ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Τὸ μυστήριον τῆς ἀρχαίας «Λιθυκῆς» γραφῆς καὶ µία πρώτη παραθολή της μὲ τὴν Γραμμική ᾿Απὸ τὸ 1893 οἱ ἐπιστήμονες μελετοῦν µία ἀρχαία γραφὴ τῆς Λιδύης καὶ τῆς Τυνη- σίας, προσπαθώντας νὰ λύσουν τὸ αἴνιγμα τῆς προέλευσής της. Μέχρι τώρα δὲν ἔχουν καταλήξει σὲ ὁλοχληρωμένα συμπεράσματα. Απὸ τὸν ἐκτεταμένο κατάλογο τῶν ξένων ἐρευνητῶν (Οµαῦοί, Μεἰπμοξ[, Μάγου, ὈςἙ δαἱΟΥ, 1μάας, Ηδίενγ, Ώιιςςαμά, ΜειίΖετ, Ο5εΙΙ, Βαι, Γ ἠίπιαπη, Ρείτίε, Εγιεάτίο] κ.ἄ.) οὐδεὶς συνέκρινε τὴν ἀνωτέρω γραφὴ μὲ τὶς Ἑλλη- νικὲς Γραμμικὲς Γραφές, παρόλο ποὺ οἱ ἀνακαλύψεις τοῦ Ἔθανς στὴν Κρήτη εἶχαν κά- νει αἴσθηση καὶ οἱ μελέτες τοῦ Βέντρις ἀπὸ τὸ 1951 θορύόησαν τὸ διεθνὲς χατεστηµέ- νο. Ἢ γραφὴ ποὺ προαναφέρθη δὲν θὰ ἐνδιέφερε ἰδιαίτερα, ἂν ἀπουσίαζε ἡ τάση νὰ ἐμφανισθεῖ ἡ Λιδυκὴ γλῶσσα καὶ γραφή ὡς πρόγονος τῆς Καρχηδονιακῆς καὶ ἡ τε- λευταία ὡς δευτεροπαίδι τῆς Φοινιχκικῆς. Τέτοιες τάσεις συνιστοῦν πρόκληση, πολλῷ μᾶλλον ὅταν εἶναι Υ'"υστό. πὼς οἱ λαοὶ ποὺ κατοικοῦσαν στὴν περιοχὴ αὐτὴ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα οὐδεμίαν σχέσιν εἶχαν μὲ τοὺς Φοίνικες. Τὸ «μυστήριο» τῆς Λιθυκῆς γραφῆς χρονολογεῖται ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ γερμανὸς γεω- γράφος ΗεΓΠΙάΠΗ, μελετώντας τὰ ὑψομετρικὰ τῶν χωρῶν αὐτῶν, ὑπεστήριζε πὼς ἢ λί- μνη Τριτωνίδα, τὴν ὁποία ἀναφέρουν κλασσικοὶ ἕλληνες συγγραφεῖς, «ἔχασε τὰ νερά της κατ᾽ ἀκολουθίαν ἑνὸς σεισμοῦ, ποὺ γκρέμισε τὰ προχώματα. Ὅταν στέγνωσε, ἔγι- γε ἡ σημερινὴ Σότ ἔλ Τζερίντ, ἕνας ρηχὸς δάλτος τῆς Τυνησίας» ἀρκετὰ μεγάλος σὲ ἔκταση. Ὁ Πειπιαπη συνδύασε τὴν Τυνησία μὲ τὶς διαστάσεις τῆς ᾽Ατλαντίδος. Με- τρώντας τὴν µεγάλη χεντρικὴ πεδιάδα, ἰσχυρίστηχε ὅτι ἀντιστοιχεῖ στὶς διαστάσεις τοῦ Οἱ Μυκηναῖοι ἐγνώριζαν τὸ ᾿Αλφάόδητο; Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Γοαμμικὴ Γραφὴ Β ἀποτελεῖ τὸ τελευταῖο μαρτυρούμενο στά- ὁιο προαλφαθητικῆς γραφῆς εἰς τὴν Ελλάδα. Μαρτυρεῖται σὲ πινακίδες ἀπὸ πηλὸ καὶ σὲ ἐπιγραφὲς ἐπὶ ἀγγείων στὴν Κνωσσό, στὴν Θήδα, στὴν Πύλο καὶ ἀλλοῦ'. Κατὰ τὸ τέλος τῆς Μυκηναϊκῆς περιόδου (Ὑστεροελλαδικὴή ΙΙ]: 14ος ἕως ]2ος αἰών π.Χ.), ἡ ὁποία συμδατικῶς ταυτίζεται μὲ αὐτὴν τῶν πινακίδων, ἡ ἀπουσία ἐκ τῶν τε- λευταίων τῶν ἀλφαθητικῶν ἐγγραφῶν θεωρεῖται ὡς ἡ ἀπόδειξις ὅτι οἱ Μυκηναῖοι δὲν ἐγνώριζαν τὸ ἀλφάδητο. Ὡς κατωτέρω ἀναπτύσσεται, ἡ ἀνυπαρξία ἀλφαθητικῶν ἐγγραφῶν στὶς πινακίδες τῆς ΓΓΒ δὲν ἀποτελεῖ καὶ τὴν ἀπόδειξιν ὅτι οἱ γραφεῖς τῶν πιναχκίδων ἀγνοοῦσαν τὸ ἀλφάδητον, ἀφοῦ τὸ τελευταῖο ὑστεροῦσε ἐν σχέσει μὲ τὴν ΓΓΒ εἰς τὴν διατήρησιν ἀρχείων. α. Στὶς εὑρεθεῖσες πινακίδες τῆς ΓΓΒ ἔχει διαπιστωθῆ μετὰ τὴν ἀνάγνωσίν των ὑπὸ τοῦ Βέντρις, ὅτι περιέχουν καταλόγους ὑλικῶν, σκευῶν, ἀνθρώπων κ.λπ. Οἱ ἐγγραφὲς εἶναι συνοπτικές, δηλ. περιληπτικὲς καὶ ἀναφέρονται στὸ συγκεκριµένο περιεχόµενο τῆς κάθε μιᾶς πιναχίδας, µέσω συγκεχριµένων λέξεων, ὡς ἐπὶ παραδείγματι «ἄνδρες 10, γυναῖκες 15» καὶ ὄχι ἐκτεταμένων φράσεων. Τὰ ἐπονομαξόμενα λοιπὸν Μυκηναϊκὰ ---Ἐ---