Παξὰρ Χαμὰμ Δὲν μᾶς παρατᾶς καὶ σύ, ρὲ Πλεύρη, μὲ τοὺς Σαλαμινομάχους σου! Εντάξει, ἔπεσαν ὑπὲρ πατρίδος. Καὶ τί θέλεις νὰ κάνουμε τώρα; Νὰ ἀναστυλώσουμε τοὺς τύμδους τους; Καὶ ποιός τοὺς εἶπε νὰ πέσουν; Κι ἀκόμη χειρότερα, δὲν γνώριζαν αὐτὰ τὰ κοπάνια, οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι, ὅτι ἔκαναν ἀνίερη ἀντίσταση στὸν στόλο ποὺ εὐλογοῦσε ὁ Γιαχδέ; Ἢ ἀγνοοῦσαν ὅτι τοὺς ἔθαδαν σὲ δαρέως ὀχλοῦσα διομη χανικὴ ζώνη; Τὸ ἤξεραν! Σιγὰ τώρα, μὴν ἀφήσουμε τήν μάσα καὶ τὴν κονόμα καὶ δάλουμε νταλγκᾶ στὸ κεφάλι μας τοὺς κάθε λογῆς προγονόπληκτους καὶ ψώνια τοῦ κερατᾶ! Πᾶς, δηλαδή, νὰ χαλάσῃς τὴν ἀγαστὴ σύμπνοια ἰδιωτικῶν συμφερόντων, Ρωμαίικου-Γιαχθικοῦ κατεστήημένου, κρατικοῦ μισελληνισμοῦ καὶ δημοτικῆς Ρωμιοσύνης; ̓Εδῶ τρομάξαμε νὰ πετύχουμε τὴν ἐθνικὴ ὁμοψυχία... Καὶ στὸ κάτω-κάτω οἱ τάφοι τῶν Σαλαμινομάχων παραπέμπουν σὲ προγονικὲς νίκες, ἔνδοξες ἱστορικὲς σελίδες καὶ ἄλλα ἐπικίνδυνα συναφή φασιστικά, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τὸν λαὸ ἀπὸ τὰ πραγματικά του προδλήματα. "Οπως λ.χ. ἢ μείωση τοῦ ὡραρίου λειτουργίας τῶν νυκτερινῶν κέντρων, οἱ κοπάνες ἀπὸ τὴν ἐργασία, οἱ ἀπεργίες καὶ τὰ πάσης φύσεως «πιπίνια». Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, ταιμέντο νὰ γίνῃ ὁ τύμδος. ̓Αλλὰ δέδαια ἄλλο ὃ τύμόος τῶν Σαλαμινομάχων κι ἄλλο τὸ Παζὰρ Χαμάμ. Διότι, ἂν δὲν σώσουμε καὶ δὲν ἀναστυλώσουμε τὸ περίφημο ἀπὸ τὴν ἔνδοξη τουρκοκρατία αὐτὸ κτίριο, ποιός ὁ λόγος τῆς ὑποστάσεώς μας ὡς ἔθνους καὶ ὡς κράτους; Πῶς ν ̓ ἀφήσουμε τὴν προγονική μας κληρονομιὰ νὰ καταρρέῃ ἀπὸ τὴν φθορὰ τοῦ πανδαμάτορος χρόνου; ̓Αφοῦ εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσιν, ὅτι στὸ περίφημο αὐτὸ χαμὰμ ὄχι μόνο κρίθηκε ἡ τύχη τῆς ̓Ελλάδος καὶ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ διαμορφώθηκε καὶ ἡ Ρωμαίικη φυσιογνωμία τοῦ νεώτερου Ελληνισμοῦ. Δίκαια λοιπὸν τρέχουν, πατεῖς μεπατῶ σε, ἀρχαιολόγοι, πολιτικοὶ μηχανικοί, δυζαντινολόγοι, ἀρχιτέκτονες, Χληρικοὶ χαὶ πολεοδόμοι, μπὰς καὶ προλάδουν τὸ ἀρχιτεκτονικὸ αὐτὸ ἀριστούργημα. ̓Αφοῦ αὐτὸ εἶναι ἔργο ἐθνικῆς πνοῆς. Εἶναι ἡ συμδολὴ τῆς Ελλάδος στὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ καὶ ἡ μεγάλη κατάθεση τοῦ λαοῦ μας στὴ διαμόρφωση τῆς αἰσθητικῆς. Τί; Αὐτὸ θυμίζει τὰ ἔνδοξα καὶ εὐσεδῆ χρόνια τῆς σκλαδιᾶς. Καὶ ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι δὲν εἴμαστε ἐλεύθεροι; Ραγιάδες δὲν ἤμαστε τότε οὔτε ραγιάδες εἴμαστε τώρα. 4υνάστης δὲν ὑπῆρξε ποτέ. “Ο Γιαχδὲ μᾶς εὐλογοῦσε καὶ μᾶς προστάτευε τότε, ὁ Γιαχδὲ μᾶς εὐλογεῖ καὶ μᾶς προστατεύει καὶ τώρα. Γι αὐτὸ φρονῶ, ὅτι τὸ Παζὰρ Χαμὰμ εἶναι ὅ,τι πρέπει γιὰ ἐθνικὸ σύμδολο καὶ διατηρητέο μνημεῖο. φυσικὰ ὡς λαὸς δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι, καθὼς κοροϊδεύουμε τοὺς κουτόφραγγους καὶ τοὺς παίρνουμε τὰ ὡραῖα τους μάρκα καὶ φράγκα πουλῶντας τους παλιόπετρες. Κι ἔρχεται ὃ κάθε Γερμαναρᾶς ἢ ὁ κάθε κρυόκωλος ̓ Ελδετὸς κι ἀγοράζει τὸν πύργο του στὴ Μάνη! Λὲς καὶ κάνει κάν κατόρθωμα ποὺ τὸν ἀναστυλώνει καὶ ζῆ ἐκεῖ. Νὰ τοὺς πουλήσουμε ὅλους, νὰ τελειώνουμε. Ποιά Μάνη καὶ ποιός ἀγώνας γιὰ ἀνεξαρτησία; Ποιά ἱστορία καὶ ποιά παράδοση; Τὸ νόημα τῆς ζωῆς συνοψίζεται σὲ ρετιρὲ στὴν Αθήνα, δεκαεξαδάλδιδη Β. ΜΟΥ καὶ ὀνειρεμένες νύχτες στὸ χέντρο ποὺ τραγουδᾶ αὐτὸς ποὺ «γιὰ πολλὲς γυναῖκες ἔχει κλάψει». Εὐτυχῶς, δηλαδή, ποὺ εἴμαστε στὴν Ε.Ο.Κ. Διαφορετικὰ θὰ χρειαζόσουν διαδατήριο, γιὰ νὰ μπῇς στὸ νομό Λακωνίας. Γιῶργος Πετρόπουλος