ΕΗΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΟΝ ΑΝΑΓΝΟΣΤΟΝ ̓Ανάγκη ἐπανακτήσεως τῆς Ἑλληνικῆς αὐτογνωσίας ̓ ̓Αγαπητὲ κύριε Λάμπρου, Μὲ τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ θέλω νὰ ἐκφράσω τὸν ἐνθουσιασμό μου ἀπὸ τὴν τόσο εὐχάριστη καὶ ἐποικοδομητικὴ ἐπαφή μου μὲ τὸ περιοδικό σας. Σὲ μιὰ ἐποχή, ποὺ ἡ τεχνολογία δίνει τὴ δυνατότητα στοὺς οἰκονομικὰ ἰσχυροὺς νὰ ἐπιθάλουν σὲ παγκόσμια κλίμακα τὰ ὑποπροϊόντα τοῦ «πολιτισμοῦ» τους καὶ νὰ καταστήσουν τὸν ἄνθρωπο ἁπλὸ ἐμπορευματικὸ-καταναλῶτικὸ ἀντικείμενο μὲ μόνιμη «ἀμνησία», ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐπανάκχτηση τῆς χαμένης Ἑλληνικῆς αὐτογνωσίας προθάλλει σὰν ἐπιταχτικὴ ἀνάγκη γιὰ δύο κατά τὴ γνώμη μου λόγους: ο) Απὸ τὴ μιά, γιὰ νὰ μπεῖ φραγμὸς στὸ χωνευτήρι τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἛἜνωσης, ποὺ οἱ θεσμοί της ὅλο καὶ περισσότερο κατευθύνουν τὴ χώρα μας ἀσεθώντας καὶ ἀγνοώντας ἐν πολλοῖς γλῶσσα, ἱστορία, παραδόσεις, χαρακτῆρα, κλῖμα κ.λπ. ο) Απὸ τὴν ἄλλη, γιὰ νὰ προόληθεῖ, γιατί ὄχι, ὡς παγκόσμια πρόταση ἀξιῶν καὶ ἀρχῶν ἀπέναντι σὲ μιὰ ἀντιπνευματική, ἀντιϊστορικὴ καὶ ἄκρως ἐξουσιαστικὴ «Νέα Τάξη» πραγμάτων. Δὲν εἶναι τολμηρό, νὰ πεῖ κανείς, πὼς ἡ ̓Ανθρωπότητα σήμερα χρειάζεται μὲ μιὰ καινούργια ̓Αναγέννηση νὰ συναντηθεῖ πάλι μὲ τὴν Ἑλληνικὴ ἰδεολογία" τὴν ἰδεολογία τοῦ ἐλεύθερου σκεπτόμενου πνεύματος μὲ ἐπίκεντρο τὸν ἄνθρωπο καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀξίες: τὴν ἰδεολογία ποὺ προθάλλει τὴν ἁρμονία τοῦ μέτρου καὶ τὴν ὁμαλὴ συμόδίωση μὲ τὴ Φύση: ποὺ ἀγνοεῖ μύθους καὶ ἁπλοϊκὲς ἀπαντήσεις καὶ ἐπιμένει στὴν ἔρευνα γιὰ τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄγνωστες ἀκόμα Συμπαντικὲς νομοτέλειες. Σήμερα τὸ κλασσικὸ Ἑλληνικὸ πνεῦμα μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἀφετηρία γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ποὺ θὰ τὴ 6οηθήσει νὰ Έεπεράσει τὴν «ἀμνησία» καὶ νὰ ἀνοίξει τολμηροὺς ὁρίζοντες πέρα ἀπὸ παρωπίδες θρησχειῶν καὶ ἐξουσιαστικὰ δεσμά. "Ἔτσι ἡ γνώση καὶ ἡ προθολὴ τῆς γλώσσας, τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων ξεφεύγει ἀπὸ τὰ στενὰ ἐθνικὰ πλαίσια καὶ τὴν στεῖρα προγονολατρεία καὶ ἀποχτᾶ μιὰ παγκόσμια διάσταση μὲ δυναμικὴ παραπέρα ἐξέλιξη. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια μπορεῖ νὰ γίνει ὑπόθεση ὅλων τῶν Ἑλλήνων σήμερα καὶ ὅλων τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου αὔριο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἰδιαίτερες κοινωνικὲς ἀντιλήψεις. “Ὅλο καὶ περισσότεροι στὴ χώρα μας εἶναι αὐτοί, ποὺ προόληματίζονται γιὰ τὴ γλῶσσα μας καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἑνὸς φράγματος ἀντίστασης γιὰ τὴν Παιδεία μας καὶ τὰ ὅσα ἀνθελληνικὰ ἔχουν ἔντεχνα παρεισφρύσει σ ̓ αὐτή: γιὰ τὴν κακοποίηση τῆς ἀνυπεράσπιστης ἱστορίας μας’ γιὰ τὴ λεηλασία καὶ φθορὰ ἐ ἐγκαταλελειμμένων μνημείων καὶ ἀφύλαχτων ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν’ γιὰ τὴν ̓Ακρόπολη ἰδιαίτερα, πού, θύμα μιᾶς στρεθλῆς οἰκονομιχοτουριστικῆς ἐχμετάλλευσης, φθείρεται ἀνεπανόρθωτα στὸ νέφος τῆς ̓Αθήνας: γιὰ τὴν ἀσέδεια στὴν αἰσθητικὴ τῆς ̓Αθήνας, ποὺ θιάζεται ἀπὸ πιθηκίζοντες «ἀρχιτέχκτονες» μὲ κακόγουστα μέγαρα (Πινακοθήκη χ.λπ.)' ἀκόμα γιὰ τὴν εὐκολία, μὲ τὴν ὁποία κάναμε ἅγιο μας ἕνα ὀμιχλώδη... Βαλεντῖνο στὴ θέση τῆς ̓Αφροδίτης, τοῦ Πᾶνα καὶ τοῦ Διόνυσου" καὶ δέ6αια γιὰ τὸ τερατῶδες εὕρημα τοῦ «ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ», μέσα στὸ ὁποῖο ἀσφυκτιᾶ ἡ Ἑλληνικὴ σκέψη. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τὸ μέτωπο τῆς Ἑλληνικῆς αὐτογνωσίας, πιστεύω, πρέπει νὰ εἶναι ἀνοιχτό. Χωρίς ἀντιπαραθέσεις μακρὰν τῆς οὐσίας, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ διάλογο κουφῶν. Ὅπως τὰ περὶ Ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου. Τὸ θαυμάσιο ἄρθρο τοῦ Π. Γεωργούτζου στὸ τεῦχος 145 θάζει τὰ πράγματα στὴ θέση τους καὶ δείχνει, ποιό εἶναι τὸ κύριο, στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ πεισθοῦν ὅλοι, Ἕλληνες καὶ ξένοι [...]. Σᾶς συγχαίρω καὶ πάλι. Μὲ ἐκτίμηση Μανώλης Σταγάκης Κερασοῦντος 25. 15771 ΖΩΓΡΑΦΟΥ