ῪἯἪ ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΕΠΙΣΤΟΛῸΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ Ρωμιοί, οἱ «Γενίτσαροι» καὶ ἡ παγχκόσμια Ἑλληνικότητα ̓Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Οἱ ἀνθρωπομετρικὲς ἔρευνες τεχμηρίωσαν πρὸς δυστυχίαν τῶν «κρατιστῶν» καὶ «ἐθνικιστῶν» τῶν στενῶν οἰκονομικῶν ἀλλὰ καὶ διεθνῶν συμφερόντων, ποὺ οἰκοδομήθηκαν στὴ χώρα μας καὶ στὶς χῶρες τῶν «γειτόνων» μας, αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ διακρίνει ἀκόμη καὶ ἕνα παιδάκι: Οἱ ἴδιες καὶ κοινὲς παντοῦ φυσιογνωμίες ἀνθρώπων, τὰ ἴδια περίπου ἔθιμα, οἱ ἴδιες ἐνδυμασίες, οἱ ἴδιοι περίπου χοροί. Σὲ τί διαφέρουν οἱ ἕλληνες ἀπὸ τοὺς γύρω τους «6αρὀάρους»; Σὲ τίποτε. Καὶ νὰ τὸ συμπέρασμα τῶν ἀδαῶν: Δὲν ὑπάρχουν σήμερα ἕλληνες! Οἱ ἀνθρωπομετρήσεις ὅμως κατέδειξαν σὲ γενικὲς γραμμὲς σταθερότητα στοὺς φυλετικοὺς χαρακτῆρες ἐδῶ καὶ πολλὲς χιλιάδες χρόνια, ἐπαλη θεύοντας πράγ ματι ὅτι «τὰ κρανία εἶναι πιὸ ἀναλλοίωτα ἀπὸ τὰ σύμφωνα καὶ τὰ φωνήεντα». Ἑπομένως δὲν εἴμαστε ἴδιοι ἀνθρωπολογικῶς μὲ τοὺς «γείτονες». Οἱ «γείτονες» εἶναι ἴδιοι μὲ μᾶς. Ἔχουμε τὸ ἴδιο αἷμα, καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι τὸ ἑλληνικό. Ἔκεϊ ὅπου ἔζησαν οἱ Ἰλλυριοὶ καὶ οἱ Μαχεδόνες, οἱ Δᾶχες καὶ οἱ Θρᾶκες, στὴ γῆ τῆς Τροίας καὶ τῆς Ιωνίας, στὴ γῆ τῶν ̓Ετρούσχων καὶ τῆς Μεγ. Ἑλλάδας, ἡ σκαπάνη τοῦ ἀρχαιολόγου καὶ τὸ ἄροτρο τοῦ ἀγρότη φέρνουν συνέχεια στὸ φῶς τὰ λείψανα τοῦ μεγάλου πολιτισμοῦ τῶν ἑλλήνων. Καὶ ὄχι μόνον ἐκεῖ. Οἱ ση μερινοὶ ̓Αλόανοί, ποὺ θέλουν νὰ εἶναι ̓Αλθανού, διατυμπανίζουν ὁ ὅμως συγχρόνως ὅτι ἀποτελοῦν γνη σίους ἀπογόνους Πελασγῶν, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο οἱ Σλάδοι- Σκλάδοι ἐ ἐπιμένουν νὰ εἶναι Μακεδόνες, καὶ οἱ Βούλγαροι θεωροῦν αὐτονόητο πὼς εἶναι Θρᾶχες. “Ὁσογιὰ τοὺς Τούρκους, ποὺ ἐξυμνοῦν στὰ σχολικὰ θιθλία τους τὸν ἀρχαῖο μεγάλο ποιητή τους Ὁμέρ, τί νὰ ποῦμε; ̓Αλήθεια, ὅταν ὁ ἐχθρὸς ἀνακαλύπτει καὶ θέλει ὡς προγόνους του τοὺς δικούς μας προγόνους, τότε τί γίνεται; “Όταν οἱ ἐχθροί μας ἔχουν τοὺς ἴδιους προγόνους μὲ μᾶς, τότε τί κάνουμε; Μπορεῖ κάποιος νὰ εἶναι ἕλλην μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἐἔχει , ἑλληνικὸ αἷμα; Βέδαια ὄχι! Οἱ γενίτσαροι εἶχαν ἕλλη- νικὸ αἷμα. "Όπως ἀχριθῶς σήμερα αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ εἶναι Μακεδόνες, Βούλγαροι Χ.τ.λ., χωρὶς νὰ θέλουν νὰ είναι ἕλληνες. Ὅσοι ἐγχώριοι θέλουν νὰ αὐτοαποχαλοῦνται ρωμιοί, ἀνήκουν μήπως στὸ ἔθνος μας; Γιὰ νὰ εἶναι κάποιος ἕλλην, ἐκτὸς τοῦ ἑλληνικοῦ. αἵματος εἰναι ἀπαραίτητο καὶ νὰ θέλει νὰ εἶναι ἕλλην. Μόνο ἔτσι ἀνήκει στὸ ἔθνος, ποὺ ὡς ἔννοια καλύπτει δύο δεδομένα: α) τὴν συγκεχριμένη φυλή, 6) τὴν συνείδηση ὅτι ἀνήκει κάποιος σ ̓ αὐτήν. Μὲ δυὸ λόγια ἔθνος εἰναι ἡ ἐνσυνείδητη φυλή. Κάθε ἄλλος ὁ ὁρισμὸς τῆς ἐννοίας αὑτῆς ὁδηγεῖ σὲ τερατογενέσεις ἐξουσιῶν, κρατῶν, «ἐθνικισμῶν» (π.χ. Αὐστροουγγαρία, «6ρεταννοί» Μαορί, «γάλλοι» ̓Αλγερινοί.. .). Τὸ ἐἐπίμαχον τώρα σημεῖον: Αν κάποιος δὲν εἶναι φυλετικὰ ἕλλην, ἀλλὰ συνειδησιακὰ εἶναι ἢ καὶ παραεῖναι, τότε τί συμθαΐνει; ̓Εδῶ ἔχουμε τὸν ἐξελληνισμένο ἀλλόφυλο, καὶ μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸ θαυμάσιο πράγματι φαινόμενο τῆς ἕλληνικότητας, ποὺ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς “ἱστορίας ἁπλώθηκε στὴν Οἰκουμένη. Προκαλεῖ θαυμασμὸ ἡ ἑλληνικότητα τῶν μακρυνῶν γηγενῶν πληθυσμῶν ποὺ φώτισε ἡ πορεία τοῦ ̓Αλεξάνδρου, τὴν ἴδια στιγμὴ μάλιστα ποὺ προκαλεῖ θλῖψι ὁ θάρθαρος ρωμιός, ποὺ στὶς φλέδες του ρέει καθαρὰ ἑλληνικὸ αἷμα. Ἡ δ6ία στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους εἰναι θεμιτή; Πρὶν ὀιαστοῦμε νὰ ἀπαντήσουμε, ἂς σκεφτοῦμε ὅτι ὁ ̓Αλέξανδρος μὲ τὴν δία ὑπέταξε τὴν ἐνδοελληνικὴ φαγωμάρα. ̓Αφοῦ ἔφθασε νὰ ξεθεμελιώσει τὶς ἀνυπότακτες πόλεις, εἶπε: «Εἶναι λοιπὸν καὶ ἡ Μακεδονία Ἑλλάς». Αν ὁ ̓Αλέξανὄρος δὲν ἦταν ἕλλην ἀλλὰ «Μακεδών», δὲν θὰ ἔλεγε μετὰ τὴν νίκη του ὅτι καὶ ἡ Ἑλλὰς ἔγινε Μακεδονία; Εἶπε ὅμως ἀκριθῶς τὸ ἀντίθετο. Παρὰ τὴν θέλησι τῶν ἑλλήνων τοὺς μεγάλωσε. Μόνος του, χωρὶς ψηφοΦορίες, ἀποφάσισε 2 καὶ τοὺς ὁδήγησε τελικὰ νὰ Φωτίσουν τὸν Κόσμο. Οἱ ἑλληνίσκοι σήμερα τὸν ἀρνοῦνται! Τὴν στιγμὴ ποὺ στὸ ̓Αφγανιστὰν καὶ τὶς Ἰνδίες οἱ θρῦλοι τῶν ἐκεῖ λαῶν μόνο γι’ Αὐτὸν μιλοῦν, καὶ τὰ παιδιὰ παίρνουν τὸ ὄνομά του...