ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΣ Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΤΖΟΣ᾽ Τὸ Φοινικικὸν ᾽Αλϕάθητον δὲν εἶναι ἀλφάθητον [ Αγαπητέµου κ. Λάμπρου, ᾿Αθῆναι 3 Απρ. 1994 Τώρα ποὺ ἐξετυπώθη ὁ τόμος 45 (1993) τοῦ «Πλάτωνος», Σοῦ στέλνω τὸ ἀνάτυπον τῆς πλήρους μελέτης µου διὰ τὸ ἀλφάδητον. Εἶμαι δέόαιος, ὅτι πολλοὶ ἀναγνῶσται ἀντιληφθέντες ἤδη τὸ συ- μπέρασμα δὲν ἔχουν κατανοή σει τὴν διαδικασίαν μὲ τὴν ὁποίαν ὀγαίνει, ὥστε νὰ πεισθοῦν ἐν πλή- ρη συνειδήσει. Τὸ θέμα εἶναι δυσπρόσιτον, χρειάζεται ἐξοικειωμένην πρὸς τὰ ἀφῃρημένα τοποθέ- τῆσιν, ἀφοῦ τὰ ὅσα σήμερα γνωρίζομεν εἶναι φῶς ποὺ σκοτίζει τὴν ὀπτιχὴ ν ἱκανότητά μας. Διὰ νὰ θοηθήσω τὴν κατανόη σιν δίνω μὲ τὴν ἀπάντη σίν μου εἰς τὸ σχόλιον τοῦ κ. Β. Κατσιαδράμη μερικὰς ὁδηγίας, ποὺ ἴσως διευκολύνουν τὴν προσέγγιοιν τῆς μεθόδου ἆ ἀντικρύσεως τοῦ θέματος. Δίδω μεγάλην σημασίαν, νὰ κατανοήσουν οἱ Έλληνες ἀναγνῶσται τὸ θέμα, ποὺ πείθει πάντα μέ- χοι τοῦδε ἀντίπαλον, ὅτι τὸ ἀλφάδητον ποὺ ἐφεῦρεν ὁ “Ελλην τὸ 900 π.Χ. δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ σύστημα τῶν Φοινίκων, τὸ ὁποῖον ὃν συλλαδικὸν δὲν δικαιοῦται νὰ λέγεται ἀλφάδητον. Τὸ Φοινικικὸν εἶναι σύστημα κατωτέρας διανοητικῆς περιόδου τῆς ἀνθρωπίνης διανοήσεως. Τὸ Ελλη- νικὸν σημαίνει τὸ τώρα διὰ πρώτην φορὰν πήδημα τῆς σκέψεως τῶν ἀνθρώπων τῆς τότε ἐπο ρχῆς εἰς ἀνωτέραν στάθμην, εἰς τὴν ἀφῃρημένην σχέψιν, εἰς τὴν φιλοσοφίαν -- καὶ ἀμέσως ἄνοιξε ἡ πρόο- δος τῆς σκέψεως, ἐνῶ ἔφερεν ἄνοδον ἀπότομον τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ, τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως. “Η ὑπε- οοχὴ τῶν ᾿Ελλή νων εἶναι ῇ πρόοδος τῆς σκέψεως. Ἥ ἀνακίνησις αὐτὴ εἶναι μία ἐπανάστασις κατὰ τῆς παγκοσμίου ἐπιστήμης, καὶ θὰ ἦταν ἐπικίν- δυνον νὰ τὴν κάμη ἕνας σοδαρὸς ἐπιστήμων, ἂν δὲν εἰχεν ἀκράδαντον πεποίθησιν. Δὲν σημαίνει τίποτε, ἂν μερικοὶ δὲν τὸ κατάλαδαν. "Ηδη δύο μεγάλοι καθηγηταὶ τῆς Φιλολογίας, ὧν ὁ ἕνας Γερ- μανικοῦ Πανεπιστημίου, μοῦ ἀνήγγειλαν ἀπὸ τηλεφώνου ὅτι ἐγκρίνουν καὶ ἐπαινοῦν τὴν μέθοδον καὶ τὸ συμπέρασμα. Άλλος ἕνας ᾿Ακαδημαϊκὸς εὑρίσκει ὀρθὸν καὶ πρωτότυπον τὸ συμπέρασμα. Καὶ ἄλλος ἕνας Ακαδημαϊκὸς δι’ ἐπιστολῆς του μοῦ ἔγραψεν, ὅτι εὑρίσκει στερεὰν τὴν ἔρευναν καὶ τὸ συμπέρασμά της. Ο «Πλάτων» κυχλοφορεῖ εἰς πλέον τῶν πενήντα πέντε χωρῶν τὰ Πανεπιστή- µια καὶ ἡ μελέτη ἐγράφη διὰ τοὺς ξένους μᾶλλον καὶ ὄχι διὰ τοὺς “Ελληνας. Εἶμαι περίεργος, ἂν κανεὶς ἡμπορῆ νὰ ἀνεύρη ἀντίρρησιν εἰς τὴν τοποθέτησιν καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς μελέτης. Μὲ φιλικωτάτους χαιρετισμοὺς Παν. Γεωργοῦντζος| Εἰς τὸν «Δαυλόν», τεῦχος Μαρτίου 1994, ἦλθεν ἡ πρώτη κριτικὴ εἰς τὴν ἀνακοίνωσίν µου ὅτι τὸ ἀλφάθητον τὸ ἐφεῦρεν ἕνας Ἕλλην τῆς Ἰωνίας τὸ 900 π.Χ. («Δαυλός», τεῦχος 142). Προέρ- χεται ὡς ἕνα εὐγενὲς σχόλιον ἀπὸ τὸν κ. Β. Κατσιαδράµην. Προκαταθολικῶς διευκρινίζω, ὅτι ἡ ἀνακοίνωσις ἐκείνη ἀπετέλεσε ἁπλῶς μίαν πρόδρομον περίληψιν ἑ ἑνὸς ἄρθρου μου εἰς τὸ διεθνὲς κλασσικὸν περιοδιχὸν «Πλάτων», τόμος 45 (1993), ποὺ ἐχυχλοφόρη σεν ἐσχάτως. Ἦτο ἑ ἑπομένως ἕνα χείμενον συνεπτυγμένης διατυπώσεως. χωρὶς νὰ δίδεται ὅλη ἡ ἀνάλυσις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα, καὶ ἑπομένως ἔχει δυσχολίας χατανοήσεως. Μία δευτέρα διευκρίνησις, ποὺ ὀφείλω προληπτικῶς νὰ δώσω, εἶναι, ὅτι τὸ θέμα εἶναι στριφ- νὸν καὶ δυσπρόσιτον. Τὸ περὶ τοῦ ἀλφαδήτου ἄρθρον μου ἀποτελεῖ ἐ ἐπιστη μονιχὴν ἀχαδη- μαΐκην ἀνακοίνωσιν καὶ παρουσιάζει νέαν πρότασιν: «Ὅτι τὸ ἀλφάδητον εἰναι ἐφεύρεσις ἑνὸς μεγαλοφυοῦς | Ἓλληνος, "Οτι αὐτὸ ποὺ ἐλέγετο Φοινικικὸν ἀλφάδητον δὲν εἶναι ἀλφάδητον γραμμάτων, ἀλλὰ κατάλογος συλλαθῶν. Καὶ ὅτι ὁ Ἡρόδοτος ἑ ἔκαμε λάθος, ποὺ παρέσυρε καὶ τὴν διεθνῆ ἐπιστήμην εἰς τὸ λάθος καὶ τὴν ἐμπόδισε νὰ ἀναλύσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ διακρίνῃ τὴν ἀλήθειαν». Βεδαίως αὐτὰ ποὺ ἰσχυρίζομαι εἶναι πάρα πολὺ μεγάλα λόγια καὶ ἔχω πλήρη συ- Ἐ Ὁ κ. Παναγιώτης Κ. Γεωργοῦντζος εἶναι Πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας Φιλολόγων, ᾿Επίτιμος Πρόεδρος τοῦ ᾿Ανωτάτου Ἐκπαιδευτικοῦ Συμδουλίου τοῦ Κράτους καὶ Διευθυντὴς τοῦ διεθνοῦς ἐπιστημονικοῦ φιλολογικοῦ περιοδικοῦ «Πλάτων». ὀργάνου τῆς Ἑταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων.