σάζοντες τῆς ἐξωκόσμιας ἐξ-ουσίας, ἀδυσώπήητοι τιμωροὶ καὶ ἐκδικητὲς τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ μόνο ξέρουν τὸ” Αγνωστο - τώρα, πῶς αὐτοὶ τολμοῦν νὰ «ξέρουν», ὅταν σ ̓ ὅλους ἐμᾶς ἡ γνώση ἔχει κηρυχθῆ ἀπαγορευμένος καρπός, εἶναι κάτι, ποὺ μόνον αὐτοὶ μποροῦν νὰ καταλάδόουν -- εἶναι οἱ ἀλάθητοι Σοφοίμας. ̓Εννοεῖται, ὅτι οἱ φύλακες αὐτοὶ τοῦ ̓Αγνώστου ἀπὸ ἕναν καὶ μοναδικὀ καὶ καταχθόνιο ἐχθρὸ ἀγωνίζονται διὰ μέσου τῶν αἰώνων νὰ προστατεύσουν τὸν (χρήζοντα δοηθείας) Θεό μας. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐχθρὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ̓Ελληνικὸ “1όγο. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ξεγέλασε καὶ μᾶς ἔδωσε Γνώση προκαλῶντας τὴν ἀπαίσια Πτώση. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐδίασε καὶ μᾶς πλάσσαρε Γλῶσσα κατεδαφίζοντας τὸ μεγαλειῶδες οἰκοδόμημα τῆς Βαδέλ. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐξαπάτησε καὶ μᾶς ὑπέδαλε τὸν Πολιτισμὸ ἀσεθῶντας πρὸς τὸ τέλειο ” Αγνωστο. Αὐτὸν ποὺ ἐπὶ τέλους προκάλεσε ὅλα τὰ δεινά μας, καὶ ἂν δὲν ἐξογτωθῆ, θὰ μᾶς ὁδηγήση σίγουρα εἰς τὸ Πῦρ τὸ ̓Εξώτερογ. Αὐτὸς ὁ ἐπικατάρατος ̓Ελληνικὸς Λόγος, ποὺ τὸν θάψαμε καὶ τὸν ξαναθάψαμε ἄπειρες φορὲς διὰ μέσου τῶν αἰώνων, νεχραναστήθηκε ἄλλες τόσες φορές, σήμερα δὲ ὕψωσε τὸ ἀπαίσιο ρύγχος του καὶ ἀπειλεῖ Θεὸ καὶ Σατανᾶ. Δὲν μᾶς μένει, παρὰ νὰ παταχθῆ - ὁριστικὰ πιὰ-- αὐτὸς καὶ ὅλα τὰ καινὰ δαιμόνια ποὺ ἀπελευθέρωσε καὶ εἰσήγαγε στὸν ἀγγελικὸ κόσμο μας, νὰ ἐξαλειφθοῦν ἡ ̓Επιστήμη, ἡ Γλῶσσα, ἡ Γνώση, ὁ Πολιτισμός. Νὰ παταχθοῦν πρωτίστως οἱ σκοτεινοὶ συνωμότες ποὺ τὸν συντηροῦν, αὐτοί, ποὺ τόσες φορὲς τοὺς γενοκτονήσαμε, τοὺς κάψαμε ζωντανούς, τοὺς ἐξαφανίσαμε -- καὶ πάντοτε ἐπιδιώνουν. Αὐτὴ ἡ Σπορά τοῦ Διαδόλου, ποὺ καμμιὰ ὀργάνωση ἢ ἐκπροσώπη σή της δὲν ὑπῆρξε ποτέ, ἄρα δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἐξαλειφθῆ μὲ γενικώτερη μόνο ἀντιμετώπιση. ἊΑν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση αὐτὴ ἀπαιτῆται ἕνας ἀκόμη Μεσαίωνας, καλῶς νὰ ὁρίσῃ. Κι ἂν μὲ τὴν κατάργηση τῶν καινῶν δαιμονίων αὐτοκτονοῦμε κι ἐμεῖς ὡς ̓Ισχὺς -- κι ὁ Θεός μας ὡς Κύριος τῶν Δυνάμεων -., ἀποθανέτωσαν αἱ ψυχαί μας μετὰ τῶν ἀλλοφύλων... 4.1.4.