Τὸ μουλάρι Ἢ πνευματικὴ σύζευξη 'Ελληνισμοῦ- Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἐπι- χειοήθηκε πρὶν ἀπὸ 150 χρόνια ἀκριθῶς καὶ ἰσχύει ἕως σήµερα ὡς ἐπίσημη ἰδεολογία στὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο, ὑπῆρξε ἐνέργεια ἰδεο- λογικὰ ἐξαναγκαστικὴ καὶ ἱστορικὰ δίαιη. Οἱ δύο αὐτὲς θεωρή- σεις τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη ὄχι µόνον δὲν συνεργάσθηκαν ποτέ, ἀλλὰ ἐμάχοντο ἀλλήλας πάντοτε µέχρι θα- γάτου ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων' καὶ ἀπὸ ἰδεολογικὴ ἄποψη ὑπάρχει μεταξύ τους τέτοια πνευματικὴ ἄθυσσος, ὥστε ἡ ἱστορική ἐχμη δένιση τοῦ Ελληνικοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Βυζαντίου νὰ ἀνατρέψη ἄρδην τὴν ζωή, τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὸν ἄνθρωπο ὡς πνευματικὸ ὃν γενικώτερα τουλάχιστον γιὰ τὰ ἑπόμενα χίλια χρόνια (Μεσαίωγν). Αὐτοὶ ποὺ σχεδίασαν καὶ χάλκευσαν τὸν τραγέλαφο τοῦ «Ελληνοχριστιανι- σμοῦ» ἢ «Ελλήηνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» στὰ τελευταῖα χρό- νια τῆς Βασιλείας τοῦ "Όθωνος, ἐνήργήσαν μὲ ἀποκλειστικὸ κρι- τήριο κάποια ἀνόητη ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα -ἀνόητη, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ ὁλόκληρο τὸ παρελθὸν δοοῦσε γιὰ τὴν οὐτοπικότη- τα τοῦ ἐπιδιωκόμενου σκοποῦ-- ἀδιαφορώντας ἐντελῶς καὶ γιὰ τὸ σαφέστατο δίδαγμα τῆς ἱστορίας ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς στοιχειώδεις ἰδεολογικὲς-φιλοσοφικὲς προὐποθέσεις ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ μιᾶς τόσο µακροπρόθεσµής «μεγάλης πολιτικῆς». Τὸ τέκνον τῆς παρὰ φύσιν αὐτῆς συξεύξεως τὸ γνωρίζουμε ὅλοι. ᾿Εγεννήθη ἕνα τραγελαφικὸ ὑδθρίδιο, ποὺ ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαε- τίες ζῆ τὴν ἄγονη, ἄκαρπη καὶ ἀνέραστη χγαμοζωὴ ὅλων τῶν ὑόρι- δίων, χωρὶς ἐλπίδα νὰ χαρῆ διώσιµους ἀπογόνους, τέκνα πνευ- ματικά, ποὺ θὰ θυμίζουν τὴν ὕπαρξή του στὸ μέλλον. Ελληνι- σμὸς σήμερα δὲν θυμίζει σὲ τίποτε τὴν ἀπίστευτη πνευματικὴ πο- λυτοκία τοῦ ἀρχαίου Ελληνισμοῦ: καὶ ἡ στειρότητά του στὸν το- μέα τῶν ἔργων καὶ κατακτήσεων πανανθρώπινης σημασίας εἶναι ἀνίατη. Σήμερα δὲν προσφέρουμε τίποτε ἀπολύτως στοὺς τομεῖς ὅπου ὄχι ἁπλῶς προσφέραμε, ἀλλὰ τοὺς δημιουργήσαμε καὶ τοὺς ὁλοκληρώσαμε ἐμεῖς -- καὶ μόνον ἐμεῖς. Δὲν παράγουμε πολιτισμό, δὲν παράγουμε ἔρευνα, δὲν παράγουμε ἐπιστήμη, δὲν παράγουμε τεχνολογία, δὲν παράγουμε πολιτική, δὲν παράγουμε γλῶσσα -- κι ὅσοι τυχὸν αὐταπατῶνται ὅτι συµόαίνει τὸ ἀντίθετο, δὲν παρά- γουν κάν, ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω, τὶς προὐποθέσεις ἑνὸς στοιχειώ-