ΔΑΥΛΟΣ/154, Ὀκτώθριος 1994 9049 Δένδρο τοῦ Ἔθνους νέους θλαστούς. Γιατὶ τελικὰ ποιός ὁ λόγος νὰ ἐπιθιώσει μιὰ Ἑλλάς, ποὺ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ πραγματικοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ ἀπὸ ὑποχείρια; Πιστεύω, πὼς ὁ κ. Παπακώστας θὰ ἔἔπρεπε νὰ λάδει ὑπ ̓ ὄψιν του, πὼς καὶ ἡ γυναῖκα ὡς ἀνθρώπινο ὂν ἔχει ἀνάγκες πνευματικές, παοόμοιες μὲ ἐκεῖνες ποὺ ὤθησαν τὸν ἴδιο νὰ γίνει διακεκριμένος καθηγητής. Ἐὰν θέλουμε νὰ λύσουμε τὸ δημογραφικο πρόθλημα τῆς χώρας μας, δὲν πρέπει νὰ θέσουμε περιορισμούς, ἀλλὰ νὰ ἐμφυτεύσουμε καὶ νὰ καλ- λιεργήσουμε στὶς συνειδήσεις τῶν νέων μας (ἀνεξαρτήτως φύλου) την ἀγάπη γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πατρίδα καὶ τὴν ἑλληνικὴ οἰχογέγεια στὴ θέση τῆς μανίας γιὰ τὴν ἀπόχτηση ἀκριθοῦ αὐτοχινήτου ἢ τρόπου ζωῆς τύπου «χλιδάτης» σαπουνόπερας. Μόνο τότε θὰ δημιουργηθοῦν εὐτυχισμένες οἰχογένειες καὶ κατ ̓ ἐπέχτασιν μιὰ ὑγιὴς καὶ ἀκμάζουσα χοινωνία. Μετὰ τιμῆς Ζωὴ Σταματοπούλου ̓Ιακώδου Ράλλη 4, 185 39 Πειραιᾶς Τὸ φοινικικὸ «ἀλφάθητο» δὲν εἶναι ἀλφάθητο Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτε μου νὰ παρέμδω καὶ ἐγὼ στὴ συζήτηση γιὰ τὸ ἀλφάδητο, ἀναφερόμενος στὴν ἄποψη τοῦ χ. Παναγιώτη Γεωργούντζου («Δαυλός», Ἰούνιος 1994, σ. 8821), ὅτι τὸ «Φοινικικὸ ἀλφάδητο» εἶναι συλλαθικὴ γραφὴ Ἤ ἄποψη ὅτι τὸ «φοινικικὸ ἀλφάδητο» δὲν εἶναι ἀλφάδητο ἀλλὰ συλλαθικὴ γραφὴ ἔχει παρουσιαστεῖ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὸν Ι. Γκὲλμπ (1.1. 6610) στὸ διόλίο του «Α διμάγ οἱ υ/γΗπς» (σ. 147), τὴ δεύτερη ἔκδοση τοῦ ὁποίου ἔχω καὶ ἐγὼ (1962). Τὴν ἄποψη αὐτὴ τοῦ Γκὲλμπ ἀναφέρω καὶ στὸ θιθλἰο μου «Γλῶσσα καὶ Γραφή», ποὺ ἔχω κυκλοφορήσει σὲ περιορισμένο κύκλο φίλων ἀπὸ τὸ 1990. Θὰ πρέπει νὰ σημειώσω τὴν πλήρη διαφωνία μου μὲ τὴν ἄλλη θέση, ποὺ ἐκφράζει στὸ ἄρθροτου ὁ κ. Γεωργοῦντζος στὸ ἴδιο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», ὅτι δηλαδὴ ἡ γραφὴ μπορεῖ νὰ εἶναι ἢ συμόολικὴ ἡ ἢ συλλαόικὴ ἢἢ ἀφηρημένη, ἀλλὰ ὅὄχι μεικτὴ. Θὰ ἔλεγα, ὅτι εἰδικὰ μὲ τὶς ἀρχαῖες γραφὲς μᾶλλον τὸ ἀντίθετο συμθαίνει. Ἢ σφηνοειδὴς γραφὴ π.χ. περιεῖχε σημεῖα συλλαόικὰ καὶ ἰδεογραφικὰ σὲ ὅλα σχεδὸν (ἐκτὸς ἀπὸ πολὺ πρώιμα) τὰ στάδια τῆς ἐξέλιξής της. Ἡ ἱερογλυφικὴ γραφὴ στὴν πλήρη ἀνάπτυξή της χρησιμοποίησε ἰδεογράμματα (τὸ σχέδιο ἑνὸς ἄστρου παρίστανε τὴ λέξη «ἄστρο» ἀλλὰ καὶ τὴν ὅμοια φωνητικὰ ἔννοια «λατρεύω»), φωνογράμματα (εἰκόνες δηλαδὴ) γιὰ τὴν ἀπόδοση συλλαόῶν (ἡ εἰκόνα γιὰ τὴν ἔννοια «πρόσωπο» ἀπέδιδε καὶ τὴ συλλαθῆ «χερ»), ἀλλὰ καὶ ἀλφαθητικὰ σημεῖα (ἡ εἰκόνα γιὰ τὴν ἔννοια «πόδι» ἀπέδιδε το γράμμα «μπ»). Εὐχαριστῶ ̓Αλέξανδρος Δ. Καρθέλας Μαθιοῦ 7, Πύργος Σιωνιστικὴ πλύση ἐγκεφάλου «γιὰ παιδιὰ 5-9 ἐτῶν»... Κύριε διευθυντά, Τὸ δὀιόλίον «4 αὐὶδ καὶ Γι Ὁλιάθ», τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὸ συνημμένον ἀπόχομμα ἐντύπου (ἔνθετον «Καθημερινῆς 26/6) εἶναι «εἰδικὰ σχεδιασμένο γιὰ νεαρὲς ἡλικχίες», ποὺ ἀνήκει στὴ σειρὰ «Θαυμάσιες Ἱστορίες ἀπὸ τὴ Βίόλο» καὶ διὰ «νὰ ἐξοικειώνει τὰ παιδιὰ 5-09 ἐτῶν» (!) --τραθῶ κυριολεχτικῶς «τὰ μαλλιά μου» καὶ τώρα ποὺ γράφω -- «μὲ τὴν θρησκευτική μας παράδοση »(!). Ὢ τοῦ μεγέθους τοῦ θράσους ἢ τῆς ἐθνοκτόνου ἀφελείας τῶν συνεργησάντων εἰς τὴν «διατύπωσιν» αὐτήν. Περὶ ἐκδότου καὶ μεταφραστρίας τί νὰ εἴπη κανείς; Προφανῶς θύματα καὶ αὐτοὶ τοῦ θρησκευτικοῦ μας κατεστημένου. Ὅμως ἡἢ ἀρχικὴ πηγὴ προελεύσεως τοῦ διόλίου αὐτοῦ εἶναι ἄγνωστος. Νὰ δεχθῶ, ὅτι δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ διεθνοῦς σιωνιστικοῦ ἐξουσια- σμοῦ; Καὶ νὰ μὴν θλέπω «πίσω ἀπὸ κάθε κακὸ τὸν σιωνιστικὸ δάκτυλο» κατ ̓ ἐκτίμησιν τοῦ «Ἠνιόχου» συνεργάτου, ἐκλεκτοῦ δέ, τοῦ «Δ», ἵνα μὴ «μεγαλοποιῶ» τὸν κίνδυνον; ̓Αρκετὰ δύσκολες ἀποφάσεις. ̓Οσμίζομαι, καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἔχω διαθάσει, ἀπὸ τὴν «σύστασιν» τοῦ ὀιόλίου αὐτοῦ, τὸ δηλητήριον τοῦ Σιωνισμοῦ ῥέον εἰς τὰς σελίδας του, κεκαλυμμένον διὰ τῆς «θρησκευτικῆς μας παραδόσεως»! Μὲ τοῦτο τὸ θίθλιον δίδεται ἆ ἀπάντησις καὶ εἰς τὴν ἀπορίαν ἐκλεκτοῦ ὡσαύτως ἐπιστολογράφου τοῦ «Δ» (τ. 145), καθ ̓ ἣν «πῶς εἶναι διανοητόν... νὰ δέχωνται ὡς πνευματικούς των πατέρας τοὺς ̓Ισαὰκ κ.λπ., Ελληνες ἐξ Ελλήνων». Νὰ ἀνατρέξω εἰς ἐκεῖνον τὸν πράπτορα τῆς ̓Εθραϊκῆς κοινότητος τῆς ̓Αλεξανδρείας ̓ Αριστέα καὶ νὰ τὸν ὁλασφημήσω; ̓Αλλ ̓ αὐτὸς ἄξιον τέκνον τοῦ λαοῦ του ἄπε-