ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ἼΑριστα/ “Ενα μισελληνικὸ 6ιόθλίο μὲ τίτλο «Εθνικοσοσιαλισμὸς καὶ Ελληνισμὸς» (Ἰωάννου 4 ούχα τινός), ποὺ προλογίδει ὁ καθηγη τὴς τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου γνωστός μας Θᾶνος Λίποθδατς, ἐπαρουσιάσθη ὡς διδακτορικὴ διατριδὴ καὶ «ἀξιολογήθηκε μὲ ἄριστα» ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴ καθηγητὴ Θᾶνο Λίποδατς. Στὸ ὑπερφιλοσημιτικὸ αὐτὸ «ἐπιστημονικὸ» όιδλίο ἀπορρίπτονται οἱ ἑξῆς συγκεκριμένες ἀπόψεις: |) “Οτι «ἱδρυτὲς τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι { Ἕλληνες» (δίχως θέδαια ἀποδείξεις, στοιχεῖα κ.τ. λ. καὶ φυσικὰ δίχως νὰ ἐξηγῆ ται, ποῖοι ἵδρυσαν τὸν πολιτισμό), 2) ὅτι «πραγματικὴ δάση τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι τὸ πνεῦμα, ἡ ἰδέα “Ελλη νισμὸς» ( τοὺς σημίτες καὶ τοὺς ἐγ χωρίους θεράποντές τους ἐνοχλεῖ ἡ ἡ ἰδέα τοῦ Ελληνισμοῦ, τὴν ὁποία πλήττουν εἰς δῆθεν ἐ ἐπιστημονικὲς διατριδές), 3) ὅτι «ὁ διεθνισμὸς πλή ττει στὴν οὐσία τὸν 'Ελληνισμὸ» (γιατί, δὲν εἶναι ἔτσι; καὶ τί θὰ πῆ διεθνισμός;), 4) ὅτι γίνεται «σύλληψη τοῦ ''"Ελληνισμοῦ” ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς “Ἕλληνες σύμφωνα μὲ τὴν γενικὰ ἀποδεκτὴ ἀντίληψη. “πᾶς μὴ Έλλην δάρδαρος”» (ἐδῶ πλέον ὁ συγγραφεὺς διαρρηγνύει ὡς ἑδραιοπροφήτης τὰ ἱμάτιά του). Στὰ πλαίσια αὐτοῦ τοῦ ἐπιστημονικοῦ συγγράμματος ἐπιστημονικῆς κατασυκοφαντήσεως τῶν" Ελλήνων διαδάξομε: «Σύμφωνα μὲ μιὰ ὑπόθεση ποὺ δὲ στερεῖται ἱκανοποιητικῆς τεκμηρίωσης, τὸ πρῶτο ἱστορικὸ γεγονὸς ἀνταγωνισμοῦ καὶ ἀντιπαλότητας μεταξὺ ἑλλη νισμοῦ καὶ ἰουδαΐϊσμοῦ τοποθετεῖται στὴν ̓Αθήνα τοῦ όου αἱ. π.Χ. ἐπὶ Πεισιστρατιδῶν καὶ ἔχει καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια. Πρόκειται γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ Πεισιστρατίδη Ιππία ἀπὸ τοὺς τυραννοκτόνους “Αρμόδιο καὶ ̓Αριστογείτονα οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μὲ τὸν ̓Ηρόδοτο, ἀνῆκαν στὸ γένος τῶν Γεφυραίων, ποὺ θεωρεῖται σημιτικῆς καταγωγῆς. Οἱ δύο φίλοι δολοφόνησαν τὸν ̓Αθηναῖοι τύραννο ἐπειδὴ ἀντιτάχθηκε στὴ συμμετοχὴ τῆς ἀδελφῆς τοῦ Αρμόδιου στὴν ἀθηναϊκὴ θρησκευτικὴ πομπὴ τῶν Κανηφόρων». Νὰ διορθώσωμε τὸν ἀριστοῦχο (//) διδάκτορα: 1) 'Ο “Αρμόδιος καὶ ὁ ̓Αριστογείτων δὲν ἐδολοφόνησαν τὸν ̓Ϊππία, ὁ ὁποῖος ἀπέθανε ὑπέργηρως στὴν Λῆμνο, ἀλλὰ τὸν ἀδελφό του “Ιππαρχον’ 2) ὅτι ἡ δολοφονία δὲν ἔγινε ἀπὸ «καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια» ἀλλὰ γιὰ λόγους ἐρωτικούς, «δι ̓ ἐρωτικὴν ξυντυχίην ἐπεχειρήθη», ὅπως ἀκριδῶς ἀναφέρει ὁ Θουκυδίδης («ἱστορία» Στ, 54), ἐκτὸς καὶ ἂν οἱ κ.κ. Δούκας καὶ Λίποδατς γνωρίζουν καλύτερα τὰ συμόάντα. Ὅμως ὁ «συγγραφεὺς» ψεύδεται σκοπίμως, διότι στὶς πηγὲς του ἀνατρέχει στὸν Κ. Πλεύρη («Διωγμὸς τῶν ̓Αρίστων»), στὴν ἐγκυκλοπαίδεια «Ηλίου» καὶ στὸ ἑδραϊκὸ περιοδικὸ «Χρονικά», ὅπου καὶ οἱ τρεῖς πηγὲς ἀναφέρουν «τὴν ἐρωτικὴν ἀντιζηλία», τὴν «προσωπικὴν ἐκδίκησι» καὶ τὸ «προσωπικὸ πάθος» τῶν δολοφόνων τοῦ ̓ἱππάρχου, καὶ ὄχι «καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια». ̓Επὶ πλέον ὁ ἀριστοῦχος διδάκτωρ ἀποσιωπᾶ σκοπίμως τὸ γεγονός, ὅτι ὁ “Αρμόδιος καὶ ὁ ̓Αριστογείτων ἧσαν ζεῦγος ὁμοφυλοφίλων (Θουκυδίδης, ἔνθ. ἀνωτ.). Γιατί; Γιὰ νὰ μὴ θιγοῦν οἱ ἑδραῖοι; Καὶ καλὰ οἱ παραποιήσεις καὶ οἱ ἀποσιωπήσεις ποὺ περιέχει ἡ «διατριδή», πιθανῶς νὰ μὴ προσεχθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες. "Οχι ὅμως καὶ τὰ ἐξώφθαλμα ἱστορικὰ λάθη, ὅπως τὸ ὅτι ὁ Αρμόδιος καὶ ὁ Αριστογείτων ἐδολοφόνησαν τὸν “Ϊππία. Ας ἀνοίξη κάποιο διδλίο ὁ καθηγητὴς Λίποδατς, ποὺ ἀξιολογ εἴ μὲ «ἄριστα» τὴν διατριδή, γιὰ νὰ μάθη τὴν ἀλήθεια. Μὲ τέτοιους καθηγητὲς θᾶἄχουμε τέτοιους ἀριστούχους διδάκτορες. , η ι Τύχη και παπαγαλισμὸς Οἱ νέοι ἔδωσαν πρόσφατα πάλι τὴ μεγάλη μάχη γιὰ τὴν εἰσαγωγή τους σὲ κάποιο ἀνώτατο ἢ ἀνώτερο ἐκπαιδευτικὸ ἵδρυμα. ̓Απτὴν ἔχδασή της ἐξαρτήθηκε, ἂν θὰ μορφωθοῦν, ἂν θὰ μεταλάδουν τῆς ἐπιστήμης ποὺ ἐπιθυμοῦν, ἂν «θὰ γίνουν οἷοι εἰσί, μαθόντες». Πόσο μποροῦν νά ̓ναι δέδαιοι γιὰ τὸ μέλλον τους; Καθόλου ἢ σχεδὸν καθόλου, λαμδανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀρίστων μαθητῶν ἀποτυγχάνουν κατ’ ἔτος καὶ ἀπογοητευμένοι ἀποσύρονται ἀπ’ τὸ στίδο τῆς παιδείας, ἐνῶ ἕνας ἄλλος ἀριθμὸς μετριοτήτων ἢ καὶ ἀναξίων ἐπιτυγχάνουν. Παπαγαλιομὸς καὶ τύχη. Εἶναι οἱ δύο δασικοὶ παράγοντες, ποὺ καθορίζουν ἀποτελεσματικὰ τὴν ἐπιτυχία ἢ ἀποτυχία τῶν ἐξεταζομένων. Οἱ γνώσεις, ἡ κριτικὴ ἱκανότητα, τὸ