ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Τὸ μυστήριον τῆς ἀρχαίας «Λιθυκῆς» γραφῆς καὶ μία πρώτη παραθολή της μὲ τὴν Γραμμική ̓Απὸ τὸ 1893 οἱ ἐπιστήμονες μελετοῦν μία ἀρχαία γραφὴ τῆς Λιδύης καὶ τῆς Τυνησίας, προσπαθώντας νὰ λύσουν τὸ αἴνιγμα τῆς προέλευσής της. Μέχρι τώρα δὲν ἔχουν καταλήξει σὲ ὁλοχληρωμένα συμπεράσματα. Απὸ τὸν ἐκτεταμένο κατάλογο τῶν ξένων ἐρευνητῶν (Ομαῦοί, Μεἰπμοξ[, Μάγου, ὈςἙ δαἱΟΥ, 1μάας, Ηδίενγ, Ώιιςςαμά, ΜειίΖετ, Ο5εΙΙ, Βαι, Γ ἠίπιαπη, Ρείτίε, Εγιεάτίο] κ.ἄ.) οὐδεὶς συνέκρινε τὴν ἀνωτέρω γραφὴ μὲ τὶς Ἑλληνικὲς Γραμμικὲς Γραφές, παρόλο ποὺ οἱ ἀνακαλύψεις τοῦ Ἔθανς στὴν Κρήτη εἶχαν κάνει αἴσθηση καὶ οἱ μελέτες τοῦ Βέντρις ἀπὸ τὸ 1951 θορύόησαν τὸ διεθνὲς χατεστημένο. Ἢ γραφὴ ποὺ προαναφέρθη δὲν θὰ ἐνδιέφερε ἰδιαίτερα, ἂν ἀπουσίαζε ἡ τάση νὰ ἐμφανισθεῖ ἡ Λιδυκὴ γλῶσσα καὶ γραφή ὡς πρόγονος τῆς Καρχηδονιακῆς καὶ ἡ τελευταία ὡς δευτεροπαίδι τῆς Φοινιχκικῆς. Τέτοιες τάσεις συνιστοῦν πρόκληση, πολλῷ μᾶλλον ὅταν εἶναι Υ'"υστό. πὼς οἱ λαοὶ ποὺ κατοικοῦσαν στὴν περιοχὴ αὐτὴ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα οὐδεμίαν σχέσιν εἶχαν μὲ τοὺς Φοίνικες. Τὸ «μυστήριο» τῆς Λιθυκῆς γραφῆς χρονολογεῖται ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ γερμανὸς γεωγράφος ΗεΓΠΙάΠΗ, μελετώντας τὰ ὑψομετρικὰ τῶν χωρῶν αὐτῶν, ὑπεστήριζε πὼς ἢ λίμνη Τριτωνίδα, τὴν ὁποία ἀναφέρουν κλασσικοὶ ἕλληνες συγγραφεῖς, «ἔχασε τὰ νερά της κατ ̓ ἀκολουθίαν ἑνὸς σεισμοῦ, ποὺ γκρέμισε τὰ προχώματα. Ὅταν στέγνωσε, ἔγιγε ἡ σημερινὴ Σότ ἔλ Τζερίντ, ἕνας ρηχὸς δάλτος τῆς Τυνησίας» ἀρκετὰ μεγάλος σὲ ἔκταση. Ὁ Πειπιαπη συνδύασε τὴν Τυνησία μὲ τὶς διαστάσεις τῆς ̓Ατλαντίδος. Μετρώντας τὴν μεγάλη χεντρικὴ πεδιάδα, ἰσχυρίστηχε ὅτι ἀντιστοιχεῖ στὶς διαστάσεις τοῦ Οἱ Μυκηναῖοι ἐγνώριζαν τὸ ̓Αλφάόδητο; Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Γοαμμικὴ Γραφὴ Β ἀποτελεῖ τὸ τελευταῖο μαρτυρούμενο στάὁιο προαλφαθητικῆς γραφῆς εἰς τὴν Ελλάδα. Μαρτυρεῖται σὲ πινακίδες ἀπὸ πηλὸ καὶ σὲ ἐπιγραφὲς ἐπὶ ἀγγείων στὴν Κνωσσό, στὴν Θήδα, στὴν Πύλο καὶ ἀλλοῦ'. Κατὰ τὸ τέλος τῆς Μυκηναϊκῆς περιόδου (Ὑστεροελλαδικὴή ΙΙ]: 14ος ἕως ]2ος αἰών π.Χ.), ἡ ὁποία συμδατικῶς ταυτίζεται μὲ αὐτὴν τῶν πινακίδων, ἡ ἀπουσία ἐκ τῶν τελευταίων τῶν ἀλφαθητικῶν ἐγγραφῶν θεωρεῖται ὡς ἡ ἀπόδειξις ὅτι οἱ Μυκηναῖοι δὲν ἐγνώριζαν τὸ ἀλφάδητο. Ὡς κατωτέρω ἀναπτύσσεται, ἡ ἀνυπαρξία ἀλφαθητικῶν ἐγγραφῶν στὶς πινακίδες τῆς ΓΓΒ δὲν ἀποτελεῖ καὶ τὴν ἀπόδειξιν ὅτι οἱ γραφεῖς τῶν πιναχκίδων ἀγνοοῦσαν τὸ ἀλφάδητον, ἀφοῦ τὸ τελευταῖο ὑστεροῦσε ἐν σχέσει μὲ τὴν ΓΓΒ εἰς τὴν διατήρησιν ἀρχείων. α. Στὶς εὑρεθεῖσες πινακίδες τῆς ΓΓΒ ἔχει διαπιστωθῆ μετὰ τὴν ἀνάγνωσίν των ὑπὸ τοῦ Βέντρις, ὅτι περιέχουν καταλόγους ὑλικῶν, σκευῶν, ἀνθρώπων κ.λπ. Οἱ ἐγγραφὲς εἶναι συνοπτικές, δηλ. περιληπτικὲς καὶ ἀναφέρονται στὸ συγκεκριμένο περιεχόμενο τῆς κάθε μιᾶς πιναχίδας, μέσω συγκεχριμένων λέξεων, ὡς ἐπὶ παραδείγματι «ἄνδρες 10, γυναῖκες 15» καὶ ὄχι ἐκτεταμένων φράσεων. Τὰ ἐπονομαξόμενα λοιπὸν Μυκηναϊκὰ ---Ἐ---