ΔΑΥΔΟΣ:/150, Ἰούνιος 1994 8809 «Ἐγκυκλοπαιδικὸς» μισελληνισμὸς μὲ εὐλογίες τοῦ Ρωμαίικου Κύριε διευθυντά, Δὲν εἶχα τὴν τύχη νὰ γνωρίζω ἀπὸ μακροῦ τὸ σπουδαῖο περιοδικό σας. Πρὶν λίγο καιρὸ τυχαῖα ἔμαθα γιὰ τὴν ὕπαρξή του καὶ ἀπὸ τότε ἔγιναν ταχτικὸς ἀναγνώστης του. Ἐπικροτῶ τὴν προσπάθειά σας καὶ θὰ ἤθελα νὰ συμδάλω κι ἐγὼ σ ̓ αὐτὴν καταγγέλλοντας ὁρισμένα ἐξωφρενικὰ κατὰ τὴ γνώμη μου πράγματα, τὰ ὁποῖα καθιστοῦν σὲ ὅλους μας κατανοητὸ ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν κινδυνεύει ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν κακό του ἑαυτό. Γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής, θὰ ἀναφερθῶ σ ̓ ἕνα σύγχρονο ἐθνικὸ θέμα. τὸ Σκοπιανό. Ὑποτίθεται, ὅτι σύσσωμο τὸ Ἔθνος μάχεται σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν ἄποτροπὴ ἑνὸς 6ιασμοῦ τῆς ἱστορίας, ὁ ὁποῖος προὠθεῖται ἀπό ξένα συμφέροντα. Ετσι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς προχλητικὲς κινήσεις, στὶς ὁποῖες προδαίνει τὸ ἀντίπαλο στρατόπεδο, ὅπως καπηλεία ὀνόματος, συμθόλων, ἱστορίας, προδολὴ ἄλυτρωτισμοῦ καὶ λοιπά. παρατηροῦνται ἐχθρικὲς χινήσεις καὶ μέσα στὸ δικό μας στρατόπεδο.’ Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀναφερθῶ σὲ μία ἀπ ̓ αὐτές. ἣ ὁποία ἅπτεται τῆς προσωπικῆς μου ἐμπειρίας. Πρὶν ἀπὸ χρόνια ἐκδόθηχε καὶ διαφημιζόταν συνεχῶς μία μεγάλη ἐγκυκλοπαίδεια, ἡ «Ὑδρία». τῆς «Εταιρείας Ἑλληνικῶν Ἐκδόσεων Α.Ε.». Ὡς φιλομαθὴς ἔσπευσα νὰ καταδάλω τὶς ἑκατὸν πενήντα χιλιάδες ποὺ ἀπαιτοῦνταν, γιὰ νὰ τὴν ἀγοράσω. Πρὶν λίγο καιρὸ ὅμως ἔφριξα μὲ αὐτὰ ποὺ διάδασα. Πιὸ συγκεκριμένα: - Στὸν τόμο 15, λῆμμα «Βουλγαρία», σελίδα 305 θλέπουμε ἕναν πίναχα μὲ τίτλο: «Ἢ θέση τῆς θουλγαρικῆς γλώσσας στὴν ἑλληνοσλαθικὴ ὅμογλωσσία». Στὸν κατάπτυστο αὐτὸ πίνακα διαδάζουμε, ὅτι στὴ νεολιθικὴ ἐποχὴ ὑπῆρξε ἡ «ἑλληνοσλαθικὴ» γλῶσσα. ̓Απ’ αὐτὴν στὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ προέκυψαν ἡ πρωτοελληνικὴ καὶ ἡ πρωτοσλαδική. ̓Απὸ τὴν τελευταία τὴν χλασσιχὴ ἐ ἐποχὴ προῆλθε ἡ ἡ παλαιοσλαθική καὶ ἡ πρωτορρωσιχή. Εἶναι προφανές. ὅτι ὃ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου Δημήτριος Κρέμος ἔ ἔχει ἀπολέσει ἐντελῶς τὰς φρένας του, ἀφοῦ οἱ Σλάὅοι ἐμφανίστηκαν τὸν 6ο μ.Χ. αἰῶνα, ὁπότε πῶς ὑπῆρχε ἡ πρωτοσλαόδικὴ τὸν 50 π.Χ. αἰῶνα, στὴν χλασσιχὴ ἐποχή; Συνεχίζοντας ὀλέπουμε τὴν παλαιοσλαδικὴ νὰ δίνει τὴ σλοδενιχὴ καὶ παλαιοδουλγαρική, ἐνῶ ἔχπληκτοι ὀλέπουμε τελικὰ στὴ σύγχρονη ἐποχὴ τὴν παλαιοθουλγαρικὴ νὰ δίνει τὴν θουλγαρικῆ καὶ τὴ μακεδονι- κή!! Στὴν ἴδια σελίδα, στὴ σύντομη γλωσσολογικὴ μελέτη, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ ἀπάτη, ὁ χημικὸς στὸ ἐπάγγελμα Δ. Κρέμος ἀναφέρει: «Τὸ ἴδιο αὐτὸ γλωσσολογικὸ φαινομένο παρατηρεῖται στὴν ἀλδανική, στὴ θουμανικὴ καὶ στὴ (σλάδο)μακεδονική, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς θεωρεῖται ὡς δουλγαρικὴ διάλεκτος» (1). Προφανῶς ὁ κύριος Κρέμος «συγχέει» τὸ θουλγαρικὸ ἰδίωμα ποὺ μιλᾶ ὁ κ. Γκληγκόρωφ καὶ οἱ ὁπαδοί του, τὸ ὁποῖο ὀνομάζει «μακεδονικό», μὲ τὸ μακεδονικὸ ἰδίωμα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τὸ ὁποῖο μιλοῦσε ὁ Μ. ̓Αλέξανδρος. Νὰ εἶναι ἆραγε τυχαία ἡ «σύγχυση»: - Στὸν τόμο 17, λῆμμα «Γιουγκοσλαθία», σελίδα 428 διαδάζουμε: «Κύρια γλῶσσα τῆς Γιουγκοσλαδίας εἶναι ἡ σερδοκροατικὴ μὲ ἰσότιμες γλῶσσες τὴ σλοδενικὴ καὶ τὴ (σλάδο)μακεδονιχή», ἡ ὁποία γράφεται στὴν κυριλλικὴ κιόλας γραφή! - Στὸν ἴδιο τόμο καὶ λῆμμα, στὴ σελίδα 430 ὀλέπουμε ἄναυδοι μία εἰκόνα νὰ παρουσιάζει «Μακεδόνισσες» μὲ παραδοσικὲς στολὲς νὰ χορεύουν τὸν λεγόμενο «χορὸ τῆς νύφης» (1). - Πιὸ δίπλα στήν ἴδια σελίδα διαθάζουμε: «Οἱ Σέρύοι ἀποτελοῦν τὸ 4036 τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ Κροάτες τὸ 2226, οἱ Σλούένοι τὸ δ, ἐνῶ οἱ (Σλάδο)μακεδόνες τὸ 620», οἱ ὁποῖοι. προσέξτε, «ἀποτελοῦν ἀναγνωρισμένη χωριστὴ ἐθνότητα»!.. - Λίγες γραμμὲς πιὸ κάτω ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου Κ. Γιοῦργος γίνεται πιὸ θρασὺς παραλείποντας τὸ παραπλανητικὸ συνθετικὸ «Σλά6ο-»: «... καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος (τοῦ πληθυσμοῦ), Σέρδοι, Μαυροδούνιοι καὶ Μακεδόνες κυρίως, εἶναι ὀρθόδοξοι». Δὲν ἔχω σχοπὸ νὰ σπαταλήσω ἄλλον ἀπ ̓ τὸν πολύτιμο χῶρο καὶ χρόνο σας. Θὰ μποροῦσα νὰ ἀναφέρω καὶ πλεῖστα ἄλλα γιὰ τὴν μισελληνικὴ αὐτὴ ἐγκυκλοπαίδεια, ποὺ ἀρνεῖται παραδείγματος χάριν τὴν ἑλληνικότητα τῆς Β. Ἠπείρου: δὲν παραδέχεται ὅτι οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔχουν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, μιλοῦν ἑλληνικὰ καὶ εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ «μόνο μερικὰ (ἐπώνυμα) θυμίζουν τὴν ἑλληνικὴ καταγωγὴ ὁρισμένων στὴν περιοχὴ τοῦ Γκιρόκαστρο» (οὔτε ̓Αργυρόκαστρο δὲν τολμᾶ νὰ τὸ πεῖ ὁ συντάκτης. ποὺ προνόησε νὰ μὴν θάλει τὸ ὄνομά του κάτω ἀπὸ τὸ προχλητιχὸ ἄρθρο του), ἐνῶ ἡ ἴδια ἐγκυκλοπαίδεια στὸν τόμο 5, λῆμμα « ̓Αλδανία», σελίδα 278 ἀναφέρει, ὅτι τὸ 1505 ὁρισμένοι ̓Αλδανοί