Τὸ μουλάρι Ἢ πνευματικὴ σύζευξη 'Ελληνισμοῦ- Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἐπιχειοήθηκε πρὶν ἀπὸ 150 χρόνια ἀκριθῶς καὶ ἰσχύει ἕως σήμερα ὡς ἐπίσημη ἰδεολογία στὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο, ὑπῆρξε ἐνέργεια ἰδεολογικὰ ἐξαναγκαστικὴ καὶ ἱστορικὰ δίαιη. Οἱ δύο αὐτὲς θεωρήσεις τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη ὄχι μόνον δὲν συνεργάσθηκαν ποτέ, ἀλλὰ ἐμάχοντο ἀλλήλας πάντοτε μέχρι θαγάτου ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων' καὶ ἀπὸ ἰδεολογικὴ ἄποψη ὑπάρχει μεταξύ τους τέτοια πνευματικὴ ἄθυσσος, ὥστε ἡ ἱστορική ἐχμη δένιση τοῦ Ελληνικοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Βυζαντίου νὰ ἀνατρέψη ἄρδην τὴν ζωή, τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὸν ἄνθρωπο ὡς πνευματικὸ ὃν γενικώτερα τουλάχιστον γιὰ τὰ ἑπόμενα χίλια χρόνια (Μεσαίωγν). Αὐτοὶ ποὺ σχεδίασαν καὶ χάλκευσαν τὸν τραγέλαφο τοῦ «Ελληνοχριστιανισμοῦ» ἢ «Ελλήηνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Βασιλείας τοῦ "Όθωνος, ἐνήργήσαν μὲ ἀποκλειστικὸ κριτήριο κάποια ἀνόητη ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα -ἀνόητη, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ ὁλόκληρο τὸ παρελθὸν δοοῦσε γιὰ τὴν οὐτοπικότητα τοῦ ἐπιδιωκόμενου σκοποῦ-- ἀδιαφορώντας ἐντελῶς καὶ γιὰ τὸ σαφέστατο δίδαγμα τῆς ἱστορίας ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς στοιχειώδεις ἰδεολογικὲς-φιλοσοφικὲς προὐποθέσεις ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ μιᾶς τόσο μακροπρόθεσμής «μεγάλης πολιτικῆς». Τὸ τέκνον τῆς παρὰ φύσιν αὐτῆς συξεύξεως τὸ γνωρίζουμε ὅλοι. ̓Εγεννήθη ἕνα τραγελαφικὸ ὑδθρίδιο, ποὺ ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες ζῆ τὴν ἄγονη, ἄκαρπη καὶ ἀνέραστη χγαμοζωὴ ὅλων τῶν ὑόριδίων, χωρὶς ἐλπίδα νὰ χαρῆ διώσιμους ἀπογόνους, τέκνα πνευματικά, ποὺ θὰ θυμίζουν τὴν ὕπαρξή του στὸ μέλλον. Ελληνισμὸς σήμερα δὲν θυμίζει σὲ τίποτε τὴν ἀπίστευτη πνευματικὴ πολυτοκία τοῦ ἀρχαίου Ελληνισμοῦ: καὶ ἡ στειρότητά του στὸν τομέα τῶν ἔργων καὶ κατακτήσεων πανανθρώπινης σημασίας εἶναι ἀνίατη. Σήμερα δὲν προσφέρουμε τίποτε ἀπολύτως στοὺς τομεῖς ὅπου ὄχι ἁπλῶς προσφέραμε, ἀλλὰ τοὺς δημιουργήσαμε καὶ τοὺς ὁλοκληρώσαμε ἐμεῖς -- καὶ μόνον ἐμεῖς. Δὲν παράγουμε πολιτισμό, δὲν παράγουμε ἔρευνα, δὲν παράγουμε ἐπιστήμη, δὲν παράγουμε τεχνολογία, δὲν παράγουμε πολιτική, δὲν παράγουμε γλῶσσα -- κι ὅσοι τυχὸν αὐταπατῶνται ὅτι συμόαίνει τὸ ἀντίθετο, δὲν παράγουν κάν, ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω, τὶς προὐποθέσεις ἑνὸς στοιχειώ-