ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Ὃ ἄταφος νεκρὸς “Ὅπως κάθε χρόνο, θὰ ἐμφανισθοῦν κι ἐφέτος οἱ κεκράχτες τῆς ἐξ-ουσίας -- φοινικιστές, γεφυριστές, δυζαντινιστές, ρωμιοσυνιστὲς κι ἀνόητοι ἐπιστημονιστὲς -- κι ἄλλοι ἀπὸ τὴν τηλεόραση, ἄλλοι ἀπ’ τὶς ἐφημερίδες κι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἄμδωνες τῶν ἐκκλησιῶν, γιὰ νὰ μᾶς μιλήσουν δακρύδρεχτοι γιὰ τὴν «ἀποφράδα ἡμέρα» τῆς 20ης Μαΐου 1453, γιὰ τὴν ἔνδοξη αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου «μας», γιὰ τὴν “Αγιὰ Σοφιὰ - τὸ καύχημά «μας», γιὰ τὴν Πόλη «μας» καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια ἠχηρά. Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ὡστόσο, ποὺ τάχα κόπτονται γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος, ἀποφεύγουν συστηματικὰ ἢ καὶ καταφέρονται ὁριμύτατα ἐναντίον τοῦ οἰκουμενικοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου, τῆς Κλασσικῆς ̓ Ελλάδος, τοῦ Διὸς Πολιτισμοῦ, ποὺ ἀποτελοῦν ἀθλήματα τοῦ ἐξανθρωπιστικοῦ ̓Ελληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀποτελοῦν αὐτὴν ταύτην τὴν Ελλάδα. Τὸ ἑλλαδικὸν κράτος, λένε, ἀποτελεῖ τὸν φυσικὸ κληρονόμο καὶ τὸν συνεχιστὴ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ δὲ Νεοέλληνες εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Βυζαντινοῦ «Ελληνισμοῦ». Οὔτε λόγος περὶ Κλασσικῆς Ελλάδος καὶ Κλασσικοῦ “Ελληνισμοῦ, παρὰ τὸ ὅτι γνωρίζουν ὅτι ἀποκλειστικὸ κίνητρο καὶ ἰδανικὸ τῶν ἐμπνευστῶν καὶ ἀγωνιστῶν τοῦ Εἰκοσιένα ὑπῆρξε ἡ Κλασσικὴ ̓Ελλάδα, παρὰ τὸ ὅτι ξέρουν καλὰ ὅτι ἡ ἐλευθερία τῶν Ελλήνων ἐξεπήγασεν «ἀπ ̓ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ» τοῦ κλασσικοῦ ̓Ελληνισμοῦ. Ὅμως κατὰ ποίαν λογικὴν ἐμφανίζουν τὸ Νεοελληνικὸν Κράτος ὡς φυσικὸ ἔκγονο καὶ ὁλάστημα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας; Ηταν τὸ Βυζάντιο ̓Ελλὰς ἢ ἑλληνικὸ ἢ φιλελληνικὸ ἢ ἀνεκτικὸ ἔστω πρὸς τὴν ̓Ελληνικότητα, ὥστε νὰ δικαιολογεῖται κάτι τέτοιο; Μὲ ἀπόλυτη ὑεὐαιότητα γνωρίζουμε, ὅτι ὄχι μόνο ἑλληνικὸ δὲν ἦταν, ἀλλ ̓ ὑπῆρξε καὶ ἄκρως ἀνθελληνικό -- γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ὅτι μοναδικὸς λόγος ἱδρύσεώς του ἦταν ἡ ἐκ τῶν ἔνδον καταπολέμηση τῆς Ελληνικότητος στὴν κοιτίδα της, ὁ ἀφανισμὸς τῶν ̓ Ελλήνων κι ἡ καταστροφὴ παντὸς ἑλληνικοῦ, εἴτε ἐπιστήμη ἐλέγετο αὐτὸ εἴτε τέχνη εἴτε πολιτισμός. Ἢ ἴδια ἄλλωστε ἡ αὐτοκρατορία ποτὲ δὲν θέλησε νὰ φαίνεται ὡς ἑλληνικὴ καὶ ποτὲ δὲν ὠνομάστηκε «Νέα “Ελλὰς» ἢ «Νέαι Αθῆναι», ἀλλ ̓ αὐτοαπεκαλεῖτο «Νέα Σιὼν» ἢ «Νέα Ἰερουσαλήμ», «Ῥωμαίων Κράτος» ἢ «Νέα Ρώμη», ἐξ οὗ δεδαίως καὶ οἱ (Β)Ρωμιοὶ κι ἡ (Β)Ρωμιοσύνη, ποὺ -- κι ὅμως -- εἶναι νὰ τὴν κλαῖς!.. "Ο,τι προσδιορίζει ἐπακριδῶς τὴ φύση κι ἀντικατοπτρίζει τὸν ἀ-πολιτισμὸ τοῦ Βυζαντίου εἶναι ἡ φοδερὴ ἐξ-ουσιαστικότητα κι ὁ ἄκρατος δογματισμός του, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν ἀντίποδα καὶ τὴν ἄρνηση τοῦ ἐλευθεροποιοῦ κι ἐξαληθευτικοῦ ̓Ελληνικοῦ Πνεύματος. Καθ’ ὅλην τὴν μακρότατη ἐκείνη περίοδο ἡ φιλοσοφία ἐσίγησεν, οἱ ἐπιστῆμες ἐνταφιάστηκαν, οἱ τέχνες ἐμαράνθησαν. Φανατισμὸς μόνο καὶ πόλεμοι -- ἱεροὶ καὶ ἀνίεροι --, θεοκρατία καὶ στρατοκρατία, σκοταδισμὸς καὶ μισαλλοδοξία. Ο «θεόκλητος» αὐτοκράτορας κι ὁ «θεόσταλτος» πατριάρχης ἀποτελοῦσαν τὰ «ἱερὰ τέρατα», τὶς ἀπροσπέλαστες, κι ἀμετάθετες, κι ἀμετάκλητες ἀρχές, τοὺς ἐνσαρκωτὲς καὶ ἐκφραστὲς τῆς «δικαιοσύνης» καὶ τῆς «ἀλήθειας». Μέσα σ ̓ αὐτὸ τὸ ἰδεολογικο-πολιτικὸ κλῖμα ὁ ́ Ελληνισμὸς αἰσθάνθη κε ξένος μέσα στὴν ἴδια τὴ χώρα του. Μαθημένος νὰ σκέπτεται καὶ νὰ ἐρευνᾶ, ν ̓ ἀναζητῆ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ἐκφράζη μὲ εἰλικρίνεια καὶ παρρησία, νὰ δρᾶ καὶ νὰ δη-