ῪἯἪ ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΕΠΙΣΤΟΛῸΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ Ρωμιοί, οἱ «Γενίτσαροι» καὶ ἡ παγχκόσμια Ἑλληνικότητα ᾿Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Οἱ ἀνθρωπομετρικὲς ἔρευνες τεχμηρίω- σαν πρὸς δυστυχίαν τῶν «κρατιστῶν» καὶ «ἐθνικιστῶν» τῶν στενῶν οἰκονομικῶν ἀλλὰ καὶ διεθνῶν συμφερόντων, ποὺ οἰκο- δομήθηκαν στὴ χώρα μας καὶ στὶς χῶρες τῶν «γειτόνων» μας, αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ διακρίνει ἀκόμη καὶ ἕνα παιδάκι: Οἱ ἴδιες καὶ κοινὲς παντοῦ φυσιογνωμίες ἀνθρώ- πων, τὰ ἴδια περίπου ἔθιμα, οἱ ἴδιες ἐνδυ- μασίες, οἱ ἴδιοι περίπου χοροί. Σὲ τί διαφέ- ρουν οἱ ἕλληνες ἀπὸ τοὺς γύρω τους «6αρ- ὀάρους»; Σὲ τίποτε. Καὶ νὰ τὸ συμπέρασμα τῶν ἀδαῶν: Δὲν ὑπάρχουν σήμερα ἕλληνες! Οἱ ἀνθρωπομετρήσεις ὅμως κατέδειξαν σὲ γενικὲς γραμμὲς σταθερότητα στοὺς φυ- λετικοὺς χαρακτῆρες ἐδῶ καὶ πολλὲς χι- λιάδες χρόνια, ἐπαλη θεύοντας πράγ ματι ὅτι «τὰ κρανία εἶναι πιὸ ἀναλλοίωτα ἀπὸ τὰ σύμφωνα καὶ τὰ φωνήεντα». Ἑπομένως δὲν εἴμαστε ἴδιοι ἀνθρωπολογικῶς μὲ τοὺς «γείτονες». Οἱ «γείτονες» εἶναι ἴδιοι μὲ μᾶς. Ἔχουμε τὸ ἴδιο αἷμα, καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι τὸ ἑλληνικό. Ἔκεϊ ὅπου ἔζησαν οἱ Ἰλλυριοὶ καὶ οἱ Μα- χεδόνες, οἱ Δᾶχες καὶ οἱ Θρᾶκες, στὴ γῆ τῆς Τροίας καὶ τῆς Ιωνίας, στὴ γῆ τῶν ᾿Ετρούσχων καὶ τῆς Μεγ. Ἑλλάδας, ἡ σκα- πάνη τοῦ ἀρχαιολόγου καὶ τὸ ἄροτρο τοῦ ἀγρότη φέρνουν συνέχεια στὸ φῶς τὰ λεί- ψανα τοῦ μεγάλου πολιτισμοῦ τῶν ἑλλή- νων. Καὶ ὄχι μόνον ἐκεῖ. Οἱ ση μερινοὶ ᾿Αλόανοί, ποὺ θέλουν νὰ εἶναι ᾿Αλθανού, διατυμπανίζουν ὁ ὅμως συγχρόνως ὅτι ἀπο- τελοῦν γνη σίους ἀπογόνους Πελασγῶν, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο οἱ Σλάδοι- Σκλάδοι ἐ ἐπιμέ- νουν νὰ εἶναι Μακεδόνες, καὶ οἱ Βούλγαροι θεωροῦν αὐτονόητο πὼς εἶναι Θρᾶχες. “Ὁσογιὰ τοὺς Τούρκους, ποὺ ἐξυμνοῦν στὰ σχολικὰ θιθλία τους τὸν ἀρχαῖο µεγάλο ποι- ητή τους Ὁμέρ, τί νὰ ποῦμε; ᾿Αλήθεια, ὅταν ὁ ἐχθρὸς ἀνακαλύπτει καὶ θέλει ὡς προγόνους του τοὺς δικούς μας προγόνους, τότε τί γίνεται; “Όταν οἱ ἐχθροί μας ἔχουν τοὺς ἴδιους προγόνους μὲ μᾶς, τότε τί κάνουμε; Μπορεῖ κάποιος νὰ εἶναι ἕλλην µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ ἐ ἔχει , ἑλληνικὸ αἷμα; Βέδαια ὄχι! Οἱ γενίτσαροι εἶχαν ἕλλη- νικὸ αἷμα. "Όπως ἀχριθῶς σήµερα αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ εἶναι Μακεδόνες, Βούλγα- ροι Χ.τ.λ., χωρὶς νὰ θέλουν νὰ είναι ἕλλη- νες. Ὅσοι ἐγχώριοι θέλουν νὰ αὐτοαποχα- λοῦνται ρωμιοί, ἀνήκουν μήπως στὸ ἔθνος μας; Γιὰ νὰ εἶναι κάποιος ἕλλην, ἐκτὸς τοῦ ἑλληνικοῦ. αἵματος εἰναι ἀπαραίτητο καὶ νὰ θέλει νὰ εἶναι ἕλλην. Μόνο ἔτσι ἀνήκει στὸ ἔθνος, ποὺ ὡς ἔννοια καλύπτει δύο δε- δομένα: α) τὴν συγκεχριμένη φυλή, 6) τὴν συνείδηση ὅτι ἀνήκει κάποιος σ᾽ αὐτήν. Μὲ δυὸ λόγια ἔθνος εἰναι ἡ ἐνσυνείδητη φυλή. Κάθε ἄλλος ὁ ὁρισμὸς τῆς ἐννοίας αὑτῆς ὁδη- γεῖ σὲ τερατογενέσεις ἐξουσιῶν, κρατῶν, «ἐθνικισμῶν» (π.χ. Αὐστροουγγαρία, «6ρε- ταννοί» Μαορί, «γάλλοι» ᾽Αλγερινοί.. .). Τὸ ἐ ἐπίμαχον τώρα σημεῖον: Αν κάποιος δὲν εἶναι φυλετικὰ ἕλλην, ἀλλὰ συνειδη- σιακὰ εἶναι ἢ καὶ παραεῖναι, τότε τί συμ- θαΐνει; ᾿Εδῶ ἔχουμε τὸν ἐξελληνισμένο ἀλλόφυλο, καὶ μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸ θαυμάσιο πράγματι φαινόμενο τῆς ἕλληνι- κότητας, ποὺ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς “ἱστορίας ἁπλώθηκε στὴν Οἰκουμένη. Προκαλεῖ θαυ- μασμὸ ἡ ἑλληνικότητα τῶν μακρυνῶν γη- γενῶν πληθυσμῶν ποὺ φώτισε ἡ πορεία τοῦ ᾿Αλεξάνδρου, τὴν ἴδια στιγμὴ μάλιστα ποὺ προκαλεῖ θλῖψι ὁ θάρθαρος ρωμιός, ποὺ στὶς φλέδες του ρέει καθαρὰ ἑλληνικὸ αἷμα. Ἡ δ6ία στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους εἰναι θεμιτή; Πρὶν ὀιαστοῦμε νὰ ἀπαντή- σουµε, ἂς σκεφτοῦμε ὅτι ὁ ᾿Αλέξανδρος μὲ τὴν δία ὑπέταξε τὴν ἐνδοελληνικὴ φαγω- µάρα. ᾿Αφοῦ ἔφθασε νὰ ξεθεμελιώσει τὶς ἀνυπότακτες πόλεις, εἶπε: «Εἶναι λοιπὸν καὶ ἡ Μακεδονία Ἑλλάς». Αν ὁ ᾽Αλέξαν- ὄρος δὲν ἦταν ἕλλην ἀλλὰ «Μακεδών», δὲν θὰ ἔλεγε μετὰ τὴν νίκη του ὅτι καὶ ἡ Ἑλλὰς ἔγινε Μακεδονία; Εἶπε ὅμως ἀκριθῶς τὸ ἀντίθετο. Παρὰ τὴν θέλησι τῶν ἑλλήνων τοὺς μεγάλωσε. Μόνος του, χωρὶς ψηφο- Φορίες, ἀποφάσισε 2 καὶ τοὺς ὁδήγησε τε- λικὰ νὰ Φωτίσουν τὸν Κόσμο. Οἱ ἑλληνί- σκοι σήµερα τὸν ἀρνοῦνται! Τὴν στιγμὴ ποὺ στὸ ᾽Αϕγανιστὰν καὶ τὶς Ἰνδίες οἱ θρῦλοι τῶν ἐκεῖ λαῶν µόνο γι’ Αὐτὸν µι- λοῦν, καὶ τὰ παιδιὰ παίρνουν τὸ ὄνομά του...