ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Ἢ γενονχτονία Ἰώνων καὶ Ποντίων ἔργο ἑνὸς γενικοῦ μισελληνισμοῦ 1. Τὸ πρόθλημα Ἡ ἐξ-ουσία μ ̓ ὅλα τὰ πλοχάμια της -- κι ἰδιαίτερα τὸ ἑλλαδικὸν κράτος -- κατεδίωξε συστηματικὰ κι ἐξακολουθεῖ νὰ καταδιώκη τοὺς ὅπου γῆς «αἱρετικοὺς» Ἕλληνες, τοὺς Ἴωνες καὶ τοὺς Πόντιους τοὺς ἐγενοχτόνησε, τοὺς ξερρίζωσε, ὅπως ἀλαζονικὰ μᾶς πληροφόρησε ἕνας πράχτοράς της, ὁ Κεμὰλ ̓Ατατούρκ, ὁ ἱδρυτὴς τοῦ ἑλληνοχτόνου κινήματος τῶν Νεοτούρκων. Παραταῦτα ἕνα μικρὸ μέρος τους διεσώθη, πρὸς ἐπαλήθευσιν ἴσως τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη’, τὸ ὁποῖο διατελεῖ σήμερα εἴτε ὑπὸ ζυγὸν εἴτε ἐν τῇ διασπορᾷ. Οἱ σκληροτράχηλοι αὐτοὶ Ἕλληνες, ἐξυπακούεται, δὲν ζητοῦν τὸν οἶκτο κανενός: ἀξίζουν ὡστόσο τοῦ θαυμασμοῦ ὅλων τῶν ἐλεύθερα σκεπτόμενων ἀνθρώπων, ἀφοῦ μετὰ τόσους διωγμούς, δασανιστήρια, στερήσεις κι ἀληθινὰ ὁλοκαυτώματα κατάφεραν νὰ διασωθοῦν καὶ -- τὸ κυριώτερο -- νὰ διασώσουν τὸν ἐθνισμὸ καὶ τὸν πολιτισμικὸ χαρακτῆρα τους, ἀμυνόμενοι πάντοτε ὑπὲρ πάντων. Ἕνα ἄθλημα, ποὺ τὸ ἐπέτυχαν χάρη στὴν μαχραίωνη παράδοσή τους, ποὺ ἀντλεῖ ἀπ ̓ τὸ μυθικὸ ̓Ελληνικὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο καθιστᾶ ἱκανοὺς τοὺς ἀνθρώπους νὰ πραγ ματώνουν τὰ ἀκατόρθωτα. Η «πολιτισμένη» Δύση ὡστόσο, ὅπως ἀρέσκεται ν ̓ αὐτοαποκαλεῖται, δὲν δικαιοῦται νὰ περηφανεύεται γιὰ τὸν πολιτισμό τῆς. Διότι δὲν εἶναι πολιτισμός, ἀλλ ̓ ἀποτελεῖ ὄνειδος γι ̓ αὐτούς, ὄχι ἁπλῶς νὰ παρακολουθοῦν ἀπαθῶς τοὺς φόνους, τοὺς ὀιασμούς, τοὺς πνιγμοὺς δεκάδων χιλιάδων ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ νὰ συμπράττουν σ ̓ αὐτά, σύμφωνα μὲ διασταυρωμένες πηγές. Πράγματι τὰ πληρώματα τοῦ συμμαχικοῦ -- μάλιστα -- στόλου ( | ἀγγλικῶν, 5 γαλλικῶν, 2 ἰταλικῶν καὶ 3 ἀμερικανικῶν πλοίων)’ ἔγιναν συνεργοὶ στὴν γενοκτονία τῶν Σμυρναίων, οἱ ὁποῖοι σὲ τίποτα δὲν ἔφταιξαν πέραν τοῦ ὅτι γεννήθηκαν Ἕλληνες. Καὶ δὲν ὀρέθηχε οὔτε ἕνας «αἱρετικὸς» ἀξιωματικὸς νὰ πράξη τὸ καθῆχον του ἐμποδίζοντας ἕνα τέτοιο ἔγκλημα, γιὰ τὸ ὁποῖο αὐτοὶ εὐθύνονταν ἐν πολλοῖς: οὔτ ̓ ἕνας ὑπαξιωματικὸς ν ̓ αὐτενεργήση ἀπ ̓ τὴν ἀγανάχτησή του. Εἶχε. «δίκιο» λοιπὸν ὁ Μάρξ, ποὺ ἔλεγε, ὅτι «οἱ χριστιανοὶ τότε μόνο θὰ εἶναι πραγματικὰ εὐτυχεῖς, ὅταν θὰ ἐξαφανισθοῦν οἱ καταραμένοι αἱρετικοὶ "Ελληνες»', Βλέπετε, ἡ λογοχρατία δὲν θέλει ἀνθρώπους, ἀλλὰ πρόδατα, ποὺ νὰ τὰ ὁδηγῆ χωρὶς προθλήματα ἐκεῖ ποὺ θέλει’ κι οἱ Ἕλληνες δὲν προσαρμόζονται στὴν ἀπέραντη «φάρμα τῶν ζώων», δυσκολεύουν τὴν ἐφαρμογὴ τῶν σχεδίων τους, δὲν συγκατατίθενται στὴν παράνοιά τους. Σήμερα, 70 ἔτη μετὰ τὴ γενοκτονία, ἤ λογοκρατία ζητεῖ τὴν «ἐξόντωση, μνήμης» καὶ τὴν ἀποχήρυξη τῆς ἔννοιας τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ. Εἶναι σὰν νὰ λέη: Τώρα σᾶς γενοκτονήσαμε, σᾶς ξερριζώσαμε, σᾶς λεηλατήσαμε. Ὅ,τι ἔγινε, ἔγινε' ἂς τὸ ξεχάσουμε! Πρὸς ἐπίτευξιν τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ δίνει ἕνα μεγάλο μέρος ἀπὸ τὸν πλοῦτο της στὰ Μ.Μ.Ε. καὶ σὲ Φοινικιστὲς θεατρίνους, οἱ ὁποῖοι προθάλλουν πρὸς παραπλάνησιν ἀμφισδητούμενους διωγμοὺς καὶ ὕποπτα ὁλοκαυτώματα. Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Μπορεῖ τοὺς “Ἕλληνες νὰ τοὺς ξερρίζωσαν, ἡ ἀλήθεια ὅμως δὲν ξερριζώνεται. Ἢ «ἰρρεντέντα Γκρέτσια» (Ξ ἀλύτρωτη Ἑλλὰς) κι οἱ Ἕλληνες περιμένουν τὴν δικαίωσή τους. 2. (α) Οἱ Ἴωνες ἢ Ἰωνίδαι Οἱ Ἴωνες εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ξούθου, υἱοῦ τοῦ Ἕλληνος καὶ τῆς Ὀρσήίδος, ὁ δὲ Ἕλλην παιδὶ τοῦ Δευκαλίωνος καὶ τῆς Πύρρας. Κατὰ τὸν ̓Αριστοτέλη, ὁ "Ίων θασίλευσε στὴν