ΔΑΥΛΟΣ/152-153, Αὔγ.-Σεπτ. 1994 8960 Οἱ ἐφευρέτες τοῦ ᾿Αλφαθήτου κατὰ τὸν Λουκιανὸ Κύριε διευθυντά, Στὶς ἀποδείξεις ποὺ ἔχει παρουσιάσει ὁ «Δαυλὸς» γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ἀλφα- θήτου θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω µία, ποὺ δὲν ἔχει τονιστεῖ ὅσο ἴσως θὰ ἔπρεπε. Πρόκειται γιὰ μία μαρτυρία τοῦ Λου- κιανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν Σύριος, καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν κατηγορήσει γιὰ ἐξυπηρέτηση σχοπιμοτήτων. ᾿Εκτὸς δέδαια ἂν ὅλη ἡ ἀρχαία γραμματεία χαλκεύει ψεύ- δη ἐναντίον τῶν Φοινίκων, ποὺ ὅλοι ξέ- ρουμε τὶς μεγάλες προσφορές τους στὸν πο- λιτισμό... Γιατὶ μπορεῖ νὰ εἴμεθα “Ἕλληνες, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ παραθλέψουμε τό- σους Φοίνικες τραγικχούς, τόσους Φοίνικες φιλοσόφους, τόσους Φοίνικες ἰατροὺς κ.τ.λ. Ὃ Λουκιανὸς λοιπὸν ἔγραψε μία παρω- δία δίκης, τὴν «Δίκην συμφώνων», στὴν ὁποία τὸ Σίγμα μηνύει τὸ Ταῦ ἐνώπιον τῶν φωνηέντων, ὅτι τοῦ ἔχει κλέψει ὅλες τὶς λέ- ἕξεις ποὺ γράφονται μὲ διπλὸ Σῖγμα. ᾿Αγο- ρεύοντας λοιπὸν τὸ Σῖγμα λέει σὲ κάποιο σημεῖο: «Τὸ σωστὸ εἶναι νὰ μένει τὸ καθέ- να (γράμμα) στὴν θέση ποὺ τοῦ ἔτυχε: τὸ νὰ πηγαίνει ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει, εἰναι κά- τι, ποὺ καταλύει τὸ δίκαιο. Αλλως τε καὶ αὐτὸς ποὺ πρῶτος διετύπωσε γιὰ μᾶς αὐτοὺς τοὺς νόμους, εἴτε ἦταν ὁ νησιώτης Κάδμος εἴτε ὁ Παλαμήδης, γιὸς τοῦ Ναυ- πλίου -κάποιοι ἀποδίδουν αὐτὴν τὴν πα- ροχὴ στὸν Σιµωνίδη--, δὲν καθόρισε μόνο τὴν σειρά µας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἔχου- με καθορισμένες θέσεις, ποιό δηλαδη θὰ εἶναι πρῶτο καὶ ποιό δεύτερο, ἀλλὰ ἀπο- Φάσισεν ἀκόμα καὶ τὶς δυνατότητες, ποὺ ἔχει καθένα ἀπὸ μᾶς» («4 κῃ Συμφώνων», παρ. 4-5). Τρεῖς λοιπὸν Ἕλληνες διεχδικοῦν τὰ πρωτεῖα γιὰ τὴν δημιουργία τῶν γραμμά- των, ὁ Κάδμος, ὁ Παλαμήδης καὶ ὁ Σιμω- νίδης. ᾿Εγὼ διερωτῶμαι: ἂν ὑπῆρχε καμμιὰ παράδοση γιὰ κάποιο Φοίνικα ἐφευρέτη γραμμάτων, δὲν θὰ τὴν ἔδαζε ὁ Λουκιανός; Κι’ ἀκόμη, ἂν ὁ Ἡρόδοτος, τοῦ ὁποίου δη- λώνει θαυμαστής (6λ. «Ηρόδοτος ἢ ᾿Αε- τίων»), ἐννοοῦσε μὲ τὸ Ε58 ὅτι οἱ Φοίνικες ἀνακάλυψαν τὸ ἀλφάδητο, δὲν θὰ ἐξέφρα- ζε τὴν διαφωνία του: "Αρα μᾶλλον δὲν λέ- ει αὐτὸ ὁ Ἡρόδοτος (6λ. καὶ «Δαυλόν», τ. 149, σ. 8797). Τελειώνω μὲ μία ἀκόμη ἐνδιαφέρουσα μαρτυρία τοῦ μὴ Ἕλληνος Λουκιανοῦ: «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἄκουσαν τίποτα γιὰ τὴν ἀστρολογία (Ξἀστρονομία) οὔτε ἀπὸ τοὺς Αἰθίοπες οὔτε ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, ἀλλὰ πρῶτος ὁ Ὀρφεύς, ὁ υἱὸς τοῦ Οἴαγρου καὶ τῆς Καλλιόπης, τοὺς τὰ δίδαξε, ὄχι πολὺ φανερὰ ἀλλὰ ὁμιλῶν περὶ ἱερῶν πραγμά- των» («Περὶ τῆς ἀστρολογίης» παρ. 10: 6λ. καὶ Ἰω. Πασσᾶ, «Τὰ ᾿Ορφικά»). Μετὰ τιμῆς Νίκος Κανελλόπουλος Μαθητὴς Λυκείου Παπασκρέκα 3, 173 42 Αγ. Δημήτριος Πληροφορίες γιὰ τοὺς «Νεοτούρκους» τῆς Θεσσαλονίκης Κύριε διευθυντά, Ἐπ΄ εὐκαιρία τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ κοινοθούλιο τῆς γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στὶς 24/2/94 καὶ τὶς ἀνὰ τὸν κόσμο πραγματοποιούµενες ἐχδη- λώσεις µνήµης σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἔπι- στολή γιὰ τὸν ἀγαπητὸ «Δαυλό». Σχεδὸν ὅλοι οἱ ἱστορικοὶ καὶ συγγραφεῖς τοῦ ἐπιστημονικοὺ κατεστημένου καὶ μή, ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὰ γεγονότα τῆς πε- ριόδου 1916-1923, τὰ ὁποῖα ἔλαθαν χώραν στὴν Μικρασία καὶ εἰδικὰ στὸν Πόντον, ὁμιλοῦν γιὰ «γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τοῦ Κεμὰλ ᾿Ατατούρ»», χωρὶς κανεὶς νὰ ἐξη- γήσει τὸν ὅρο «νεότουρκος», ὅρο ποὺ οἱ ἴδι- οι ἔθεσαν. Ποιοί ἆραγε ήταν οἱ νεότουρχοι; α) ᾿Αν ἦταν Τοῦρκοι, γιατί ὀνομάσθηκαν νεότουρχκοι; καὶ 6) ἂν δὲν ἦταν Τοῦρκοι, τί ήταν; Στὸ θιόθλίο τοῦ Τςε οΙτριί «ἢ ἐπανάστα- ση κατὰ τῆς νέας τάξής» διαθάζω: «Στὴν Θεσσαλονίκη µέχρι τὸ 1905 ζοῦσαν 150.000 περίπου ᾿Εόραῖοι, καὶ εἶἰχαν ἱδρυθεῖ του- λάχιστον δέκα μασωνικὲς στοές. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ τεχτονικὸ σύμπλεγμα ξεπετάχθη- χαν δύο κυρίως κινήματα: 1) Τὸ ΣΕΚΕ καὶ κατόπιν τὸ ΚΚΕ καὶ 2) τὸ κίνημα τῶν νεο-