ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΣΑΜΑΛΗΣ Συμπληρωματικὰ στὴν ἔρευνα τῶν πυραμίδων Ἢ ἑλληνικὴ Μεγάλη Πυραμίδα... «τοῦ Χέοπος» Σὲ ὅσους δὲν ὑποστηρίζουν τὰ ἀνιστόρητα περὶ «παναρχαιότητος» καὶ «προτεραιότητος» τῶν Αἰγυπτίων, εἶναι γνωστό, τόσο ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες πηγὲς (Πλάτων, ̓Απολλόδωρος) ἑ ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς νεώτερες ( Αρθανιτόπουλος, Πῆτρι). ὅτι ἡ Αἴγυπτος στὴν οὐσία ἦταν τμῆμα τοῦ “Ἑλληνικοῦ χώρου ἀπὸ ἐποχὲς πανάρχαιες, ὅταν δὲν εἶχαν ἐμφανισθεῖ ἀκόμη ἄνθρωποι στὴν Αἴγυπτο καὶ οἱ μόνοι κάτοικοι ἦταν οἱ προϊστορικοὶ Ἕλληνες. ̓Αναφέρει σχετικὰ ὁ ΑΟΣ. ̓Αρδανιτόπουλος στὴν «Σύγχρονον ̓Εγκυχλοπαίδειαν Ἐλευθερουδάκη»: «Μέχρι πρό τινων δεχαετηρίδων (γράφει τὸ 1926) ἐθεωρεῖτο 6έθαιον, ὅτι αἱ ἑλληνικαὶ ἀποικίαι ἄρχονται ἀπὸ τῆς μεγάλης μεταναστεύσεως (προσέξετε τὸν ὅρο) τῶν Δωριέων, ἤτοι ἀπὸ τὸ 1.100 π.Χ. Τὴν θεωρίαν ὅμως ταύτην ἀνέτρεψαν αἱ γενόμεναι κατὰ τοὺς τελευταίους χρόνους μεγάλαι ἀνασκαφαὶ καὶ ἔρευναι ἐν Εὐρώπῃ, ̓Ασίᾳ καὶ Α φοικῇ, κατὰ τὴν Μεσόγειον θάλασσαν. Ἔξ αὐτῶν ἀπεδείχθη ἐμφανῶς διὰ τῶν εὑρημάτων ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς “Ελλάδος, ὄντες ἠναγκασμένοι ἐκ φύσεως ἀπὸ παμπαλαίων ἤδη χρόνων νὰ ἐκπέμπωσιν, ἕνεκα τῆς αὐξήσεως τοῦ πλη θυσμοῦ τὸν ὁποῖον τὸ ἔδαφος αὐτῆς δὲν ήτο ἱκανὸν νὰ θρέψῃ, συχνὰς ἀποικίας, εἶχον ἐκτελέσει καὶ πρὸ τοῦ χρονολογικοῦ τούτου ὁρίου ἐντεταμένην ἀποικιακὴν πολιτικὴν ἀνὰ τὰς νήσους καὶ τὰς ἀκτὰς τῆς ὅλης Μεσογείου. Ὃ αἰγυπτιολόγος Φλίνδὲεος Πῆτρι ἀπέδειξε μάλιστα δι ̓ εὑρημάτων ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ Δέλτα τοῦ Νείλου, ἤτοι ἡ σημερινὴ Αἴγυπτος, κατῳκεῖτο καὶ κατείχετο ὑπὸ τῶν προϊστορικῶν “Ελλήνων ἀποίκων πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τῶν παλαιῶν Αἰγυπτίων, ἤτοι πρὸ τοῦ 6.000 ἢ 4.000 π.Χ. ὋΟ αὐτὸς δεδαιώνει ὅτι οἱ παλαιοὶ Αἰγύπτιοι ἦσαν ἐπιδρομεῖς ἐκ Νουόθίας καὶ διὰ μακρῶν ἀγώνων, ἀπὸ τῆς Α ́ μέχρι τῆς 4 ́ δυναστείας, κατώρθωσαν νὰ ἐκδιώξωσιν καὶ νὰ ὑποτάξωσιν τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους “Ἓλληνας, οἱ ὁποῖοι κατεῖχον τὸ Δέλτα. Επίσης ἀπεδείχθη ὅτι καὶ ἡ Παλαιστίνη κατείχετο ὑπὸ “Ελλήνων ἀποίκων ἤδη κατὰ τὸ 2.000-1.500 π.Χ., ἦσαν δὲ οὗτοι οἱ περίφημοι ἐν τῇ ̓Αγίᾳ Γραφῇ Φιλισταῖοι. Τελευταῖον δὲ (4926) ἀπεδείχθη διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἐπιγραφῶν τῶν Χετταίων, ὅτι καὶ ὁ ὁραστήριος οὗτος λαὸς ἀπετελεῖτο κατὰ τὸ πλεῖστον ἐκ παλαιοτάτων (προσέξετε τὸν ὅρο) ̓Ελλήνων ἀποίκων, ἀναμειχθέντων μετὰ τῶν ἐκεῖ ἐντοπίων. Πρὸς τὰς ἐρεύνας ταύτας συμφωνοῦσι καὶ αἱ ἀρχαῖαι παραδόσεις Ελλήνων συγγραφέων ὑπὸ τύπον μυθολογημάτων» (τόμ. 5, σελ. 477). Βεδαίως τὰ στοιχεῖα ἐπιδεδαιώνουν τὴν ἑλληνικὴ παράδοσι καὶ ἀνατρέπουν τὶς θεωρίες περὶ τοῦ ὑψηλοῦ πολιτισμοῦ τῶν Αἰγυπτίων ἢ περὶ «Ἰνδοευρωπαίὢν» καὶ περὶ «καθόδου» τῶν Ἑλλήνων τὸ 2.000 π.Χ. Διότι, ἂν οἱ Ἕλληνες ὃ Βλέπε μεγάλην ἔρευνα τοῦ χ. Παναγιώτη Χατζηιωάννου μὲ τίτλο «Οἱ πυραμίδες τῶν Ελλήνων στὴν ́ Ελλάδα. τὴν Αἴγυπτο, τὴν Αμερική», στὸν «Δαυλός», τεῦχος 148. ̓Αποίλιος 1994. σελ. 8655δ670: ἐπίσης Σπύρου Βαλλιανάτου, «Μιὰ ἐπίσκεφη στὴν πυραμίδα τοῦ Ελληνικοῦ (Αργολίδος)». στὸν «Δαυλό». αὐτόθι σελ. 8655.