ΔΑΥΔΟΣ:/150, Ἰούνιος 1994 8809 «Ἐγκυκλοπαιδικὸς» μισελληνισμὸς μὲ εὐλογίες τοῦ Ρωμαίικου Κύριε διευθυντά, Δὲν εἶχα τὴν τύχη νὰ γνωρίζω ἀπὸ μακροῦ τὸ σπουδαῖο περιοδικό σας. Πρὶν λίγο καιρὸ τυ- χαῖα ἔμαθα γιὰ τὴν ὕπαρξή του καὶ ἀπὸ τότε ἔγιναν ταχτικὸς ἀναγνώστης του. Ἐπικροτῶ τὴν προσπάθειά σας καὶ θὰ ἤθελα νὰ συμδάλω κι ἐγὼ σ᾽ αὐτὴν καταγγέλλοντας ὁρισμένα ἐξω- φρενικὰ κατὰ τὴ γνώμη μου πράγματα, τὰ ὁποῖα καθιστοῦν σὲ ὅλους μας κατανοητὸ ὅτι ὁ Ἑλλη- νισμὸς δὲν κινδυνεύει ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν κακό του ἑαυτό. Γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής, θὰ ἀναφερθῶ σ᾽ ἕνα σύγχρονο ἐθνικὸ θέμα. τὸ Σκοπιανό. Ὑποτίθε- ται, ὅτι σύσσωμο τὸ Ἔθνος μάχεται σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν ἄπο- τροπὴ ἑνὸς 6ιασμοῦ τῆς ἱστορίας, ὁ ὁποῖος προ- ὠθεῖται ἀπό ξένα συμφέροντα. Ετσι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς προχλητικὲς κινήσεις, στὶς ὁποῖες προδαίνει τὸ ἀντίπαλο στρατόπεδο, ὅπως καπηλεία ὀνό- ματος, συµθόλων, ἱστορίας, προδολὴ ἄλυτρωτι- σμοῦ καὶ λοιπά. παρατηροῦνται ἐχθρικὲς χινή- σεις καὶ μέσα στὸ δικό μας στρατόπεδο.’ Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀναφερθῶ σὲ μία ἀπ᾽ αὐτές. ἣ ὁποία ἅπτεται τῆς προσωπικῆς µου ἐμπειρίας. Πρὶν ἀπὸ χρόνια ἐκδόθηχε καὶ διαφημιζόταν συνεχῶς μία μεγάλη ἐγκυκλοπαίδεια, ἡ «Ὑδρία». τῆς «Εταιρείας Ἑλληνικῶν Ἐκδόσε- ων Α.Ε.». Ὡς φιλομαθὴς ἔσπευσα νὰ καταδάλω τὶς ἑκατὸν πενήντα χιλιάδες ποὺ ἀπαιτοῦνταν, γιὰ νὰ τὴν ἀγοράσω. Πρὶν λίγο καιρὸ ὅμως ἔφριξα μὲ αὐτὰ ποὺ διάδασα. Πιὸ συγκεκριμέ- να: - Στὸν τόμο 15, λῆμμα «Βουλγαρία», σελίδα 305 θλέπουμε ἕναν πίναχα μὲ τίτλο: «Ἢ θέση τῆς θουλγαρικῆς γλώσσας στὴν ἑλληνοσλαθικὴ ὅμο- γλωσσία». Στὸν κατάπτυστο αὐτὸ πίνακα δια- δάζουμε, ὅτι στὴ νεολιθικὴ ἐποχὴ ὑπῆρξε ἡ «ἑλληνοσλαθικὴ» γλῶσσα. ᾿Απ’ αὐτὴν στὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ προέκυψαν ἡ πρωτοελληνικὴ καὶ ἡ πρωτοσλαδική. ᾿Απὸ τὴν τελευταία τὴν χλασσιχὴ ἐ ἐποχὴ προῆλθε ἡ ἡ παλαιοσλαθική καὶ ἡ πρωτορρωσιχή. Εἶναι προφανές. ὅτι ὃ συγ- γραφέας τοῦ ἄρθρου Δημήτριος Κρέμος ἔ ἔχει ἀπολέσει ἐντελῶς τὰς φρένας του, ἀφοῦ οἱ Σλά- ὅοι ἐμφανίστηκαν τὸν 6ο μ.Χ. αἰῶνα, ὁπότε πῶς ὑπῆρχε ἡ πρωτοσλαόδικὴ τὸν 50 π.Χ. αἰῶνα, στὴν χλασσιχὴ ἐποχή; Συνεχίζοντας ὀλέπουμε τὴν παλαιοσλαδικὴ νὰ δίνει τὴ σλοδενιχὴ καὶ πα- λαιοδουλγαρική, ἐνῶ ἔχπληκτοι ὀλέπουμε τε- λικὰ στὴ σύγχρονη ἐποχὴ τὴν παλαιοθουλγα- ρικὴ νὰ δίνει τὴν θουλγαρικῆ καὶ τὴ µακεδονι- κή!! Στὴν ἴδια σελίδα, στὴ σύντομη γλωσσολογικὴ µελέτη, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἰνδοευρω- παϊκὴ ἀπάτη, ὁ χημικὸς στὸ ἐπάγγελμα Δ. Κρέ- μος ἀναφέρει: «Τὸ ἴδιο αὐτὸ γλωσσολογικὸ φαι- νομένο παρατηρεῖται στὴν ἀλδανική, στὴ θου- μανικὴ καὶ στὴ (σλάδο)μακεδονική, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς θεωρεῖται ὡς δουλγαρικὴ διάλεκτος» (1). Προφανῶς ὁ κύριος Κρέμος «συγχέει» τὸ θουλγαρικὸ ἰδίωμα ποὺ μιλᾶ ὁ κ. Γκληγκόρωφ καὶ οἱ ὁπαδοί του, τὸ ὁποῖο ὀνομάζει «μακεδο- νικό», μὲ τὸ μακεδονικὸ ἰδίωμα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τὸ ὁποῖο μιλοῦσε ὁ Μ. ᾿Αλέξανδρος. Νὰ εἶναι ἆραγε τυχαία ἡ «σύγχυση»: - Στὸν τόμο 17, λῆμμα «Γιουγκοσλαθία», σε- λίδα 428 διαδάζουμε: «Κύρια γλῶσσα τῆς Γιου- γκοσλαδίας εἶναι ἡ σερδοκροατικὴ μὲ ἰσότιμες γλῶσσες τὴ σλοδενικὴ καὶ τὴ (σλάδο)μακεδονι- χή», ἡ ὁποία γράφεται στὴν κυριλλικὴ κιόλας γραφή! - Στὸν ἴδιο τόμο καὶ λῆμμα, στὴ σελίδα 430 ὀλέπουμε ἄναυδοι μία εἰκόνα νὰ παρουσιάζει «Μακεδόνισσες» μὲ παραδοσικὲς στολὲς νὰ χο- ρεύουν τὸν λεγόμενο «χορὸ τῆς νύφης» (1). - Πιὸ δίπλα στήν ἴδια σελίδα διαθάζουµε: «Οἱ Σέρύοι ἀποτελοῦν τὸ 4036 τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ Κροάτες τὸ 2226, οἱ Σλούένοι τὸ δ, ἐνῶ οἱ (Σλάδο)μακεδόνες τὸ 620», οἱ ὁποῖοι. προσέξτε, «ἀποτελοῦν ἀναγνωρισμένη χωριστὴ ἐθνότη- τα»!.. - Λίγες γραμμὲς πιὸ κάτω ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου Κ. Γιοῦργος γίνεται πιὸ θρασὺς παρα- λείποντας τὸ παραπλανητικὸ συνθετικὸ «Σλά- 6ο-»: «... καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος (τοῦ πληθυ- σμοῦ), Σέρδοι, Μαυροδούνιοι καὶ Μακεδόνες κυρίως, εἶναι ὀρθόδοξοι». Δὲν ἔχω σχοπὸ νὰ σπαταλήσω ἄλλον ἀπ᾽ τὸν πολύτιμο χῶρο καὶ χρόνο σας. Θὰ μποροῦσα νὰ ἀναφέρω καὶ πλεῖστα ἄλλα γιὰ τὴν μισελληνικὴ αὐτὴ ἐγκυκλοπαίδεια, ποὺ ἀρνεῖται παραδείγ- ματος χάριν τὴν ἑλληνικότητα τῆς Β. Ἠπείρου: δὲν παραδέχεται ὅτι οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔχουν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, μιλοῦν ἑλληνικὰ καὶ εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ «μόνο μερικὰ (ἐπώνυμα) θυμίζουν τὴν ἑλληνικὴ καταγωγὴ ὁρισμένων στὴν περιοχὴ τοῦ Γκιρόκαστρο» (οὔτε ᾿Αργυ- ρόκαστρο δὲν τολμᾶ νὰ τὸ πεῖ ὁ συντάκτης. ποὺ προνόησε νὰ μὴν θάλει τὸ ὄνομά του κάτω ἀπὸ τὸ προχλητιχὸ ἄρθρο του), ἐνῶ ἡ ἴδια ἐγκυκλο- παίδεια στὸν τόμο 5, λῆμμα «᾿Αλδανία», σελίδα 278 ἀναφέρει, ὅτι τὸ 1505 ὁρισμένοι ᾿Αλδανοί