ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Ὃ ἄταφος νεκρὸς “Ὅπως κάθε χρόνο, θὰ ἐμφανισθοῦν κι ἐφέτος οἱ κεκράχτες τῆς ἐξ-ουσίας -- φοι- νικιστές, γεφυριστές, δυζαντινιστές, ρωμιοσυνιστὲς κι ἀνόητοι ἐπιστημονιστὲς -- κι ἄλλοι ἀπὸ τὴν τηλεόραση, ἄλλοι ἀπ’ τὶς ἐφημερίδες κι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἄμδω- νες τῶν ἐκκλησιῶν, γιὰ νὰ μᾶς μιλήσουν δακρύδρεχτοι γιὰ τὴν «ἀποφράδα ἡμέ- ρα» τῆς 20ης Μαΐου 1453, γιὰ τὴν ἔνδοξη αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου «μας», γιὰ τὴν “Αγιὰ Σοφιὰ - τὸ καύχημά «μας», γιὰ τὴν Πόλη «μας» καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια ἠχηρά. Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ὡστόσο, ποὺ τάχα κόπτονται γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος, ἀποφεύγουν συστηματικὰ ἢ καὶ καταφέρονται ὁριμύτα- τα ἐναντίον τοῦ οἰκουμενικοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου, τῆς Κλασσικῆς ᾿ Ελλάδος, τοῦ Διὸς Πολιτισμοῦ, ποὺ ἀποτελοῦν ἀθλήματα τοῦ ἐξανθρωπιστικοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀποτελοῦν αὐτὴν ταύτην τὴν Ελλάδα. Τὸ ἑλλαδικὸν κράτος, λένε, ἀποτελεῖ τὸν φυσικὸ κληρονόμο καὶ τὸν συνεχι- στὴ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ δὲ Νεοέλληνες εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Βυ- ζαντινοῦ «Ελληνισμοῦ». Οὔτε λόγος περὶ Κλασσικῆς Ελλάδος καὶ Κλασσικοῦ “Ελληνισμοῦ, παρὰ τὸ ὅτι γνωρίζουν ὅτι ἀποκλειστικὸ κίνητρο καὶ ἰδανικὸ τῶν ἐμπνευστῶν καὶ ἀγωνιστῶν τοῦ Εἰκοσιένα ὑπῆρξε ἡ Κλασσικὴ ᾿Ελλάδα, παρὰ τὸ ὅτι ξέρουν καλὰ ὅτι ἡ ἐλευθερία τῶν Ελλήνων ἐξεπήγασεν «ἀπ᾽ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ» τοῦ κλασσικοῦ ᾿Ελληνισμοῦ. Ὅμως κατὰ ποίαν λογικὴν ἐμφανίζουν τὸ Νεοελληνικὸν Κράτος ὡς φυσικὸ ἔκγονο καὶ ὁλάστημα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτο- κρατορίας; Ηταν τὸ Βυζάντιο ᾿Ελλὰς ἢ ἑλληνικὸ ἢ φιλελληνικὸ ἢ ἀνεκτικὸ ἔστω πρὸς τὴν ᾿Ελληνικότητα, ὥστε νὰ δικαιολογεῖται κάτι τέτοιο; Μὲ ἀπόλυτη ὑεὐαιότητα γνωρίζουμε, ὅτι ὄχι μόνο ἑλληνικὸ δὲν ἦταν, ἀλλ᾽ ὑπῆρξε καὶ ἄκρως ἀνθελληνικό -- γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ὅτι μοναδικὸς λόγος ἱδρύ- σεώς του ἦταν ἡ ἐκ τῶν ἔνδον καταπολέμηση τῆς Ελληνικότητος στὴν κοιτίδα της, ὁ ἀφανισμὸς τῶν ᾿ Ελλήνων κι ἡ καταστροφὴ παντὸς ἑλληνικοῦ, εἴτε ἐπι- στήμη ἐλέγετο αὐτὸ εἴτε τέχνη εἴτε πολιτισμός. Ἢ ἴδια ἄλλωστε ἡ αὐτοκρατο- ρία ποτὲ δὲν θέλησε νὰ φαίνεται ὡς ἑλληνικὴ καὶ ποτὲ δὲν ὠνομάστηκε «Νέα “Ελλὰς» ἢ «Νέαι Αθῆναι», ἀλλ᾽ αὐτοαπεκαλεῖτο «Νέα Σιὼν» ἢ «Νέα Ἰερουσα- λήμ», «Ῥωμαίων Κράτος» ἢ «Νέα Ρώμη», ἐξ οὗ δεδαίως καὶ οἱ (Β)Ρωμιοὶ κι ἡ (Β)Ρωμιοσύνη, ποὺ -- κι ὅμως -- εἶναι νὰ τὴν κλαῖς!.. "Ο,τι προσδιορίζει ἐπακριδῶς τὴ φύση κι ἀντικατοπτρίζει τὸν ἀ-πολιτισμὸ τοῦ Βυζαντίου εἶναι ἡ φοδερὴ ἐξ-ουσιαστικότητα κι ὁ ἄκρατος δογματισμός του, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν ἀντίποδα καὶ τὴν ἄρνηση τοῦ ἐλευθεροποιοῦ κι ἐξα- ληθευτικοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πνεύματος. Καθ’ ὅλην τὴν μακρότατη ἐκείνη περίοδο ἡ φιλοσοφία ἐσίγησεν, οἱ ἐπιστῆμες ἐνταφιάστηκαν, οἱ τέχνες ἐμαράνθησαν. Φανατισμὸς μόνο καὶ πόλεμοι -- ἱεροὶ καὶ ἀνίεροι --, θεοκρατία καὶ στρατοκρα- τία, σκοταδισμὸς καὶ μισαλλοδοξία. Ο «θεόκλητος» αὐτοκράτορας κι ὁ «θεό- σταλτος» πατριάρχης ἀποτελοῦσαν τὰ «ἱερὰ τέρατα», τὶς ἀπροσπέλαστες, κι ἀμετάθετες, κι ἀμετάκλητες ἀρχές, τοὺς ἐνσαρκωτὲς καὶ ἐκφραστὲς τῆς «δικαι- οσύνης» καὶ τῆς «ἀλήθειας». Μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ ἰδεολογικο-πολιτικὸ κλῖμα ὁ ΄ Ελληνισμὸς αἰσθάνθη κε ξένος μέσα στὴν ἴδια τὴ χώρα του. Μαθημένος νὰ σκέπτεται καὶ νὰ ἐρευνᾶ, ν᾿ ἀναζητῆ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ἐκφράζη μὲ εἰλικρίνεια καὶ παρρησία, νὰ δρᾶ καὶ νὰ δη-