ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Ὃ ἀποκεφαλισμὸς τῶν θεῶν ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «Τοῦ ρασοφόρου σύντριψεν ὁ πέλεκυς κι ἡ ἀξίνα τὰ μεγαλόχαρα εἴδωλα στὰ δάθη τῶν ναῶν' τῶν συντριμμένων ἡ ψυχὴ δὲν χάθηκε μ ̓ ἐκεῖνα: φωτοπλανήτης ἔγινε στὰ χάη τῶν οὐρανῶν, ὅσο ποὺ νέα ζωντάνεψε ἀγαλματένια κρίνα στοῦ διαλεχτοῦ τὸ λογισμό, στοὺς κήπους τῶν σοφῶν». (Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ) 1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ “Ὅταν ἡ θεὰ ̓Αθηνᾶ νίκησε τὸν Ποσειδῶνα στὴν γνωστὴ ἀπὸ τὴν «Μυθολογία» μονομαχία γιὰ τὴν ἀττικὴ γῆ καὶ κέρδισε ὡς ἔπαθλο τὴν πόλη τῶν ̓Αθηνῶν (ποὺ τότε ἐκαλεῖτο Κεχροπία), ὑποσχέθηκε στοὺς κατοίκους της νὰ κάμει τὸ χλεινὸν Αστυ (ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πλέον ἀντισεισμικὴ πόλη τοῦ κόσμου, κτισμένη στὸν Ἱερὸ Βράχο) προπύργιο τοῦ πνεύματος, αἰώνιο καὶ πανανθρώπινο σύμόθολο τῆς σοφίας. Πράγματι ἡ ̓Αθήνα γιὰ σειρὰ αἰώνων ἔγινε ἡ «διαμαντόπετρα στὸ δακτυλίδι τῆς Γῆς», τὸ παλλάδιο τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ σ ̓ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ εὔκρατου δακτυλίου τῆς ὑδρογείου, τὸ σχολεῖο τῆς οἰκουμένης. Κάτω ἀπὸ τὸν ἀττικὸ οὐρανὸ καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς ̓Ακροπόλεως 6ρῆ καν Φιλοξενία ὅλες οἱ σχολὲς τοῦ Πνεύματος, ὅλες οἱ μορφὲς τοῦ Πολιτισμοῦ. Ἔτσι, ὅταν ἦρθαν οἱ ζοφεροὶ καιροὶ τῆς δουλείας καὶ τὰ σύννεφα τῆς «... .Ὡς μή δὲ μνήμην αὐτῷ ὑπεῖναι» Τὸ ἔτος 379, δέκα ἕξ ἔτη μετὰ τὴν δολοφονίαν τοῦ αὐτοκράτορος Ιουλιανοῦ τοῦ φιλοσόφου, τριάκοντα ἐννέα ἔτη μετὰ τὴν ἀντιγραφήν, ἐν τῇ οὐσίᾳ σύνταξιν τῶν κειμένων τῆς «Καινῆς Διαθήκης» καὶ πεντήκοντα τέσσαρα ἔτη μετὰ τὴν πρώτην ἐπίσημον σύνοδον τῶν χριστιανῶν, ἥτις ὠνομάσθη Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, οἱ Εδραῖοι, οἵτινες κατὰ τὰς ἀπὸ αἰώνων προφορικὰς καὶ γραπτὰς ὑποθήκας τῶν ἰδικῶν των ἐπιφανῶν ἀνδρῶν, ὡς τοῦ ̓Ησαΐου, τοῦ Ζαχαρίου κ.ἄ., ἔδει νὰ ἔχουν ὡς στόχον τὴν καταστροφὴν τῶν Ελλήνων (κατὰ μίαν δὲ ἐκδοχὴν οὗτοι εἰσηγή Ίθησαν εἰς τὸν Ξέρξην νὰ ἐπιτεθῆ κατὰ τῆς ̓ Ελλάδος, προσφέραντες πρὸς τοῦτο καὶ μεγάλα χρηματικὰ ποσά), νῦν, ὁπότε εἶχε συντελεσθῆ ἡ κατάλη ψις τῆς ἐξουσίας ὑπὸ τῶν χριστιανῶν καὶ τὸ Ρωμαϊκὸν Κράτος εἶχεν ἤδη μετασχηματισθῆ εἰς τὴν ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς ὀνομασθεῖσαν «Βυζαντινὴν Αὐτοκρατορίαν», ἐκ τῶν παρασκηνίων πάντοτε ἐνεργοῦντες πλέον μετὰ τὴν ἐμφάνισιν τῶν χριστιανῶν, θὰ εὕρουν καὶ θὰ φέρουν ἕνα αὐτοκράτορα ἀγνώστου ἐθνικότητος, τοῦ ὁποίου τὸ πραγματικὸν ὄνομα δὲν κατώρθωσε νὰ ἐξακριδώση καὶ διασώση ἡ ἱστορία. Οὗτος ὑπὸ τῶν χοιστιανῶν μετωνομάσθη Θεοδόσιος. Τὸ ὄνομα τοῦτο ἐσήμαινεν ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωσεν εἰς τὸν λαὸν τὸν αὐτοκράτορα αὐτόν, διὰ νὰ ἀποκλείση διὰ παντὸς τυχὸν ἐπάνοδον ἑνὸς νέου ̓Ιουλιανοῦ εἰς τὸν αὐτοκρατο-----τ----