ΔΑΥΛΟΣ/152-153, Αὔγ.-Σεπτ. 1994 8960 Οἱ ἐφευρέτες τοῦ ̓Αλφαθήτου κατὰ τὸν Λουκιανὸ Κύριε διευθυντά, Στὶς ἀποδείξεις ποὺ ἔχει παρουσιάσει ὁ «Δαυλὸς» γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ἀλφαθήτου θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω μία, ποὺ δὲν ἔχει τονιστεῖ ὅσο ἴσως θὰ ἔπρεπε. Πρόκειται γιὰ μία μαρτυρία τοῦ Λουκιανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν Σύριος, καὶ γι ̓ αὐτὸ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν κατηγορήσει γιὰ ἐξυπηρέτηση σχοπιμοτήτων. ̓Εκτὸς δέδαια ἂν ὅλη ἡ ἀρχαία γραμματεία χαλκεύει ψεύδη ἐναντίον τῶν Φοινίκων, ποὺ ὅλοι ξέρουμε τὶς μεγάλες προσφορές τους στὸν πολιτισμό... Γιατὶ μπορεῖ νὰ εἴμεθα “Ἕλληνες, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ παραθλέψουμε τόσους Φοίνικες τραγικχούς, τόσους Φοίνικες φιλοσόφους, τόσους Φοίνικες ἰατροὺς κ.τ.λ. Ὃ Λουκιανὸς λοιπὸν ἔγραψε μία παρωδία δίκης, τὴν «Δίκην συμφώνων», στὴν ὁποία τὸ Σίγμα μηνύει τὸ Ταῦ ἐνώπιον τῶν φωνηέντων, ὅτι τοῦ ἔχει κλέψει ὅλες τὶς λέἕξεις ποὺ γράφονται μὲ διπλὸ Σῖγμα. ̓Αγορεύοντας λοιπὸν τὸ Σῖγμα λέει σὲ κάποιο σημεῖο: «Τὸ σωστὸ εἶναι νὰ μένει τὸ καθένα (γράμμα) στὴν θέση ποὺ τοῦ ἔτυχε: τὸ νὰ πηγαίνει ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει, εἰναι κάτι, ποὺ καταλύει τὸ δίκαιο. Αλλως τε καὶ αὐτὸς ποὺ πρῶτος διετύπωσε γιὰ μᾶς αὐτοὺς τοὺς νόμους, εἴτε ἦταν ὁ νησιώτης Κάδμος εἴτε ὁ Παλαμήδης, γιὸς τοῦ Ναυπλίου -κάποιοι ἀποδίδουν αὐτὴν τὴν παροχὴ στὸν Σιμωνίδη--, δὲν καθόρισε μόνο τὴν σειρά μας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἔχου- με καθορισμένες θέσεις, ποιό δηλαδη θὰ εἶναι πρῶτο καὶ ποιό δεύτερο, ἀλλὰ ἀποΦάσισεν ἀκόμα καὶ τὶς δυνατότητες, ποὺ ἔχει καθένα ἀπὸ μᾶς» («4 κῃ Συμφώνων», παρ. 4-5). Τρεῖς λοιπὸν Ἕλληνες διεχδικοῦν τὰ πρωτεῖα γιὰ τὴν δημιουργία τῶν γραμμάτων, ὁ Κάδμος, ὁ Παλαμήδης καὶ ὁ Σιμωνίδης. ̓Εγὼ διερωτῶμαι: ἂν ὑπῆρχε καμμιὰ παράδοση γιὰ κάποιο Φοίνικα ἐφευρέτη γραμμάτων, δὲν θὰ τὴν ἔδαζε ὁ Λουκιανός; Κι’ ἀκόμη, ἂν ὁ Ἡρόδοτος, τοῦ ὁποίου δηλώνει θαυμαστής (6λ. «Ηρόδοτος ἢ ̓Αετίων»), ἐννοοῦσε μὲ τὸ Ε58 ὅτι οἱ Φοίνικες ἀνακάλυψαν τὸ ἀλφάδητο, δὲν θὰ ἐξέφραζε τὴν διαφωνία του: "Αρα μᾶλλον δὲν λέει αὐτὸ ὁ Ἡρόδοτος (6λ. καὶ «Δαυλόν», τ. 149, σ. 8797). Τελειώνω μὲ μία ἀκόμη ἐνδιαφέρουσα μαρτυρία τοῦ μὴ Ἕλληνος Λουκιανοῦ: «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἄκουσαν τίποτα γιὰ τὴν ἀστρολογία (Ξἀστρονομία) οὔτε ἀπὸ τοὺς Αἰθίοπες οὔτε ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, ἀλλὰ πρῶτος ὁ Ὀρφεύς, ὁ υἱὸς τοῦ Οἴαγρου καὶ τῆς Καλλιόπης, τοὺς τὰ δίδαξε, ὄχι πολὺ φανερὰ ἀλλὰ ὁμιλῶν περὶ ἱερῶν πραγμάτων» («Περὶ τῆς ἀστρολογίης» παρ. 10: 6λ. καὶ Ἰω. Πασσᾶ, «Τὰ ̓Ορφικά»). Μετὰ τιμῆς Νίκος Κανελλόπουλος Μαθητὴς Λυκείου Παπασκρέκα 3, 173 42 Αγ. Δημήτριος Πληροφορίες γιὰ τοὺς «Νεοτούρκους» τῆς Θεσσαλονίκης Κύριε διευθυντά, Ἐπ ́ εὐκαιρία τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ κοινοθούλιο τῆς γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στὶς 24/2/94 καὶ τὶς ἀνὰ τὸν κόσμο πραγματοποιούμενες ἐχδηλώσεις μνήμης σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἔπιστολή γιὰ τὸν ἀγαπητὸ «Δαυλό». Σχεδὸν ὅλοι οἱ ἱστορικοὶ καὶ συγγραφεῖς τοῦ ἐπιστημονικοὺ κατεστημένου καὶ μή, ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὰ γεγονότα τῆς περιόδου 1916-1923, τὰ ὁποῖα ἔλαθαν χώραν στὴν Μικρασία καὶ εἰδικὰ στὸν Πόντον, ὁμιλοῦν γιὰ «γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τοῦ Κεμὰλ ̓Ατατούρ»», χωρὶς κανεὶς νὰ ἐξηγήσει τὸν ὅρο «νεότουρκος», ὅρο ποὺ οἱ ἴδιοι ἔθεσαν. Ποιοί ἆραγε ήταν οἱ νεότουρχοι; α) ̓Αν ἦταν Τοῦρκοι, γιατί ὀνομάσθηκαν νεότουρχκοι; καὶ 6) ἂν δὲν ἦταν Τοῦρκοι, τί ήταν; Στὸ θιόθλίο τοῦ Τςε οΙτριί «ἢ ἐπανάσταση κατὰ τῆς νέας τάξής» διαθάζω: «Στὴν Θεσσαλονίκη μέχρι τὸ 1905 ζοῦσαν 150.000 περίπου ̓Εόραῖοι, καὶ εἶἰχαν ἱδρυθεῖ τουλάχιστον δέκα μασωνικὲς στοές. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ τεχτονικὸ σύμπλεγμα ξεπετάχθηχαν δύο κυρίως κινήματα: 1) Τὸ ΣΕΚΕ καὶ κατόπιν τὸ ΚΚΕ καὶ 2) τὸ κίνημα τῶν νεο-