Μπορεῖ ν ̓ «ἀποεθραιοποιηθῇ» ἡ ̓Ορθοδοξία; Ποὶν λίγους μῆνες σ' αὐτὴν ἐδῶ τὴν στήλη εἶχε δημοσιευθεῖ ἄρθρο μὲ τίτ]ο «Μπορεῖ ν ̓ ἐξελληνισθῇ ἡ ὀρθοδοξία;» (τεῦχος 145, Ιαν. 94). Κι’ αὐτὸς ὁ τίτλος ἐτέθη, διότι θεωρεῖται δεδομένο γιὰ κάθε εἰλιχρινῆ καὶ ἀμερόληπτο ἐ ἐρευνητή, ὅτι ἡ ὀρθοδοξία δὲν ἔ ἔχει ἀκόμα ἐξελληνιστεῖ, τελῶντας ὑ ὑπὸ ἑδραϊκὴν κηδεμονίαν μέχρι καὶ τὶς μέρες μας. Καὶ τὰ γεγονότα ἦρθαν, γιὰ νὰ ἐπαληθεύσουν τὰ λεγόμενά μας. Μεγάλη ἑδδομάδα. Πάσχα, ἴσως ἡ μεγαλύτερη γιορτὴ τῆς Χριστιανοσύνης. Πλήθη γεοελλήνων Χριστιανῶν συρρέουν στὶς ἐκκλησίες, γιὰ νὰ τιμήσουν τὰ πάθη. τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ γιορτάσουν τὴν ἀνάστασή του. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ὅλα δαίνουν ὁμαλῶς, ξάφνου σὰν ἀπὸ ἄλλο ἀνέκδοτο δειλὰδειλὰ ξεπροδάλλουν κάποιοι ἄσχετοι μὲ τὴν ὅλη ὑπόθεση, οἱ γνωστοί μας γαμψομύτες, ποὺ θρῆκαν τὴν εὐκαιρία, γιὰ νὰ ῥηλώσουν χι’ αὐτοὶ παρουσία. ̓Αλλὰ ποιός τοὺς ἔδωσε τὸ δικαίωμα αὐτό; Καὶ τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν μὲ τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν παθῶν του αὐτοὶ ποὺ τὸν σταύρωσαν; Ποιός ἀνασύρει ἀπ ̓ τὴν ἀφάνεια τοὺς ἐθνικούς ἥρωες ἑνὸς ἄλλου λαοῦ, τοῦ ἰσραηλιτικοῦ καὶ θέλει νὰ μᾶς τοὺς περάση ὡς δικούς μας; Ποιός ἐπωφελεῖται ἐν τέλει ἀπὸ τὴν ταύτιση ̓Εόραϊσμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ; Γέμισαν λοιπὸν αὐτὲς τὶς μέρες τὰ τηλεοπτικὰ καὶ ραδιοφωνικὰ κανάλια ἀπὸ τὰ ἀνδραγαθήματα τοῦ ἑδραϊκοῦ ἔθνους, τὴν ἡρωϊχή του ἀντίσταση κατὰ τῶν Ρωμαίων κατακτητῶν («Μασάντα», σέ τέσσερις μάλιστα συνέχειες), εἴχαμε καὶ τὸν Μωῦση μὲ τὸ καλαθάκι, ποὺ ἔκανε θόλτες στὸν Νεῖλο («Οἱ δέκα ἐντολές»), ἀκόμη τὸν καλὸ Εόραῖο Δαδίδ, ποὺ σκότωσε τὸν κακὸ "Ελληνα Φιλισταϊῖο Γολιὰθ («Δαδὶδ καὶ Γολιάθ»), χωρὶς θέδαια νὰ λείψῃ καὶ τὸ πιὸ ὡραῖο παραμύθι, αὐτὸ τοῦ Νῶε μὲ τὸ πλωτό του τσίρκο («(Η Βίόλος»), ὅπως ἐπίσης δὲν θὰ μποροῦσε νὰ λείψῃ καὶ ὁ «σοφὸς» θασιλιᾶς 4 αθὶδ μὲ τὶς ἑκατοντάδες παλλακίδες, ποὺ ἔπαιρνε στὸ κρεθάτι του γιὰ νὰ τὸν ζεσταίνουν («Δαθὶὸ καὶ βηθεσδά») καθὼς καὶ ἡ ὡραία ἑδραιοπούλα, πρώτη κυρία στὴν αὐλὴ τοῦ Ξέρξη, ἡ ̓Εσθὴρ («Η ̓Εσθήρ καὶ ὁ Βασιλιᾶς») οὔτε τέλος καὶ τὰ ντοκυμανταίρ, ὅπως «Ἢ Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Εὐρωπαϊκὴ ζωγραφική». Καὶ δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγματα, ὅπως ἴσως μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς φαντάξονται πὼς εἶναι. Δὲν εἶναι ἁπλὲς «ταινιοῦλες» αὐτές, ἀλλὰ ὠμὴ παρέμόαση στὴν πνευματικὴ διαπαιδαγώγηση τῶν Ελλήνων καὶ προδολὴ προτύπων ξένων πρὸς τὸ Ελληνικό, μὲ σκοπὸ νὰ ἀλλοιώνουν τὴν πνευματικὴ παράδοση αὐτοῦ τοῦ τόπου πρὸ τῆς ἐμφανίσεως. τῶν Εδραίων. καὶ νὰ μᾶς παρουσιάζουν ἐν τέλει ὑ ὑποχρεωμένους ἀπέναντι στὸν ἐκλεκτὸ λαό, ποὺ μᾶς ἄνοιξε τὰ μάτια. Ναί, αὐτὸ θέλουν νὰ κάνουν. Γιατί, ἀναρωτηθήκατε ποτέ, τί θὰ συνέδαινε στὸ ̓Ισραήλ, ἂν κατὰ τὴν περίοδο ποὺ γιορτάζουν, καὶ τὴν γιορτάζουν ἀκόμα, τὴν ἐξέγερσή τους ἐναντίον τῶν Ελλήνων, προέδαλλαν τὰ τηλεοπτιχὰ δίχτυά τους ταινίες γιὰ τὸ Μέγα ̓ Αλέξανδρο, τὴν μάχη τῶν Θερμοπυλῶν, τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας καὶ τοὺς ἄθλους τοῦ Ηρακλέους; Θὰ διελύετο τὸ κράτος τοῦ ̓Ισραὴλ ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις. Και ἐμεῖς ἐδῶ, ἀπογαυνωμένοι δουλοπάροικοι τοῦ περιούσιου λαοῦ, στὴν μεγαλύτερη γιορτὴ τῆς Χριστιανοσύνης δεχόμαστε τὸν ἀνηλεῇ αὐτὸ καταιγισμὸ τῶν ἑδραϊκῶν ταινιῶν, τιμῶντας ἔτσι αὐτοὺς τοὺς ἴδιους ποὺ σταύρωσαν τὸν Χριστό. Βρεῖτε μου μιὰ λέξῃ ἱκανὴ νὰ περιγράψῃ τὸ μέγεθος τῆς δλακείας, γιατὶ ἐγὼ δὲν μπορῶ, καθ ̓ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα φτιάχτηχε ἀπὸ εὐφυεῖς γιὰ εὐφυεῖς καὶ δὲν προχώρησε ἔτσι στὴν διελεύχανση τοῦ μυστηρίου τῆς ἠλιθιότητας. Τὸ ὁἄσχῆμο εἶναι ὅμως, ὅτι μᾶς κατάντησαν ἠλιθίους, καὶ δὲν μποροῦμε πλέον νὰ ἀνατρέξουμε στὴν μητρική μας γλῶσσα. Και ποῦ ζοῦμε τελικά, στὴν ̓ Ελλάδα ἢ στὸ ̓Ισραήλ; Καὶ τί γιορτάζουμε, τὸ Χριστιανικὸ ἢ τὸ Ἑδραϊκὸ Πάσχα, Γιατί, τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχῃ ἡ ἐθνικὴ ἑδραϊκὴ ἐπανάσταση κατὰ τῶν Ρωμαίων μὲ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ; Ποιοὺς σκοποὺς ἐξυπηρετεῖ ἡ ἡ προδολὴ ταινίας αὐτὲς τὶς μέρες, ποὺ ἀρχίζει καὶ τελειώνει μὲ τὴν ἀπόδοση τιμῶν στὴν σημαίᾳ τοῦ ̓Ισραὴλ καὶ τὴν ὁρκωμοσία τῶν νέων στρατιωτῶν τοὺ ̓Ισραὴλ στὸν θράχο τοῦ Μασάντα; “Οταν ἐδῶ, στὴν ̓ Ελλάδα, δὲν ἔχει ποτὲ