ τὸν Παυσανία (2ος αἰ. μ.Χ.), ἀπὸ τὸ ἔργο του «Ελλάδος Πε- ριήγη σις», ποὺ θὰ δοῦμε παρακάτω ἀναλυτικά. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἱστορία τῆς Καλλιπάτειρας, γυναίκας καὶ μητέρας ὀλυμπιο- νικῶν, ἡ ὁποία μεταμφιεσμένη σὲ γυμναστὴ μπῆκε στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ολυμπίας, ἴω ᾽ὔ 2 / 9 / Εκεχειρίαι- Αμϕικτυονίαι-- Ολυμπιάδες ο ἄνθρωπος. εἶναι τὸ μόνον ὂν ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ὁποῖον ἐξοντώνει ὃ ὅμοιόν του, ἐκ τῆς πρωτοεμφανίσεώς του, καὶ θὰ πράττῃ τοῦτο ἐσαεί, κι ἂς λέγουν ὅ,τι θέλουν οἱ ποικίλοι ἀδελφοποιοὶ καὶ εἰρηνοποιοὶ ἢ ἄλλως οἱ ὀπαδοὶ τοῦ συνονθυλεύματος λαῶν καὶ ἀξιῶν. Τὴν ἀχαλίνωτον ἐκδήλωσιν- "συμπεριφορὰν τοῦ ἀνθρωπίνου ἐνστίκτου δὲν δυνάμεθα ν᾿ ἀλλάξωμεν. Δυνάμεθα ὅ ὅμως ὡς ἔλλογα ὄ ὄντα νὰ ἐλέγξωμεν καὶ περιορίσωμεν τὴν ἀκόρεστον ἀνθρωπίνην ἡδονὴν διὰ τὴν ἀπόκτησιν περισσοτέρων ὑλικῶν ἀγαθῶν, τὴν καταναγ καστικὴν ἐπιδολὴν καὶ τὴν καθυπόταξιν εἰς δογματιομοὺς καὶ μεσσιανισμοὺς ὁμάδων καὶ λαῶν μὲ τὴν πρόταξιν ἰδεαλιστικῶν καὶ ἡρωικῶν προτύπων. Οἱ ἀρχαῖοι “Ελληνες ἀντιληφθέντες τὰς καταστρεπτικὰς συνεπείας τῶν συνεχῶν συγκρούσεων καὶ τὴν ἀνάγκην ἑνώσεώς των διὰ τὴν ἱστορικὴν- “δημιουργικήν των πορείαν, ἐθεομοθέτησαν τὴν ᾿Εκεχειρίαν. Τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὸν θεσμὸν τοῦτον ἐξεκίνουν οἱ Ολυμπιακοὶ ἀγῶνες καὶ ὅτι ὁ θεσμὸς εὕρισκε τὸν σε- δασμὸν καὶ τήρησίν του ὑφ᾽ ὅλων τῶν ᾿Ελληνίδων πόλεων καταδεικνύει τὸ κοινὸν αἴσθημα τῶν ᾿Βλλή- νων περὶ τοῦ ὁμοαίμου, ὁμογλώσσου, ὁμοφύλου καὶ ὁμοθρήσκου, στοιχείων μὲ τὰ ὁποῖα συνεδέθη ἡ ΄Εκε- χειρία. “Ἐκεχειρία (ἔχω Έ χεὶρ) ἢ ἢ «θέρμα», κατὰ τὴν τοπικὴν διάλεκτον τῶν ᾿Ηλείων, σημαΐνει τὴν διακοπὴν ἐχθροπραξιῶν, τὴν ἀνακωχήν' ξεκινᾶ δὲ ἡ λέξις μὲ τὸ Ε (Ξ «ἡ διὰ κραυγῶν κλῆσις ἐ ἐν ᾿Ολυμπίᾳ»). Ἡ γραμματολογικὴ ἀνάλυσις τῆς λέξεως ' Εκεχειρία συμφώνως μὲ τὴν ριζοσπαστικἠν ἔρευναν τοῦ αειµνή- στου Ηλ. Τσατσόµοιρου («Ιστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», φιλολογική ἐπιμέλεια Δημ. Λά- µπρου, ἔκὸδ. «Δαυλός», 1991) μᾶς λέγει: Τὸ χρυσοῦν κήρυγμα ἂς ἔλθη (ἐννοεῖται τὸ κήρυγμα ἐνάρξεως τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ἀγώνων) εἰς τοὺς “ Ἓλληνας κατευθύνον αὐτοὺς ρυθμικὰ- "ὀργανωμένα εἰς τὴν ὑπερτά: την ᾿Αρχήν, ἡ ὁποία κρατεῖ- -διοικεῖ- ἃ :ἄρχει (ὑπερτάτη ᾿Αρχὴ ὁ Ζεύς, πρὸς τιμὴν τοῦ ὁποίου ἐτελοῦντο οἱ ᾿Ολυμπιακοὶ ἀγῶνες καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐν ᾿Ολυμπίᾳ τὸ ἱερόν του). -----»-