ΕΘΝΙΚΑ Γλωσοική γενοκτονία Σύνηθες φαινόμενο εἶναι τώρα πιά, ποὺ ἡ μόλυνσις τοῦ περιθάλλοντος ἔχει προχωρήσει σὲ ἀνησυχητικό δαθμὸ ἀγγίζοντας ἤ καὶ ξεπερνῶντας ἀκόμα πολλές φορὲς τὰ ὅρια τῆς φυσικῆς ἱσορροπίας, οἱ προτροπὲς τοῦ τύπου «προ- στατέψτε τὰ δάση µας», «προστατέψτε τὶς θάλασσές µας», «τὴν πόλη µας». Καὶ κατ᾽ ἐπέχτασιν τὸ περιδάλλον µας. Κανείς ὅμως, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέ- σεων, δὲν μιλάει γιὰ τὴν ἀνάγκη προστασίας τῆς γλώσσας μας. Γιὰ τὴν πνευ- µατική μόλυνση, ποὺ ὁλοένα καὶ κατακτᾶ περισσότερο ἔδαφος, τείνοντας νὰ χαταόροχθίσει τὶς πνευματικὲς ἑστίες, ποὺ ἔχουν ἐναπομείνει. ᾿Αναρωτηθήκατε ποτέ, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἐκχυδαϊσμὸς τῆς γλωσσικῆς µας παι- δείας; Μήπως γιατὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἀντανακλᾶ στὴν ἡ θική, πολιτικὴ καὶ κοι- νωνικὴ ἐν γένει συμπεριφορὰ τοῦ ἀτόμου-πολίτη,; Γιατί, ὅταν ὁ πολίτης χρη- σιμοποιεῖ γλῶσσα γιὰ νὰ ἐκφράζεται μὲ τὴν πλούσια δοµή, σύνθεση καὶ ἀνά- λυση, ὅπως αὐτὴ τῆς ᾿Ελληνικῆς, δύσκολο εἶναι νὰ καταντήσῃ ἕρμαιο στὶς ὀρέξεις τῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ ἀνθρώπινου γίγνεσθαι. Πλούσια γλῶσσα σηµαίνει ἐξελικτικὴ σκέψη, καὶ ἐξελιχτικὴ σκέψη σηµαί- νει φυτώριο πολιτισμοῦ καὶ ἀνάπτυξης καὶ ὄχι θερμοκήπιο οιζωµένων, ἀπαρ- χαιωµένων ἀντιλήψεων, ποὺ ἡ σταθερή καὶ μὴ ἐξελικτική, ἡ ἐνδεὴς γλῶσσα δημιουργεἴ. Ἢ γλῶσσα λοιπὸν γεννᾶ τὸν ἐξευγενισμὸ καὶ τὴν ἐκλέπτυνση τῶν ἠθῶν' καὶ ἡ ἴδια ἡ γλῶσσα, ὅταν δαρδαροποιεῖται καὶ φτωχαίνει, µέσα ἀπὸ τὴν ἀφαιρετική της δομὴ ἐπιφέρει τὴν καθυστέρηση στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ταυτόχρονα τὴν ἀποκτήνωση τῶν ἠθῶν καὶ τῶν πολιτῶν, τοῦ κοινωνικοῦ ἐκείνου συνόλου ποὺ τὴν χρησιμοποιεῖ. Γιατὶ πνευματικὸς πολιτισμὸς χωρίς ἀνάλογα ἀνεπτυγμένη γλῶσσα δὲν νοεῖται. Καὶ πρέπει νὰ τὸ καταλάδουμε μιὰ γιὰ πάντα, ὅτι Εὐριπίδηδες, Αἰσχύλοι, Σοφοκλῆδες, Πλάτωνες καὶ ᾿Ηράκλειτοι δὲν θὰ σηματοδοτοῦσαν τὸν πολιτι- σμικὸ χάρτη τῆς οἰκουμένης, ἄν δὲν εἶχαν γιὰ πνευματικό τους ὑπόστρωμα τὴν “Ελληνικὴ γλῶσσα. Θὰ μποροῦσαν νὰ ἐκφρασθοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες πνευματικοὶ δημι- ουργοὶ τῆς ἀρχαιότητος μέσω τοῦ χυδαίου σημερινοῦ ρωμιογραικυλικοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος; Ποιὲς ρωμιογραικυλικὲς λέξεις θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτυπώσουν τὰ ὑψηλὰ νοήματα, ποὺ ἐμπεριέχονται σὲ λέξεις τῆς ᾿Ελληνικῆς γλώσσας; ”Αν ἀποπειραθοῦμε νὰ ἀποτολμήσουμε τὸ ἐγχείρημα, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἀποδείξῃ τὴν γλωσσοπνευματικὴ ἔνδεια τῆς σημερινῆς τραγικῆς πραγματι- κότητας. Καὶ ἐδῶ τὴν τραγωδία τὴν διώνουµε καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἀπελπισία ποὺ γεννᾶ ἡ ἀνυπαρξία πνευματικοῦ λόγου: τραγωδία ἀντίρροπος τῆς ἀρχαί- ας Ἐλληνικῆς, ὅπου στὸ τέλος ἐπέρχεται ἡ κάθαρση, ἀφοῦ ἐδῶ τὸ φῶς «στὴν ἄκρη τοῦ τοῦννελ» ἀργεῖ πολὺ νὰ φανῇ.