ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ / ὕ ὕ Μεγάλη Παρασκευή, 15) Απριλίου 1819 Δὲν κρατοῦσε τὴν Αγία Γραφὴ στὰ χέρια του ὁ πρωτόπαπας Γεώργιος Χαλικιόπουλος Μάντξαρος, σὰν ὑποδεχόταν τὸν Γεντιλλὺ στὴ ν προκυμαία τῆς Κέρκυρας! κρατοῦσε τὴν ̓Οδύσσεια τοῦ Ομήρου. ἔρχονται στιγμὲς πού, θέλομε δὲ θέλομε, θυμόμαστε. «Θυμηθῆτε», ἐπέμενε ὁ Κορσικανὸς στρατηγός, ἀρχηγὸς τῆς ναπολεόντειας ἐπιχείρησης στὸ ̓Ιόνιο, γι ἄλλους αὐτός. Καὶ θεθαίωνε (μὲ τὸ λόγο τῆς στρατιωτικῆς κι ἐπαναστατικῆς του τιμῆς), ὅτι οἱ Γάλλοι ἦρθαν νὰ φέρουν τὴν ἐλευθερία στοὺς Ελληνες. ̓Αλάλαζαν τὰ πλήθη παραληροῦντα: ἐνθουσιασμοὶ τῆς ἀπελπισίας. Οἱ πανταχοῦ παρόντες Ιακωθϊνοι (πόθεν τὸ ὄνομα,;) εἶχαν κάνει καλὴ δουλειά. Στήθηκε στὰ γρήγορα τὸ Προσωρινὸ Δημαρχεῖο «ἀπ ̓ ὅλες τὶς τάξεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ», μηδὲ τῶν ' Εδραίων ἐξαιρουμένων () καὶ στὶς 5 ̓Ιουλίου 1797 «φυτεύτηκε τὸ Δέντρο τῆς ̓Ελευθερίας». Ποιᾶς ἐλευθερίας, ἰδέαν δὲν εἶχε τὸ πόπολο. Τὰ ΜΜΕ διατηροῦσαν ἀκμαία τὴ στραδωμάρα του. ο Βοναπάρτης ἔχει μοιράσει τὶς ἑνετικὲς κτήσεις μὲ τοὺς Α ὑστριακοὺς καὶ στὶς 16 Αὐ ὑγούστου τοῦ αὐτοῦ σωτηρίου ἔτους γράφει πρὸς τὴν κυδέρνη σίτου: «Η ́ Επτάνησος ἔχει γιὰ μᾶς περισσότερη ἀξία ἀπ ̓ ὅλη τὴν Ιταλία μαζί ̓Αν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ διαλέξουμε, θὰ μᾶς συνέφερε νὰ δώσουμε ὅλη τὴν ̓Ιταλία στὴν Αὐστρία καὶ νὰ κρατήσουμε αὐτὰ τὰ νησιά, ὄχι μονάχα σὰν πηγὴ πλούτου καὶ εὐημερίας γιὰ τὸ ἐμπόριό μας, ἀλλὰ καὶ διότι, καθὼς προσεγγίζει ἡ ἡ πτῶσι τοῦ τουρκικοῦ κράτους, θὰ μπορέσουμε ἢ νὰ ὑποστηρίξο υμε αὐτὸ μὲ τὴ μορφὴ ποὺ ἔχει σήμερα ἢ νὰ πάρουμε τὴ μερίδα ποὺ μᾶς πρέπει». Καὶ ἡ πτῶσι τοῦ τουρκικοῦ κράτους ἀνεδλήθη γενικῶς καὶ ἀορίστως χάρις εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, τὴν ἀσυναρτησία τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης (ἀνεξήγητη;) καὶ τὸν ἀρριδισμὸ τοῦ Μεγάλου, πού στὶς 16 Σεπτεμθρίου συμπληρώνει: «Θεμελιῶδες ἀξίωμα τῆς Δημοκρατίας πρέπει νὰ εἶναι τὸ νὰ μὴ ἐγκαταλείψουμε ποτὲ τὰ νησιά, ἀλλὰ νὰ τὰ καταλάθουμε ὁριστικά». "Οταν τὸ 1803 ἔπεσε τὸ Σούλι καὶ ὁ ̓Αλῆ Πασᾶς δάλθηκε νὰ ξεπαστρέψει τὸν "Όλυμπο ἀπὸ τοὺς ἀιτοὺς καὶ τὰ γεράκια του, ὅταν ἡ φωτιὰ τοῦ Σαμουὴλ καὶ τὸ τραγούδι τοῦ Ζαλόγγου δὲν εἰχαν ἀκόμα σδήσει (ποτὲ δὲ θὰ σήσουν), ὁ Ναπολέων χαθωδηγοῦσε τὸν ̓αἱμοσταγῆ. τύραννο μὲ τὸν Ταλλεὑράνδο «ἐπαιτῶ' ντας τὴ διαγωγή του καὶ τονίζοντας, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ καταῦλη θεῖ κάθε προσπάθεια, γιὰ νὰ περισταλοῦν οἱ “Ελληνες». Κατώρθωσε μάλιστα νὰ δοθοῦν στοὺς γιοὺς τοῦ ̓Αλή, τὸν Βελῆ καὶ τὸν Μουχτάρη, τὰ πασαλίκια τῆς Πελοποννήσου καὶ τῆς Ναυπάκτου. ̓Αχμαῖος καὶ ὡραῖος μετὰ τὴν κατάληψι τῆς Μάλτας, ἔστειλε τὸν μεσσιὲ Λὰ Βαλὲτ στὸν ̓Αλῆ, «ὑποσχόμενος (ὁ ἀθεόφοδος). νὰ συμδάλλει στὴν αὔξησι τῆς δόξας τοῦ πασᾶ». Βὶδ λὰ Φράνς. Παρὰ τὴ συνθήκη ποὺ εἶχε συνάψει δ ̓ Αλῆ μὲ τὴν Επτάνησο Πολιτεία τὸ 1803 ἐ ἔγινε φόδος καὶ τρόμος γιὰ τὰ νησάκια «ἔχοντας τὴν ὑποστήριξι τοῦ Ναπολέοντος, ποὺ τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ τὴν κυριαρχία στὸ ̓Ιόνιο». Κι ἂς πᾶμε στὸ 1792 γιὰ μιὰ ἐπαναστατικὴ ἀνάσα. ̓Εγκαταλειμμένος ὁ Λάμπρος Κατσώνης κι ἔχοντας στείλει στὸ διάολο τὴν Αἱ ἱκατερίνη, καὶ τὴν. «εἰρήνη » της μὲ τὸ σουλτάνο, συνέχιξε μόνος του τὸν ἀγῶνα. «Παράτολμη, παράταιρη ὁρμή». Κι ὅταν στὸ Ταίναρο ἔδινε τὴν ὕστατη μάχη κυκλωμένος ἀπὸ τὸν τουρκικὸ στόλο, συνέπραξαν μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δύο δημοκρατικώτατα γαλλικὰ πλοῖα στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀδελφοσύνης τῶν λαῶν. Οἱ ἐπικίνδυνοι νὰ ὄγαίνο υν ἀπὸ τὴ μέση. Πιόνι στὴ σκακιέρα τῶν μεγάλων συμφερόντων τὰ Επτάνησα, ξέφραγο ἀμπέλι στοὺς πράκτορες καὶ τὶς λογῆς προπαγάνδες θὰ πληρώσουν τὴν εὐπιστία καὶ τοὺς ἐνθουσιασμοὺς μὲ διαψεύσεις ὀδυνηρές. Οἱ «προτάσεις» ἄλλαξαν θάρδιες. Σὲ ἀναταραχὴ ἡ Εὐρώπη κύτταζε νὰ φέρει ὄδόλτα τὸ τρομερό τῆς παιδὶ: καὶ «ἄνθρωπος ἀνθρώπῳ λύκος». Ὄργιο οἱ λυκοφιλίες, οἱ θανατερὲς συμμαχίες, οἱ περιδόητες «συνθῆχες εἰρήνης». Μόνον ἡ σκούΦια τοῦ ΟΗΕ ἔλειπε. Μέσα σ ̓ ἐκεῖνον τὸν ἀναθρασμὸ τὰ σπλάγχνα τῆς Ελληνίδας γῆς ἀνάδευαν' είχαν ἀρχίσει κιόλας οἱ ὠδῖνες. Προδομένος ὁ Ρήγας, πεθαίνει μ ̓ ἐτοῦτα τὰ λόγια (1798) ἀφήνοντας ἄναυδους τοὺς δημίους του, φανεροὺς καὶ κρυφούς: «Έτσι πε: θαίνουν τὰ παλληκάρια. ̓Ικανὸν σπόρον ἔσπειρα: θὰ όλαστήσει, καὶ τὸ γένος μου θὰ