σάζοντες τῆς ἐξωκόσμιας ἐξ-ουσίας, ἀδυσώπήητοι τιμωροὶ καὶ ἐκδικητὲς τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ μόνο ξέρουν τὸ” Αγνωστο - τώρα, πῶς αὐτοὶ τολμοῦν νὰ «ξέρουν», ὅταν σ᾽ ὅλους ἐμᾶς ἡ γνώση ἔχει κηρυχθῆ ἀπαγορευμένος καρπός, εἶναι κάτι, ποὺ µόνον αὐτοὶ μποροῦν νὰ καταλάδόουν -- εἶναι οἱ ἀλάθητοι Σοφοίµας. ᾿Εννοεῖται, ὅτι οἱ φύλακες αὐτοὶ τοῦ ᾿Αγνώστου ἀπὸ ἕναν καὶ μοναδικὀ καὶ καταχθόνιο ἐχθρὸ ἀγωνίζονται διὰ μέσου τῶν αἰώνων νὰ προστατεύσουν τὸν (χρήζοντα δοηθείας) Θεό μας. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐχθρὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ᾿Ελληνικὸ “1όγο. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ξεγέλασε καὶ μᾶς ἔδωσε Γνώση προ- καλῶντας τὴν ἀπαίσια Πτώση. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐδίασε καὶ μᾶς πλάσσαρε Γλῶσσα κατεδαφίζοντας τὸ μεγαλειῶδες οἰκοδό- μημα τῆς Βαδέλ. Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐξαπάτησε καὶ μᾶς ὑπέδαλε τὸν Πολιτισμὸ ἀσεθῶντας πρὸς τὸ τέλειο ” Αγνωστο. Αὐτὸν ποὺ ἐπὶ τέλους προκάλεσε ὅλα τὰ δεινά µας, καὶ ἂν δὲν ἐξο- γτωθῆ, θὰ μᾶς ὁδηγήση σίγουρα εἰς τὸ Πῦρ τὸ ᾿Εξώτερογ. Αὐτὸς ὁ ἐπικατάρατος ᾿Ελληνικὸς Λόγος, ποὺ τὸν θάψαμε καὶ τὸν ξαναθάψαµε ἄπειρες φορὲς διὰ μέσου τῶν αἰώνων, νεχραναστήθηκε ἄλλες τόσες φορές, σήµερα δὲ ὕψωσε τὸ ἀπαίσιο ρύγχος του καὶ ἀπειλεῖ Θεὸ καὶ Σατανᾶ. Δὲν μᾶς µέ- νει, παρὰ νὰ παταχθῆ - ὁριστικὰ πιὰ-- αὐτὸς καὶ ὅλα τὰ καινὰ δαιμόνια ποὺ ἀπελευθέρωσε καὶ εἰσήγαγε στὸν ἀγγελικὸ κό- σμο μας, νὰ ἐξαλειφθοῦν ἡ ᾿Επιστήμη, ἡ Γλῶσσα, ἡ Γνώση, ὁ Πολιτισμός. Νὰ παταχθοῦν πρωτίστως οἱ σκοτεινοὶ συνωμό- τες ποὺ τὸν συντηροῦν, αὐτοί, ποὺ τόσες φορὲς τοὺς γενο- κτονήσαμε, τοὺς κάψαμε ζωντανούς, τοὺς ἐξαφανίσαμε -- καὶ πάντοτε ἐπιδιώνουν. Αὐτὴ ἡ Σπορά τοῦ Διαδόλου, ποὺ καμ- μιὰ ὀργάνωση ἢ ἐκπροσώπη σή της δὲν ὑπῆρξε ποτέ, ἄρα δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἐξαλειφθῆ μὲ γενικώτερη μόνο ἀντιμετώπιση. ἊΑν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση αὐτὴ ἀπαιτῆται ἕνας ἀκόμη Με- σαίωνας, καλῶς νὰ ὁρίσῃ. Κι ἂν μὲ τὴν κατάργηση τῶν καινῶν δαιμονίων αὐτοκτονοῦμε κι ἐμεῖς ὡς ᾿Ισχὺς -- κι ὁ Θεός μας ὡς Κύριος τῶν Δυνάμεων -., ἀποθανέτωσαν αἱ ψυχαί μας μετὰ τῶν ἀλλοφύλων... 4.1.4.