ΕΘΝΙΚΑ Γλωσοική γενοκτονία Σύνηθες φαινόμενο εἶναι τώρα πιά, ποὺ ἡ μόλυνσις τοῦ περιθάλλοντος ἔχει προχωρήσει σὲ ἀνησυχητικό δαθμὸ ἀγγίζοντας ἤ καὶ ξεπερνῶντας ἀκόμα πολλές φορὲς τὰ ὅρια τῆς φυσικῆς ἱσορροπίας, οἱ προτροπὲς τοῦ τύπου «προστατέψτε τὰ δάση μας», «προστατέψτε τὶς θάλασσές μας», «τὴν πόλη μας». Καὶ κατ ̓ ἐπέχτασιν τὸ περιδάλλον μας. Κανείς ὅμως, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, δὲν μιλάει γιὰ τὴν ἀνάγκη προστασίας τῆς γλώσσας μας. Γιὰ τὴν πνευματική μόλυνση, ποὺ ὁλοένα καὶ κατακτᾶ περισσότερο ἔδαφος, τείνοντας νὰ χαταόροχθίσει τὶς πνευματικὲς ἑστίες, ποὺ ἔχουν ἐναπομείνει. ̓Αναρωτηθήκατε ποτέ, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἐκχυδαϊσμὸς τῆς γλωσσικῆς μας παιδείας; Μήπως γιατὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἀντανακλᾶ στὴν ἡ θική, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ἐν γένει συμπεριφορὰ τοῦ ἀτόμου-πολίτη,; Γιατί, ὅταν ὁ πολίτης χρησιμοποιεῖ γλῶσσα γιὰ νὰ ἐκφράζεται μὲ τὴν πλούσια δομή, σύνθεση καὶ ἀνάλυση, ὅπως αὐτὴ τῆς ̓Ελληνικῆς, δύσκολο εἶναι νὰ καταντήσῃ ἕρμαιο στὶς ὀρέξεις τῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ ἀνθρώπινου γίγνεσθαι. Πλούσια γλῶσσα σημαίνει ἐξελικτικὴ σκέψη, καὶ ἐξελιχτικὴ σκέψη σημαίνει φυτώριο πολιτισμοῦ καὶ ἀνάπτυξης καὶ ὄχι θερμοκήπιο οιζωμένων, ἀπαρχαιωμένων ἀντιλήψεων, ποὺ ἡ σταθερή καὶ μὴ ἐξελικτική, ἡ ἐνδεὴς γλῶσσα δημιουργεἴ. Ἢ γλῶσσα λοιπὸν γεννᾶ τὸν ἐξευγενισμὸ καὶ τὴν ἐκλέπτυνση τῶν ἠθῶν' καὶ ἡ ἴδια ἡ γλῶσσα, ὅταν δαρδαροποιεῖται καὶ φτωχαίνει, μέσα ἀπὸ τὴν ἀφαιρετική της δομὴ ἐπιφέρει τὴν καθυστέρηση στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ταυτόχρονα τὴν ἀποκτήνωση τῶν ἠθῶν καὶ τῶν πολιτῶν, τοῦ κοινωνικοῦ ἐκείνου συνόλου ποὺ τὴν χρησιμοποιεῖ. Γιατὶ πνευματικὸς πολιτισμὸς χωρίς ἀνάλογα ἀνεπτυγμένη γλῶσσα δὲν νοεῖται. Καὶ πρέπει νὰ τὸ καταλάδουμε μιὰ γιὰ πάντα, ὅτι Εὐριπίδηδες, Αἰσχύλοι, Σοφοκλῆδες, Πλάτωνες καὶ ̓Ηράκλειτοι δὲν θὰ σηματοδοτοῦσαν τὸν πολιτισμικὸ χάρτη τῆς οἰκουμένης, ἄν δὲν εἶχαν γιὰ πνευματικό τους ὑπόστρωμα τὴν “Ελληνικὴ γλῶσσα. Θὰ μποροῦσαν νὰ ἐκφρασθοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες πνευματικοὶ δημιουργοὶ τῆς ἀρχαιότητος μέσω τοῦ χυδαίου σημερινοῦ ρωμιογραικυλικοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος; Ποιὲς ρωμιογραικυλικὲς λέξεις θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτυπώσουν τὰ ὑψηλὰ νοήματα, ποὺ ἐμπεριέχονται σὲ λέξεις τῆς ̓Ελληνικῆς γλώσσας; ”Αν ἀποπειραθοῦμε νὰ ἀποτολμήσουμε τὸ ἐγχείρημα, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἀποδείξῃ τὴν γλωσσοπνευματικὴ ἔνδεια τῆς σημερινῆς τραγικῆς πραγματικότητας. Καὶ ἐδῶ τὴν τραγωδία τὴν διώνουμε καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἀπελπισία ποὺ γεννᾶ ἡ ἀνυπαρξία πνευματικοῦ λόγου: τραγωδία ἀντίρροπος τῆς ἀρχαίας Ἐλληνικῆς, ὅπου στὸ τέλος ἐπέρχεται ἡ κάθαρση, ἀφοῦ ἐδῶ τὸ φῶς «στὴν ἄκρη τοῦ τοῦννελ» ἀργεῖ πολὺ νὰ φανῇ.