Σ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, Εγκυκλοπαίδεια ̓ Αρχαίας Ἑλληνικῆς Μουσικῆς ἜΡργο ζωῆς τοῦ ἀποθιώσαντος πρὸ 1δετίας (1979) μεγάλου μουσικολόγου: ἀνεχτίμητη προσφορὰ στὸν Ἑλληνισμό. Διαπίστωση-πρόόλεψη: δὲν πρόκειται λόγω τῆς πάγιας ἀχαριστίας καὶ ἀνευλάθειάς μας, νὰ ἀξιωθοῦμε μιᾶς προτομῆς του σ ̓ ἕναν σχετικὸ δημόσιο χῶρο. ο Παρατήρηση 1η: Στὸ ἐξώφυλλο τῆς Ἐγκυκλοπαίδειας, ποὺ ἐξέδωσε τὸ Μορφωτικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, ὑπάρχει εἰδώλιο ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἐκτελεῖ δίαυλο (δυὸ αὐλοὺς ταυτόχρονα): πουθενὰ ἐντὸς καὶ ἐχτὸς τοῦ θιθλίου δὲν ἀναφέρεται τίποτα, ὅπως ἀντιθέτως σχεδὸν πάντα συνηθίζεται. Ὑπενθυμίξουμε, ὅτι πρόκειται γιὰ εἰδώλιο τῶν ἀρχῶν τῆς τρίτης χιλιετίας π.Χ. ο Παρατήρηση 2η: Φωτογραφίες ἐντὸς τοῦ θιθλἰου: Σελίδα 8:” Ανδρας ποὺ παίζει δίαυλο: ἀπὸ τὴν Κύπρο, περ. 600 π.Χ. Συλλογή Οεηκοία, Νέα 'Ὑόρχη. Σελίδα 63: Νέος ποὺ παίζει διπλὸ αὐλό. Τεχνοτροπία Μύσωνος. Ἐρυθρόμορφος χιονωτὸς κρατήρας, περ. 480 π.Χ. Μουσεῖο τῆς Αγορᾶς, Αθήνα. Σελίδα 65: Μαινάδα παίζει δίαυλο. Ἑλικοειδῆς κρατήρας, 410 π.Χ. Ἐθνικὸ ̓Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Ταταπίο. Σελίδα 264: Προνόμου ἀγγεῖον (λεπτομέρεια). Ὁ αὐλητὴς Πρόνομος. δοςίφος αἰ. π.Χ. Ἐθνικὸ ̓Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Νεάπολις. Μύθος καὶ Λόγος ̓Εξ ἁπαλῶν ὀνύχων γαλουχη θήκαμε μὲ τὴν ἄποψη, ὅτι τὰ δύο μεγέθη «μύθος» καὶ «λόγος» συνιστοῦν ἔννοιες ἀλληλοαναιρούμενες. Σύμφωνα μ ̓ αὐτὴν τὴν ἀντίληψη ὁ μὲν μύθος εἶναι ἔκφραση τῆς προεπιστημονικῆς σκέψης τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία προέκυψε ἀπό ἄγνοια καὶ φόδο. ̓ ̓ Αντίθετα ὁ λόγος εἶναι ἡ προσπάθεια λογικῆς ἐξήγησης τῶν φαινομένων. Αὐτὸς ὁ λόγος ἔχει ὡς ἀφετηρία του τὶς διάφορες φιλοσοφικὲς σχολές, οἱ ὁποῖες πρωτοεμφανίζονται στὴν ̓Ιωνία, γιὰ νὰ καταλήξει ἔπειτα στὴν καθαρὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. "Ετσι ὁ μύθος ἰσοῦται μὲ τὴν προεπιστημονικὴ (καὶ ἀντι-επιστημονικὴ) σκέψη, ἐνῶ ὁ λόγος μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ (φιλοσοφία ἢ ἐπιστήμη). Ἢ ἄποψη αὐτὴ εἶναι προκατειλημμένη καὶ ἀγνοεῖ δασικὲς πραγματικότητες. Κατ ̓ ἀρχὰς οἱ λέξεις «μύθος» καὶ «λόγος» ταυτοσημαίνονται. Μύθος: λόγος, ὁμιλία, ἀφήγηση, ἀγγελία (ρ. μυθέομαιξ λέγω, ἀφηγοῦμαι κ.λπ.). Μ’ αὐτὴ τὴ σημασία ἀπαντᾶ στὸν "Όμηρο, χωρὶς καμμία ἐννοιολογικὴ χροιὰ ψευδοῦς λόγου. Μόνον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πίνδαρου ἡ λέξη «μύθος» ἀρχίζει νὰ προσλαμόάνει τὴν ἔννοια τοῦ πλαστοῦ λόγου. Σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὅμως «πλαστὸς» σημαίνει «κατασκευασμένος», «ποιημένος», «φτιαχτός». Καὶ μ ̓ αὐτὴ τὴν ἔννοια εἶναι ὄντως «πλαστὸς» λόγος ὁ μύθος. 4ηλαδὴ εἶναι μιὰ σκόπιμη κατασκευή! Ἢ σκοπιμότητα αὐτὴ γίνεται ἐμφανέστατη στὸν ἀπρο--»--