ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ἼΑριστα/ “Ενα μισελληνικὸ 6ιόθλίο μὲ τίτλο «Εθνικοσοσιαλισμὸς καὶ Ελληνισμὸς» (Ἰωάννου 4 ού- χα τινός), ποὺ προλογίδει ὁ καθηγη τὴς τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου γνωστός μας Θᾶνος Λίποθδατς, ἐπαρουσιάσθη ὡς διδακτορικὴ διατριδὴ καὶ «ἀξιολογήθηκε μὲ ἄριστα» ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴ καθηγητὴ Θᾶνο Λίποδατς. Στὸ ὑπερφιλοσημιτικὸ αὐτὸ «ἐπιστημονικὸ» όι- δλίο ἀπορρίπτονται οἱ ἑξῆς συγκεκριμένες ἀπόψεις: |) “Οτι «ἱδρυτὲς τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι { Ἕλληνες» (δίχως θέδαια ἀποδείξεις, στοιχεῖα κ.τ. λ. καὶ φυσικὰ δίχως νὰ ἐξηγῆ ται, ποῖοι ἵδρυσαν τὸν πολιτισμό), 2) ὅτι «πραγματικὴ δάση τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι τὸ πνεῦμα, ἡ ἰδέα “Ελλη νισμὸς» ( τοὺς σημίτες καὶ τοὺς ἐγ χωρίους θεράποντές τους ἐνοχλεῖ ἡ ἡ ἰδέα τοῦ Ελλη- νισμοῦ, τὴν ὁποία πλήττουν εἰς δῆθεν ἐ ἐπιστημονικὲς διατριδές), 3) ὅτι «ὁ διεθνισμὸς πλή τ- τει στὴν οὐσία τὸν 'Ελληνισμὸ» (γιατί, δὲν εἶναι ἔτσι; καὶ τί θὰ πῆ διεθνισµός;), 4) ὅτι γί- νεται «σύλληψη τοῦ ''"Ελληνισμοῦ” ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς “Ἕλληνες σύμφωνα μὲ τὴν γε- νικὰ ἀποδεκτὴ ἀντίληψη. “πᾶς μὴ Έλλην δάρδαρος”» (ἐδῶ πλέον ὁ συγγραφεὺς διαρ- ρηγνύει ὡς ἑδραιοπροφήτης τὰ ἱμάτιά του). Στὰ πλαίσια αὐτοῦ τοῦ ἐπιστημονικοῦ συγγράμματος ἐπιστημονικῆς κατασυκοφαντή- σεως τῶν" Ελλήνων διαδάξοµε: «Σύμφωνα μὲ μιὰ ὑπόθεση ποὺ δὲ στερεῖται ἱκανοποιητικῆς τεκμηρίωσης, τὸ πρῶτο ἱστορικὸ γεγονὸς ἀνταγωνισμοῦ καὶ ἀντιπαλότητας μεταξὺ ἑλλη νισμοῦ καὶ ἰουδαΐϊ- σμοῦ τοποθετεῖται στὴν ᾿Αθήνα τοῦ όου αἱ. π.Χ. ἐπὶ Πεισιστρατιδῶν καὶ ἔχει καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια. Πρόκειται γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ Πεισιστρατίδη Ιππία ἀπὸ τοὺς τυραννοκτόνους “Αρμόδιο καὶ ᾿Αριστογείτονα οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μὲ τὸν ᾿Ηρόδοτο, ἀνῆκαν στὸ γένος τῶν Γεφυραίων, ποὺ θεωρεῖται σηµιτικῆς καταγωγῆς. Οἱ δύο φίλοι δολοφόνησαν τὸν ᾿Αθηναῖοι τύραννο ἐπειδὴ ἀντιτάχθηκε στὴ συμμετοχὴ τῆς ἀδελφῆς τοῦ Αρμόδιου στὴν ἀθηναϊκὴ θρησκευτικὴ πομπὴ τῶν Κανηφόρων». Νὰ διορθώσωμε τὸν ἀριστοῦχο (//) διδάκτορα: 1) 'Ο “Αρμόδιος καὶ ὁ ᾿Αριστογείτων δὲν ἐδολοφόνησαν τὸν ᾿Ϊππία, ὁ ὁποῖος ἀπέθανε ὑπέργηρως στὴν Λῆμνο, ἀλλὰ τὸν ἀδελ- φό του “Ιππαρχον’ 2) ὅτι ἡ δολοφονία δὲν ἔγινε ἀπὸ «καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια» ἀλλὰ γιὰ λόγους ἐρωτικούς, «δι᾽ ἐρωτικὴν ξυντυχίην ἐπεχειρήθη», ὅπως ἀκριδῶς ἀναφέρει ὁ Θου- κυδίδης («ἱστορία» Στ, 54), ἐκτὸς καὶ ἂν οἱ κ.κ. Δούκας καὶ Λίποδατς γνωρίζουν καλύτε- ρα τὰ συµόάντα. Ὅμως ὁ «συγγραφεὺς» ψεύδεται σκοπίμως, διότι στὶς πηγὲς του ἀνα- τρέχει στὸν Κ. Πλεύρη («Διωγμὸς τῶν ᾿Αρίστων»), στὴν ἐγκυκλοπαίδεια «Ηλίου» καὶ στὸ ἑδραϊκὸ περιοδικὸ «Χρονικά», ὅπου καὶ οἱ τρεῖς πηγὲς ἀναφέρουν «τὴν ἐρωτικὴν ἀντιζη- λία», τὴν «προσωπικὴν ἐκδίκησι» καὶ τὸ «προσωπικὸ πάθος» τῶν δολοφόνων τοῦ ᾿ἱππάρ- χου, καὶ ὄχι «καθαρὰ θρησκευτικὰ αἴτια». ᾿Επὶ πλέον ὁ ἀριστοῦχος διδάκτωρ ἀποσιωπᾶ σκοπίμως τὸ γεγονός, ὅτι ὁ “Αρμόδιος καὶ ὁ ᾿Αριστογείτων ἧσαν ζεῦγος ὁμοφυλοφίλων (Θουκυδίδης, ἔνθ. ἀνωτ.). Γιατί; Γιὰ νὰ μὴ θιγοῦν οἱ ἑδραῖοι; Καὶ καλὰ οἱ παραποιήσεις καὶ οἱ ἀποσιωπήσεις ποὺ περιέχει ἡ «διατριδή», πιθανῶς νὰ μὴ προσεχθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες. "Οχι ὅμως καὶ τὰ ἐξώφθαλμα ἱστορικὰ λάθη, ὅπως τὸ ὅτι ὁ Αρμόδιος καὶ ὁ Αριστογείτων ἐδολοφόνησαν τὸν “Ϊππία. Ας ἀνοίξη κάποιο δι- δλίο ὁ καθηγητὴς Λίποδατς, ποὺ ἀξιολογ εἴ μὲ «ἄριστα» τὴν διατριδή, γιὰ νὰ μάθη τὴν ἀλή- θεια. Μὲ τέτοιους καθηγητὲς θᾶἄχουμε τέτοιους ἀριστούχους διδάκτορες. , η ι Τύχη και παπαγαλισμὸς Οἱ νέοι ἔδωσαν πρόσφατα πάλι τὴ μεγάλη μάχη γιὰ τὴν εἰσαγωγή τους σὲ κάποιο ἀνώ- τατο ἢ ἀνώτερο ἐκπαιδευτικὸ ἵδρυμα. ᾽Απτὴν ἔχδασή της ἐξαρτήθηκε, ἂν θὰ μορφωθοῦν, ἂν θὰ µεταλάδουν τῆς ἐπιστήμης ποὺ ἐπιθυμοῦν, ἂν «θὰ γίνουν οἷοι εἰσί, μαθόντες». Πό- σο μποροῦν νά ᾽ναι δέδαιοι γιὰ τὸ μέλλον τους; Καθόλου ἢ σχεδὸν καθόλου, λαμδανομέ- νου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀρίστων μαθητῶν ἀποτυγχάνουν κατ’ ἔτος καὶ ἀπο- γοητευμένοι ἀποσύρονται ἀπ’ τὸ στίδο τῆς παιδείας, ἐνῶ ἕνας ἄλλος ἀριθμὸς μετριοτήτων ἢ καὶ ἀναξίων ἐπιτυγχάνουν. Παπαγαλιομὸς καὶ τύχη. Εἶναι οἱ δύο δασικοὶ παράγοντες, ποὺ καθορίζουν ἀποτελε- σματικὰ τὴν ἐπιτυχία ἢ ἀποτυχία τῶν ἐξεταζομένων. Οἱ γνώσεις, ἡ κριτικὴ ἱκανότητα, τὸ