ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΣ Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΤΖΟΣ ̓ Τὸ Φοινικικὸν ̓Αλφάθητον δὲν εἶναι ἀλφάθητον [ Αγαπητέμου κ. Λάμπρου, ̓Αθῆναι 3 Απρ. 1994 Τώρα ποὺ ἐξετυπώθη ὁ τόμος 45 (1993) τοῦ «Πλάτωνος», Σοῦ στέλνω τὸ ἀνάτυπον τῆς πλήρους μελέτης μου διὰ τὸ ἀλφάδητον. Εἶμαι δέόαιος, ὅτι πολλοὶ ἀναγνῶσται ἀντιληφθέντες ἤδη τὸ συμπέρασμα δὲν ἔχουν κατανοή σει τὴν διαδικασίαν μὲ τὴν ὁποίαν ὀγαίνει, ὥστε νὰ πεισθοῦν ἐν πλήρη συνειδήσει. Τὸ θέμα εἶναι δυσπρόσιτον, χρειάζεται ἐξοικειωμένην πρὸς τὰ ἀφῃρημένα τοποθέτῆσιν, ἀφοῦ τὰ ὅσα σήμερα γνωρίζομεν εἶναι φῶς ποὺ σκοτίζει τὴν ὀπτιχὴ ν ἱκανότητά μας. Διὰ νὰ θοηθήσω τὴν κατανόη σιν δίνω μὲ τὴν ἀπάντη σίν μου εἰς τὸ σχόλιον τοῦ κ. Β. Κατσιαδράμη μερικὰς ὁδηγίας, ποὺ ἴσως διευκολύνουν τὴν προσέγγιοιν τῆς μεθόδου ἆ ἀντικρύσεως τοῦ θέματος. Δίδω μεγάλην σημασίαν, νὰ κατανοήσουν οἱ Έλληνες ἀναγνῶσται τὸ θέμα, ποὺ πείθει πάντα μέχοι τοῦδε ἀντίπαλον, ὅτι τὸ ἀλφάδητον ποὺ ἐφεῦρεν ὁ “Ελλην τὸ 900 π.Χ. δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ σύστημα τῶν Φοινίκων, τὸ ὁποῖον ὃν συλλαδικὸν δὲν δικαιοῦται νὰ λέγεται ἀλφάδητον. Τὸ Φοινικικὸν εἶναι σύστημα κατωτέρας διανοητικῆς περιόδου τῆς ἀνθρωπίνης διανοήσεως. Τὸ Ελληνικὸν σημαίνει τὸ τώρα διὰ πρώτην φορὰν πήδημα τῆς σκέψεως τῶν ἀνθρώπων τῆς τότε ἐπο ρχῆς εἰς ἀνωτέραν στάθμην, εἰς τὴν ἀφῃρημένην σχέψιν, εἰς τὴν φιλοσοφίαν -- καὶ ἀμέσως ἄνοιξε ἡ πρόοδος τῆς σκέψεως, ἐνῶ ἔφερεν ἄνοδον ἀπότομον τοῦ ̓Ελληνισμοῦ, τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως. “Η ὑπεοοχὴ τῶν ̓Ελλή νων εἶναι ῇ πρόοδος τῆς σκέψεως. Ἥ ἀνακίνησις αὐτὴ εἶναι μία ἐπανάστασις κατὰ τῆς παγκοσμίου ἐπιστήμης, καὶ θὰ ἦταν ἐπικίνδυνον νὰ τὴν κάμη ἕνας σοδαρὸς ἐπιστήμων, ἂν δὲν εἰχεν ἀκράδαντον πεποίθησιν. Δὲν σημαίνει τίποτε, ἂν μερικοὶ δὲν τὸ κατάλαδαν. "Ηδη δύο μεγάλοι καθηγηταὶ τῆς Φιλολογίας, ὧν ὁ ἕνας Γερμανικοῦ Πανεπιστημίου, μοῦ ἀνήγγειλαν ἀπὸ τηλεφώνου ὅτι ἐγκρίνουν καὶ ἐπαινοῦν τὴν μέθοδον καὶ τὸ συμπέρασμα. Άλλος ἕνας ̓Ακαδημαϊκὸς εὑρίσκει ὀρθὸν καὶ πρωτότυπον τὸ συμπέρασμα. Καὶ ἄλλος ἕνας Ακαδημαϊκὸς δι’ ἐπιστολῆς του μοῦ ἔγραψεν, ὅτι εὑρίσκει στερεὰν τὴν ἔρευναν καὶ τὸ συμπέρασμά της. Ο «Πλάτων» κυχλοφορεῖ εἰς πλέον τῶν πενήντα πέντε χωρῶν τὰ Πανεπιστήμια καὶ ἡ μελέτη ἐγράφη διὰ τοὺς ξένους μᾶλλον καὶ ὄχι διὰ τοὺς “Ελληνας. Εἶμαι περίεργος, ἂν κανεὶς ἡμπορῆ νὰ ἀνεύρη ἀντίρρησιν εἰς τὴν τοποθέτησιν καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς μελέτης. Μὲ φιλικωτάτους χαιρετισμοὺς Παν. Γεωργοῦντζος| Εἰς τὸν «Δαυλόν», τεῦχος Μαρτίου 1994, ἦλθεν ἡ πρώτη κριτικὴ εἰς τὴν ἀνακοίνωσίν μου ὅτι τὸ ἀλφάθητον τὸ ἐφεῦρεν ἕνας Ἕλλην τῆς Ἰωνίας τὸ 900 π.Χ. («Δαυλός», τεῦχος 142). Προέρχεται ὡς ἕνα εὐγενὲς σχόλιον ἀπὸ τὸν κ. Β. Κατσιαδράμην. Προκαταθολικῶς διευκρινίζω, ὅτι ἡ ἀνακοίνωσις ἐκείνη ἀπετέλεσε ἁπλῶς μίαν πρόδρομον περίληψιν ἑ ἑνὸς ἄρθρου μου εἰς τὸ διεθνὲς κλασσικὸν περιοδιχὸν «Πλάτων», τόμος 45 (1993), ποὺ ἐχυχλοφόρη σεν ἐσχάτως. Ἦτο ἑἑπομένως ἕνα χείμενον συνεπτυγμένης διατυπώσεως. χωρὶς νὰ δίδεται ὅλη ἡ ἀνάλυσις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα, καὶ ἑπομένως ἔχει δυσχολίας χατανοήσεως. Μία δευτέρα διευκρίνησις, ποὺ ὀφείλω προληπτικῶς νὰ δώσω, εἶναι, ὅτι τὸ θέμα εἶναι στριφνὸν καὶ δυσπρόσιτον. Τὸ περὶ τοῦ ἀλφαδήτου ἄρθρον μου ἀποτελεῖ ἐ ἐπιστη μονιχὴν ἀχαδημαΐκην ἀνακοίνωσιν καὶ παρουσιάζει νέαν πρότασιν: «Ὅτι τὸ ἀλφάδητον εἰναι ἐφεύρεσις ἑνὸς μεγαλοφυοῦς | Ἓλληνος, "Οτι αὐτὸ ποὺ ἐλέγετο Φοινικικὸν ἀλφάδητον δὲν εἶναι ἀλφάδητον γραμμάτων, ἀλλὰ κατάλογος συλλαθῶν. Καὶ ὅτι ὁ Ἡρόδοτος ἑ ἔκαμε λάθος, ποὺ παρέσυρε καὶ τὴν διεθνῆ ἐπιστήμην εἰς τὸ λάθος καὶ τὴν ἐμπόδισε νὰ ἀναλύσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ διακρίνῃ τὴν ἀλήθειαν». Βεδαίως αὐτὰ ποὺ ἰσχυρίζομαι εἶναι πάρα πολὺ μεγάλα λόγια καὶ ἔχω πλήρη συ- Ἐ Ὁ κ. Παναγιώτης Κ. Γεωργοῦντζος εἶναι Πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας Φιλολόγων, ̓Επίτιμος Πρόεδρος τοῦ ̓Ανωτάτου Ἐκπαιδευτικοῦ Συμδουλίου τοῦ Κράτους καὶ Διευθυντὴς τοῦ διεθνοῦς ἐπιστημονικοῦ φιλολογικοῦ περιοδικοῦ «Πλάτων». ὀργάνου τῆς Ἑταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων.