Πηγές, πηγάδια καὶ στέρνες 4ὲν θλέπουν οἱ πνευματικοὶ ταγοί μας «πηγὲς» καὶ «πήγάδια» στὸν Τόπο μας -- παρὰ «λίγες στέρνες, ἄδειες κι αὐτές, ποὺ ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνᾶμε». Καὶ θέδαια, ὅπου κι ἂν κυττάξουν στὴν ἀπέραντη αὐτὴ ἔρημο, «ἡ "Ελλάδα τοὺς πλήηγώνει». Καὐμένε Σεφέρη, πόσο ἔχεις δίκιο -- ἀλλὰ καὶ πόσο ἔχεις ἄδικοί Καὶ δέδαια ἄδειες στέρνες ἀλαλάξουσες εἶναι ὅλοι οἱ τομεῖς ὁράσεως τοῦ κατ ̓ ἐπίφασιν Ελληνισμοῦ τῆς ἐποχῆς μας, τῆς Ρωμιοσύνης, ἀπὸ τή» πολιτική καὶ τήν οἰκονομία μέχρι τὴν ἔπιστήμη καὶ τὸν πολιτισμό. Καὶ μιὰ τραγικὴ πορεία εἶναι ἡ ἱστοοικὴ ζωὴ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ κατὰ τὶς δύο τελευταῖες χιλιετίες, γεμάτη αἷμα, διωγμούς, συκοφαντίες, ταπεινώσεις, συρρικνώσεις, ἀθεθαιότητα καὶ ἀνασφάλεια, στειρότητα πνευματική καὶ πολιτική, γρακυλισμούς --καί, τὸ τρισχειρότερο, συνεχὲς «χαπέλλωμα» ἀπὸ μισελληνικὲς ἰδεολογικὲς καὶ πολιτικὲς δυνάμεις, πλαστογράφηση καὶ παραχάραξη τῶν ἴδιων τῶν ἐννοιῶν «Ελλάς», «Ελλην» καὶ « Ελληνικότήητα», ἀπόκρυψη, διαστρέθλωση καὶ διαθολἠ τοῦ 'Ελληνικοῦ Παρελθόντος καὶ τελική ἀφελλήνιση (πολιτική: τεραστίων πληθυσμιακῶν ὁμάδων "Ελλήνων, ἀλλά, τὸ αἴσχιστον, πνευματική: τῶν «Ελλήνων» ποὺ ἀφήνονται ἀκόμη νὰ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους Ελληνα). Καὶ ποιόν "Ελληνα (χωρὶς εἰσαγωγικὰ) δὲν θὰ τραυμάτιζε πράγματι θαθύτατα τὸ θλιθερὸ καὶ ἀξιοθρήνήητο αὐτὸ θέαμα; ̓Αλλὰ οἱ πνευματικοὶ ταγοί, ποὺ --ὑποτίθεται- ὄλέπουν τὸ παρελθὸν σὲ θάθος καὶ τὸ παρὸν μὲ πληρότητα καὶ καθαρότητα, δὲν πρέπει νὰ θεῶνται καὶ τὴν ὅλως ἀντίθετη ὄψη τῆς 'Ελλάδος, τῆς "Ελλάδος τοῦ Χθὲς ἀλλὰ καὶ τῆς Ελλάδος τοῦ Σήμερα; "Αν εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐδῶ καὶ 17 περίπου αἰῶνες ὁ ̓Ελληνισμὸς δὲν ἔδωσε τίποτε, ποὺ νὰ γίνη παγκόσμιο καὶ πανανθρώπινο, δὲν πρέπει ταυτόχρονα νὰ συνειδητοποιοῦν, ὅτι μέχοι πρὶν ἀπὸ τὸ χρονικὸ αὐτὸ ὁρόσημο ὅ,τι ἐχλεκτότερο ἔδωσε ἢ ἀνθρωπότητα στὴν μακροχρόνια ἱστορική τῆς ἐξέλιξη ἦταν “Ελληνικό - καὶ μόνον Ελληνικό; Δὲν γνωρίζουν ὅτι Λόγος,