Παξὰρ Χαμὰμ Δὲν μᾶς παρατᾶς καὶ σύ, ρὲ Πλεύρη, μὲ τοὺς Σαλαμινοµάχους σου! Εντάξει, ἔπεσαν ὑπὲρ πατρίδος. Καὶ τί θέλεις νὰ κάνουμε τώρα; Νὰ ἀναστυλώσουμε τοὺς τύμδους τους; Καὶ ποιός τοὺς εἶπε νὰ πέσουν; Κι ἀκόμη χειρότερα, δὲν γνώριζαν αὐτὰ τὰ κοπάνια, οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι, ὅτι ἔκαναν ἀνίερη ἀντίσταση στὸν στόλο ποὺ εὐλογοῦσε ὁ Γιαχδέ; Ἢ ἀγνοοῦσαν ὅτι τοὺς ἔθαδαν σὲ δαρέως ὀχλοῦσα διομη χανικὴ ζώνη; Τὸ ἤξε- ραν! Σιγὰ τώρα, μὴν ἀφήσουμε τήν µάσα καὶ τὴν κονόμα καὶ δάλουμε νταλγκᾶ στὸ κε- φάλι µας τοὺς κάθε λογῆς προγονόπληκτους καὶ ψώνια τοῦ κερατᾶ! Πᾶς, δηλαδή, νὰ χαλάσῃς τὴν ἀγαστὴ σύμπνοια ἰδιωτικῶν συµφερόντων, Ρωμαίικου-Γιαχθικοῦ κατε- στήηµένου, κρατικοῦ μισελληνισμοῦ καὶ δημοτικῆς Ρωμιοσύνης; ᾿Εδῶ τρομάξαμε νὰ πε- τύχουμε τὴν ἐθνικὴ ὁμοψυχία... Καὶ στὸ κάτω-κάτω οἱ τάφοι τῶν Σαλαμινομάχων πα- ραπέμπουν σὲ προγονικὲς νίκες, ἔνδοξες ἱστορικὲς σελίδες καὶ ἄλλα ἐπικίνδυνα συναφή φασιστικά, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τὸν λαὸ ἀπὸ τὰ πραγματικά του προδλήματα. "Οπως λ.χ. ἢ µείωση τοῦ ὡραρίου λειτουργίας τῶν νυκτερινῶν κέντρων, οἱ κοπάνες ἀπὸ τὴν ἐργασία, οἱ ἀπεργίες καὶ τὰ πάσης φύσεως «πιπίνια». Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, ταιµέντο νὰ γίνῃ ὁ τύμδος. ᾿Αλλὰ δέδαια ἄλλο ὃ τύμόος τῶν Σαλαμινομάχων κι ἄλλο τὸ Παζὰρ Χαμάμ. Διότι, ἂν δὲν σώσουμε καὶ δὲν ἀναστυλώσουμε τὸ περίφημο ἀπὸ τὴν ἔνδοξη τουρκοκρατία αὐτὸ κτίριο, ποιός ὁ λόγος τῆς ὑποστάσεώς μας ὡς ἔθνους καὶ ὡς κράτους; Πῶς ν᾿ ἀφήσουμε τὴν προγονική μας κληρονομιὰ νὰ καταρρέῃ ἀπὸ τὴν φθορὰ τοῦ πανδα- μάτορος χρόνου; ᾿Αφοῦ εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσιν, ὅτι στὸ περίφημο αὐτὸ χαμὰμ ὄχι μόνο κρίθηκε ἡ τύχη τῆς ᾿Ελλάδος καὶ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ διαμορφώθηκε καὶ ἡ Ρω- μαίικη φυσιογνωμία τοῦ νεώτερου Ελληνισμοῦ. Δίκαια λοιπὸν τρέχουν, πατεῖς με- πατῶ σε, ἀρχαιολόγοι, πολιτικοὶ μηχανικοί, δυζαντινολόγοι, ἀρχιτέκτονες, Χληρικοὶ χαὶ πολεοδόμοι, μπὰς καὶ προλάδουν τὸ ἀρχιτεκτονικὸ αὐτὸ ἀριστούργημα. ᾿Αφοῦ αὐτὸ εἶναι ἔργο ἐθνικῆς πνοῆς. Εἶναι ἡ συμδολὴ τῆς Ελλάδος στὸν παγκόσμιο πολι- τισμὸ καὶ ἡ μεγάλη κατάθεση τοῦ λαοῦ μας στὴ διαμόρφωση τῆς αἰσθητικῆς. Τί; Αὐτὸ θυμίζει τὰ ἔνδοξα καὶ εὐσεδῆ χρόνια τῆς σκλαδιᾶς. Καὶ ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι δὲν εἴμα- στε ἐλεύθεροι; Ραγιάδες δὲν ἤμαστε τότε οὔτε ραγιάδες εἴμαστε τώρα. 4υνάστης δὲν ὑπῆρξε ποτέ. “Ο Γιαχδὲ μᾶς εὐλογοῦσε καὶ μᾶς προστάτευε τότε, ὁ Γιαχδὲ μᾶς εὐλο- γεῖ καὶ μᾶς προστατεύει καὶ τώρα. Γι αὐτὸ φρονῶ, ὅτι τὸ Παζὰρ Χαμὰμ εἶναι ὅ,τι πρέ- πει γιὰ ἐθνικὸ σύμδολο καὶ διατηρητέο μνημεῖο. φυσικὰ ὡς λαὸς δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι, καθὼς κοροϊδεύουμε τοὺς κουτόφραγγους καὶ τοὺς παίρνουμε τὰ ὡραῖα τους μάρκα καὶ φράγκα πουλῶντας τους παλιόπετρες. Κι ἔρχεται ὃ κάθε Γερμαναρᾶς ἢ ὁ κάθε κρυόκωλος ᾿ Ελδετὸς κι ἀγοράζει τὸν πύργο του στὴ Μάνη! Λὲς καὶ κάνει κάν κατόρθωμα ποὺ τὸν ἀναστυ- λώνει καὶ ζῆ ἐκεῖ. Νὰ τοὺς πουλήσουμε ὅλους, νὰ τελειώνουμε. Ποιά Μάνη καὶ ποιός ἀγώνας γιὰ ἀνεξαρτησία; Ποιά ἱστορία καὶ ποιά παράδοση; Τὸ νόημα τῆς ζωῆς συ- νοψίζεται σὲ ρετιρὲ στὴν Αθήνα, δεκαεξαδάλδιδη Β. ΜΟΥ καὶ ὀνειρεμένες νύχτες στὸ χέντρο ποὺ τραγουδᾶ αὐτὸς ποὺ «γιὰ πολλὲς γυναῖκες ἔχει κλάψει». Εὐτυχῶς, δηλα- δή, ποὺ εἴμαστε στὴν Ε.Ο.Κ. Διαφορετικὰ θὰ χρειαζόσουν διαδατήριο, γιὰ νὰ μπῇς στὸ νομό Λακωνίας. Γιῶργος Πετρόπουλος