Σ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, Εγκυκλοπαίδεια᾽ Αρχαίας Ἑλληνικῆς Μουσικῆς ἜΡργο ζωῆς τοῦ ἀποθιώσαντος πρὸ 1δετίας (1979) μεγάλου μουσικολόγου: ἀνεχτίμη- τη προσφορὰ στὸν Ἑλληνισμό. Διαπίστωση-πρόόλεψη: δὲν πρόκειται λόγω τῆς πάγιας ἀχαριστίας καὶ ἀνευλάθειάς µας, νὰ ἀξιωθοῦμε μιᾶς προτομῆς του σ᾽ ἕναν σχετικὸ δηµό- σιο χῶρο. ο Παρατήρηση 1η: Στὸ ἐξώφυλλο τῆς Ἐγκυκλοπαίδειας, ποὺ ἐξέδωσε τὸ Μορφωτικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, ὑπάρχει εἰδώλιο ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἐκτελεῖ δίαυλο (δυὸ αὐλοὺς ταυτόχρονα): πουθενὰ ἐντὸς καὶ ἐχτὸς τοῦ θιθλίου δὲν ἀναφέρεται τίποτα, ὅπως ἀντιθέτως σχεδὸν πάντα συνηθίζεται. Ὑπενθυμίξουμε, ὅτι πρόκειται γιὰ εἰδώλιο τῶν ἀρχῶν τῆς τρίτης χιλιετίας π.Χ. ο Παρατήρηση 2η: Φωτογραφίες ἐντὸς τοῦ θιθλἰου: Σελίδα 8:” Ανδρας ποὺ παίζει δίαυλο: ἀπὸ τὴν Κύπρο, περ. 600 π.Χ. Συλλογή Οεηκοία, Νέα 'Ὑόρχη. Σελίδα 63: Νέος ποὺ παίζει διπλὸ αὐλό. Τεχνοτροπία Μύσωνος. Ἐρυθρόμορφος χιο- νωτὸς κρατήρας, περ. 480 π.Χ. Μουσεῖο τῆς Αγορᾶς, Αθήνα. Σελίδα 65: Μαινάδα παίζει δίαυλο. Ἑλικοειδῆς κρατήρας, 410 π.Χ. Ἐθνικὸ ᾿Αρχαιο- λογικὸ Μουσεῖο, Ταταπίο. Σελίδα 264: Προνόμου ἀγγεῖον (λεπτομέρεια). Ὁ αὐλητὴς Πρόνομος. δοςίφος αἰ. π.Χ. Ἐθνικὸ ᾿Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Νεάπολις. Μύθος καὶ Λόγος ᾿Εξ ἁπαλῶν ὀνύχων γαλουχη θήκαμε μὲ τὴν ἄποψη, ὅτι τὰ δύο μεγέθη «μύθος» καὶ «λόγος» συνιστοῦν ἔννοιες ἀλληλοαναιρούμενες. Σύμφωνα μ᾽ αὐτὴν τὴν ἀντίληψη ὁ μὲν μύθος εἶναι ἔκφραση τῆς προεπιστημονικῆς σκέψης τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία προ- έκυψε ἀπό ἄγνοια καὶ φόδο.᾽᾿ Αντίθετα ὁ λόγος εἶναι ἡ προσπάθεια λογικῆς ἐξήγησης τῶν φαινομένων. Αὐτὸς ὁ λόγος ἔχει ὡς ἀφετηρία του τὶς διάφορες φιλοσοφικὲς σχο- λές, οἱ ὁποῖες πρωτοεμφανίζονται στὴν ᾿Ιωνία, γιὰ νὰ καταλήξει ἔπειτα στὴν καθαρὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. "Ετσι ὁ μύθος ἰσοῦται μὲ τὴν προεπιστημονικὴ (καὶ ἀντι-επι- στημονικὴ) σκέψη, ἐνῶ ὁ λόγος μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ (φιλοσοφία ἢ ἐπιστήμη). Ἢ ἄποψη αὐτὴ εἶναι προκατειλημμένη καὶ ἀγνοεῖ δασικὲς πραγματικότητες. Κατ᾽ ἀρχὰς οἱ λέξεις «μύθος» καὶ «λόγος» ταυτοσημαίνονται. Μύθος: λόγος, ὁμιλία, ἀφή- γηση, ἀγγελία (ρ. µυθέοµαιξ λέγω, ἀφηγοῦμαι κ.λπ.). Μ’ αὐτὴ τὴ σημασία ἀπαντᾶ στὸν "Όμηρο, χωρὶς καμμία ἐννοιολογικὴ χροιὰ ψευδοῦς λόγου. Μόνον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πίνδαρου ἡ λέξη «μύθος» ἀρχίζει νὰ προσλαμόάνει τὴν ἔννοια τοῦ πλαστοῦ λό- γου. Σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὅμως «πλαστὸς» σηµαίνει «κατασκευασμένος», «ποιημένος», «φτιαχτός». Καὶ μ᾽ αὐτὴ τὴν ἔννοια εἶναι ὄντως «πλαστὸς» λόγος ὁ μύθος. 4ηλαδὴ εἶναι μιὰ σκόπιµη κατασκευή! Ἢ σκοπιμότητα αὐτὴ γίνεται ἐμφανέστατη στὸν ἀπρο- --»--