Διεθνής Εξουσιασμὸς 1. Στοὺς μελετῶντες τὴ σύγχρονη παγκόσμια ἱστορία εἶναι γνωστό ὅτι πέραν τῶν κατὰ τόπους ἐθνικῶν κυθερνήσεων ὑπάρχουν ὑπερεθνικὰ κέντρα ἐξουσίας, τὰ ὁποῖα ἀποφασίζουν γιὰ τὸ μέλλον λαῶν ὁλόκληρων «πίσω ἀπὸ χλειστὲς πὀρτες». Κυττάξοντας πίσω στην εὐρωπαϊκὴ ἱστορία τῶν Μεσαιωνικῶν Χρόνων διαπιστώνουμε, ὅτι κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία μετὰ Χριστὸν δύο ἦσαν τὰ μεγάλα διεθνῆ κέντρα ἐξουσίας: ὁ Πάπας τῆς Ρώμης καὶ ὁ Βυζαντινὸς Αὐτοχράτορας (καὶ οἱ περὶ αὐτούς). Καὶ ἐνῶ στὸ Βυζαντινὸ Κράτος ὁ αὐτοχρατορικὸς θρόνος ὑπῆρξε λίγο ἢ πολὺ τὸ μοναδικὸ κέντρο ἐξουσίας μέχρι τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453), στὸ Δυτικὸ Ρωμαϊκὸ Κράτος ὑπῆρξαν κι ἄλλα κέντρα ἀποφάσεων πέραν τῆς' Αγίας Ἔδρας. Πρῶτα-πρῶτα δίπλα στὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα ἄρχισαν νὰ ὀρθώνονται (εἰδικὰ μετὰ τὸν 8ο αἰ.) μέσα στὸ φεουδαρχικὸ καθεστὼς οἱ θρόνοι τῶν νέων εὐρωπαϊκῶν λαῶν (Φράγκοι, Γερμανοί, Ἱσπανοί, Βρεταννοὶ Χ.λα.). Γιὰ ν ̓ ἀντιμετωπίσει ἡ ̓Αγία Ἔδρα τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη δύναμη τῶν εὐρωπαϊκῶν θρόνων, ποὺ περὶ τὸν 11ο αἱ. ἄρχισε νὰ γίνεται ἀνεξέλεγκτη, προέ6η σὲ μίαν ἀποφασιστικὴ καὶ εὐφυῆ κίνηση, ποὺ εἶχε κοσμοϊστορικὲς συνέπειες γιὰ πολλοὺς αἰῶνες μετά, ὡς τὶς ἡμέρες μας. ̓Απαγόρευσε ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία μὲ ἀμετάκλητες ἀποφάσεις συνόδων τὴν διενέργεια δανεισμοῦ μὲ τόκο ἀπὸ Χριστιανοὺς (ἡ Σύνοδος τῆς Λυὼν μάλιστα περὶ τὸ 1245 ἀποφάσισε τὴν ἀχύρωση ὅλων τῶν διαθη κῶν τῶν τοκογλύφων). ̓ Ἔτσι ὅλες οἱ τραπεζικὲς ἔργ ασίες (οἱ ὁποῖες, ὡς γνωστόν, στηρίζονται στὸν ἔντοχο δανεισμὸ) περνοῦσαν στὰ χέρια μὴ χριστιανῶν (ἀφοῦ στὶς οἰκονομικοκοινωνικὲς συνθῆκες τοῦ Μεσαίωνα τὸ χεφάλαιο δὲν μποροῦσε νὰ εἰναι παρὰ μόνο ἐμποριχὸ ἢ δανειστικὸ -- καὶ οἱ ἔχχλησιαστικὲς σύνοδοι, ὡς γνωστόν, δὲν μποροῦσανν ̓ἀλλάξουν μὲ ἀφορισμοὺς ἀκαθιαῖα τὶς οἰκονομικὲς καὶ κοινωνικὲς συνθῆχες μιᾶς ἐποχῆς. Με τὴν παρέμδαση αὐτὴ. ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία ἐ ἐπιχείρησε νὰ ὑπονομεύσει τὴν οἰκονομικὴ δύναμη τῶν ἀντιπάλων της εὐρωπαϊκῶν θρόνων. Ἢ ἀπόφαση τῆς ̓Αγίας “Ἑδραςγιὰ ἀπαγόρευση τοῦ ἔντοχου δανεισμοῦ στοὺς Χριστιανοὺς ἔδωσε τὴν εὐκαιρία γιὰ τραπεζικὲς ἐ ἐργασίες στοὺς μὴ Χριστιανοὺς τῆς Δυτ. Εὐρώπης. Καὶ κατὰ τὸν Μεσαίωνα οἱ μόνοι μὴ Χριστιανοὶ τῆς Δυτ. Εὐρώπης ἦσαν οἱ Ἑδθραῖοι, Μ ̓ αὐτὸ τὸν τρόπο, σ ̓ αὐτὸν τὸν χρόνο, ἄρχισαν οἱ Ἑθραῖοι (χάρη στην «ἐνθάρρυνση» τοῦ Πάπα) ν ̓ ἀποκτοῦν οἰκονομικὴ δύναμη, ἡ ὁποία σὺν τῷ χρόνῳ αὔξανε ἁλματωδῶς. Ἔτσι στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. στὴν ----- ῦξ"-ἅ Πετρέλαιο καὶ ἐξουσία Τὸν ̓Ιούλιο τοῦ 1993 τὰ ξένα εἰδησεογραφικὰ πρακτορεῖα ἀνέφεραν, ὅτι «ὁ ΟΠΕΚ ἀνέύαλε γιὰ μετὰ τὸν ̓Ιούλιο (93) συνάντηση τῶν πετρελαιοπαραγωγικῶν χωρῶν, ποὺ προγραμματιζόταν, ὥστε ὁ πρόεδρός του νὰ συναντηθεῖ μὲ τοὺς ὑπουργοὺς πετρελαίων τῶν χωρῶν μελῶν τοῦ ὀργανισμοῦ.“Ο ΟΠΕΚ ἀντιμετωπίζει τὴν περίπτωση ἐπιστροφῆς τοῦ ̓Ιρὰκ στὶς πετρελαιοαγορές, ποὺ εἶναι ἤδη προδληματισμένες ἀπὸ ὑπερπροσφορὰ καὶ (ὑπερπαραγωγὴ) πετρελαίου». Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανείς, ὅτι στὶς ἀρχὲς τῆς Ιθετίας τοῦ ̓70 ἐπίσημες θέσεις μὲ τὶς δη λώσεις τους γιὰ «ἐξάντληση» τῶν ἀποθεμάτων πετρελαίου, στενότητα μέσων παραγωγῆς καὶ πόρων δημιούργησαν πανικό, ποὺ ἀνέθασε τὶς τιμὲς τοῦ πετρελαίου, ἀνέ6ασε τὸ Χόστος παραγωγῆς καὶ δημιούργησε τὴν τότε οἰκονομικὴ κρίση. ---»»-