ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Τὸ ἑλληνιχὸ μὴ ἰνδοευρωπαϊκὸ λεξιλόγιο Οἱ μεγάλοι ἰνδοευρωπαϊστές ἢἢ ἰνδογερμανιστὲς γλωσσολόγοι, ὅπως ὁ 4. ΡΟΚΟΤΗΥ, ὁ 0.ΒυοΚ, ὁ Κ. Βπιρπιάπη, ὁ Β. ΒεἰυτιοΚ. ὁ Η. Ππί κ.λπ., ὑποστηρίξουν, ἑ ὅτι «ἰνδοευρωπαϊκὲς» λέξεις (ἢ ὀρθότερα: λέξεις ποὺ ἀνάγονται σὲ «ἰνδοευρωπαϊνὲς» ρίζες) εἶναι ἐκεῖνες ποὺ συνυπάρχουν στὶς λεγόμενες «ἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες», δηλ. στὴν ἀρχαία Ἑλληνική, στὴν Λατινική, στὴν Σανσκριτικὴ (ἀρχαία ̓ Ινδιχὴ) κλπ. ( Αντίστροφα εἶχε ξεχινήσει τὸ σκεπτικό του ὁ ἄγγλος δικαστὴς τῶν Ἰνδιῶν οἱ ἸΜ]ίαπι Ίοπες, ὅταν τὸ 1786 διεπίστωσε, ὅτι οἱ κραυγαλέες ὁμοιότητες τῆς Σανσκριτικῆς, Λατινικῆς, Ἑλληνικῆς ἀποκλείεται νὰ εἶναι ἁπλῆ σύμπτωση, ἀλλὰ ἀντίθετα παραπέμπουν σὲ κάποια χοινὴ πηγή, σὲ κάποια «Μητέρα- "Γλῶσσα», τὴν μετέπειτα ὀνομασθεῖσα «Ἰνδοευρωπαϊκὴ» ἢ «Ἰνδογερμανική»). Ἔτσι, σύμφωνα μὲ τὴν σὺ Υκριτικὴ «Ἰνδοευρωπαϊκὴ» Γλωσσολογία (6οπιρα!α!ίνε [πάοΕιτορεᾶῃ Ἰπριϊςίίο), «ἰνδοευρωπαϊκές» ρίζες εἶναι μόνον ὅσες μποροῦν νὰ θρεθοῦν σὲ ὅλες τὶς στῆλες τοῦ παρακάτω πίνακα: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΡΙΖΑ φέρω [ετο ὑμαΓαπὶ Ἔρμειδύο άυο ἀνὰ Ἐ ννογένος ρεηιῖς ]απᾶς Ἐ ρ6ΠΟ5 ἀγρὸς ΔΡΕΙ ἂ[γᾶς Ἐ 4ΡΓΟς Εοΐδα νιά-εο γεᾶα Σ γι ἃ ἀντὶ απίε δηϊὶ Ἐ ΔΠ1] πατὴρ Ραίεῖ ρΙ ἃ Ἐ ραίεΓ μήτηρ πιδίεί πιᾶία Ἐπιδίαι Εοΐκος γιους γεςδῇ Ἐννοῖκος Ζεὺς (Ημρρίίε) Βγαυῃ "ῬΏγεις δῶρον ἀοπυπΠ ἀδηδῇη Ἐ40Ὸ Σημείωση: Ἡ ἀναγωγὴ ἀπὸ τὶς ὅμοιες λέξεις τῆς Ἑλληνικῆς, Λατινικῆς, Ἰνδιχῆς στὴν χοινὴ «ἰνδοευρωπαϊχή» τους ρίζα γίνεται διά τῆς μεθόδου τῆς «ἐπανασυνθέσεως», δηλ. «κατόπιν συγκρίσεως, ποὺ θεμελιώνεται σὲ σταθερὲς ἀντιστοιγίες, ὁμοιότητες ἢ διαφορές, ουθμιζόμενες ἀπὸ ἀνάλογους γλωσσικοὺς νόμους». Στὸν παραπάνω πίνακα ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: α) Στὶς «ἰνδοευρωπαϊχὲς ρίζες» (μὲ τὸν ἀστερίσχο - ποὺ ὑποδηλώνει τὸ ὑποθετιχὸ τοῦ συμπεράσματος. δηλ. ὅτι δὲν εὑρέθη γραπτή πηγὴ) ὑπάρχουν ἀλλοῦ ἀτόφυες-ὁλόχληρες λέξεις καὶ ἀλλοῦ ρίζες μοναχά, ἀναλόγως τὴν περίπτωση. Στὰ λεξικὰ ἐτυμολογίας ὅ ὅμως (' Ἑλληνιχῆς, Λατινικῆς. Σασκριτικῆς κ.λπ.) ὑ ὑπερτεροῦν συντριπτικὰ οἱ (εἰνδοευρωπαϊκὲς») ρίζες καὶ ὄχι οἱ ὁλόλληρες λέξεις (ρίζες, προσφύματα. καταλήξεις), οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σαφῶς μειοψηφία. (Βλ. (Βηίταίης Ρ., Πἱε[οπμαίγο ὀγητοϊορίᾳιο (6 ἰα ἱαηριε ρ/θε(μιθ, ΠΙἰοίτε ἀε5 πιοῖς. ν.2,ΡαΠ5, 1968-1980 καὶ Μ/αἰάε Α. - Ποίπιαπη .,, [,αιἰπίκε]ον ΕΙγπιο[ορίσε]ιθς γγογιθγθιιολι, ὃν., Ηείἀε]θετ, |956-1972. Κατὰ συνέπειαν δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ « Ἰνδοευρωπαϊκὲς» λέξεις (κοινὲς στὴν Ἑλληνική. Λατινική. Ἴνδιχῇ), ἀλλὰ μόνον γιὰ «Ἰνδοευρωπαϊχὲς» ρίζες. “Ὅταν ὅμως δὲν ὑπάρχουν λέξεις ἀλλὰ ρίζες, δὲν εἶναι ὀρθὸ νὰ ἀναφερόμαστε σὲ γλῶσσα ἀλλὰ μᾶλλον σὲ ὁμογλωσσία. 0) Ἐνῶ ὑπάρχουν πράγματι λέξεις τῆς ἀρ ρχαίας Ἕλλη νιχῆς, ποὺ μοιάζουν χραυγαλέα μὲ τὶς ἀντίστοιχες τῶν ἄλλων «ἰνδοευρωπαϊκῶν» γλωσσῶν, ὅμως ὑπάρχει χαὶ πλη θώρα ἑλληνικῶν λέξεων (μὲ ἱ ἱστορικῆ ! μάλιστα φόρτιση), ποὺ δὲν ἔχουν καμμία ἀντιστοιχία στὴν Λατινικὴ ἢ τὴν Σανσκριτική. Οἱ λέξεις αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ τοὺς ἰνδοευρωπαϊστὲς ὡς «προελληνικές», δηλ. μὴ ἑλληνικές! ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ («Προελληνικὲς Λέξεις») («Ἴνδοευρ. Λέξεις») μέγαρον οοποανε Γη/Γᾶ/2ᾶ/Δᾶ/Γαἴα (ΕΓΓ σίδηρος [ΕΓΓΙΙΠΙ πύργος (υττὶ5 εἰρήνη ραχ ̓Αθηνᾶ ΜΙπειΤα δοῦλος ςεῖνιις γέφυρα Ρροης χίνδυνος ΡΕΠΟΙΠΙΠῚ θάλασσα/ἅλς ΠΙ8Γ6 ἀσπὶς εἱγρεις Ἑλλὰς Έλλην Οταεσια/Οταξεις ἄναξ ΓΘΧ Ἥρα Ψὰη0 νίχη γιοίοΓία “Ἥφαιστος νι ]οᾶπιις ξίφος βτδαϊυς πέλαγος ΔΙ ̓ ΠῚ (πΙαΤΕ) χαλκὸς ΔεΓειΙ5