9049 ΔΑΥΛΟΣ/154, Ὀκτώθριος 1994 Δένδρο τοῦ Ἔθνους νέους θλαστούς. Γιατὶ τελικὰ ποιός ὁ λόγος νὰ ἐπιθιώσει μιὰ Ἑλλάς, ποὺ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ πραγματικοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ ἀπὸ ὑποχείρια; Πιστεύω, πὼς ὁ κ. Παπακώστας θὰ ἔ ἔπρεπε νὰ λάδει ὑπ᾽ ὄψιν του, πὼς καὶ ἡ γυναῖκα ὡς ἀνθρώπινο ὂν ἔχει ἀνάγκες πνευματικές, πα- οόμοιες μὲ ἐκεῖνες ποὺ ὤθησαν τὸν ἴδιο νὰ γί- νει διακεκριμένος καθηγητής. Ἐὰν θέλουμε νὰ λύσουμε τὸ δημογραφικο πρόθληµα τῆς χώρας µας, δὲν πρέπει νὰ θέσουµε περιορι- σμούς, ἀλλὰ νὰ ἐμφυτεύσουμε καὶ νὰ καλ- λιεργήσουµε στὶς συνειδήσεις τῶν νέων µας (ἀνεξαρτήτως φύλου) την ἀγάπη γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πατρίδα καὶ τὴν ἑλληνικὴ οἰχογέ- γεια στὴ θέση τῆς μανίας γιὰ τὴν ἀπόχτηση ἀκριθοῦ αὐτοχινήτου ἢ τρόπου ζωῆς τύπου «χλιδάτης» σαπουνόπερας. Μόνο τότε θὰ δη- μιουργηθοῦν εὐτυχισμένες οἰχογένειες καὶ κατ᾽ ἐπέχτασιν μιὰ ὑγιὴς καὶ ἀκμάζουσα χοι- νωνία. Μετὰ τιμῆς Ζωὴ Σταματοπούλου ᾿Ιακώδου Ράλλη 4, 185 39 Πειραιᾶς Τὸ φοινικικὸ «ἀλφάθητο» δὲν εἶναι ἀλφάθητο Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτε µου νὰ παρέμδω καὶ ἐγὼ στὴ συζήτηση γιὰ τὸ ἀλφάδητο, ἀναφερόμενος στὴν ἄποψη τοῦ χ. Παναγιώτη Γεωργούντζου («Δαυλός», Ἰούνιος 1994, σ. 8821), ὅτι τὸ «Φοι- νικικὸ ἀλφάδητο» εἶναι συλλαθικὴ γραφὴ Ἤ ἄποψη ὅτι τὸ «φοινικικὸ ἀλφάδητο» δὲν εἶναι ἀλφάδητο ἀλλὰ συλλαθικὴ γραφὴ ἔχει παρουσιαστεῖ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὸν Ι. Γκὲλμπ (1.1. 6610) στὸ διόλίο του «Α διμάγ οἱ υ/γΗπς» (σ. 147), τὴ δεύτερη ἔκδοση τοῦ ὁποίου ἔχω καὶ ἐγὼ (1962). Τὴν ἄποψη αὐτὴ τοῦ Γκὲλμπ ἀναφέρω καὶ στὸ θιθλἰο μου «Γλῶσσα καὶ Γραφή», ποὺ ἔχω κυκλοφορή- σει σὲ περιορισμένο κύκλο φίλων ἀπὸ τὸ 1990. Θὰ πρέπει νὰ σημειώσω τὴν πλήρη διαφω- νία μου μὲ τὴν ἄλλη θέση, ποὺ ἐκφράζει στὸ ἄρθροτου ὁ κ. Γεωργοῦντζος στὸ ἴδιο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», ὅτι δηλαδὴ ἡ γραφὴ μπορεῖ νὰ εἶναι ἢ συμόολικὴ ἡ ἢ συλλαόικὴ ἢ ἢ ἀφηρη- μένη, ἀλλὰ ὅ ὄχι μεικτὴ. Θὰ ἔλεγα, ὅτι εἰδικὰ μὲ τὶς ἀρχαῖες γραφὲς μᾶλλον τὸ ἀντίθετο συμθαίνει. Ἢ σφηνοειδὴς γραφὴ π.χ. περιεῖχε σημεῖα συλλαόικὰ καὶ ἰδεογραφικὰ σὲ ὅλα σχεδὸν (ἐκτὸς ἀπὸ πολὺ πρώιμα) τὰ στάδια τῆς ἐξέλιξής της. Ἡ ἱερογλυφικὴ γραφὴ στὴν πλήρη ἀνάπτυξή της χρησιμοποίησε ἰδεο- γράμματα (τὸ σχέδιο ἑνὸς ἄστρου παρίστανε τὴ λέξη «ἄστρο» ἀλλὰ καὶ τὴν ὅμοια φωνη- τικὰ ἔννοια «λατρεύω»), φωνογράμματα (εἰκόνες δηλαδὴ) γιὰ τὴν ἀπόδοση συλλαόῶν (ἡ εἰκόνα γιὰ τὴν ἔννοια «πρόσωπο» ἀπέδιδε καὶ τὴ συλλαθῆ «χερ»), ἀλλὰ καὶ ἀλφαθητικὰ σημεῖα (ἡ εἰκόνα γιὰ τὴν ἔννοια «πόδι» ἀπέ- διδε το γράμμα «μπ»). Εὐχαριστῶ ᾿Αλέξανδρος Δ. Καρθέλας Μαθιοῦ 7, Πύργος Σιωνιστικὴ πλύση ἐγκεφάλου «γιὰ παιδιὰ 5-9 ἐτῶν»... Κύριε διευθυντά, Τὸ δὀιόλίον «4 αὐὶδ καὶ Γι Ὁλιάθ», τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὸ συνημμένον ἀπόχομμα ἐντύπου (ἔνθετον «Καθημερινῆς 26/6) εἶναι «εἰδικὰ σχεδιασμένο γιὰ νεαρὲς ἡλικχίες», ποὺ ἀνήκει στὴ σειρὰ «Θαυμάσιες Ἱστορίες ἀπὸ τὴ Βίόλο» καὶ διὰ «νὰ ἐξοικειώνει τὰ παιδιὰ 5-09 ἐτῶν» (!) --τραθῶ κυριολεχτικῶς «τὰ µαλ- λιά μου» καὶ τώρα ποὺ γράφω -- «μὲ τὴν θρη- σκευτική µας παράδοση »(!). Ὢ τοῦ μεγέθους τοῦ θράσους ἢ τῆς ἐθνοκτόνου ἀφελείας τῶν συνεργησάντων εἰς τὴν «διατύπωσιν» αὐτήν. Περὶ ἐκδότου καὶ μεταφραστρίας τί νὰ εἴπη κανείς; Προφανῶς θύματα καὶ αὐτοὶ τοῦ θρη- σκευτικοῦ µας κατεστημένου. Ὅμως ἡ ἢ ἀρχικὴ πηγὴ προελεύσεως τοῦ διόλίου αὐτοῦ εἶναι ἄγνωστος. Νὰ δεχθῶ, ὅτι δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τοὺς ὑπευ- θύνους τοῦ διεθνοῦς σιωνιστικοῦ ἐξουσια- σμοῦ; Καὶ νὰ μὴν θλέπω «πίσω ἀπὸ κάθε κακὸ τὸν σιωνιστικὸ δάκτυλο» κατ᾽ ἐκτίμησιν τοῦ «Ἠνιόχου» συνεργάτου, ἐκλεκτοῦ δέ, τοῦ «Δ», ἵνα μὴ «μεγαλοποιῶ» τὸν κίνδυνον; ᾿Αρκετὰ δύσκολες ἀποφάσεις. ᾿Οσμίζομαι, καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἔχω διαθάσει, ἀπὸ τὴν «σύ- στασιν» τοῦ ὀιόλίου αὐτοῦ, τὸ δηλητήριον τοῦ Σιωνισμοῦ ῥέον εἰς τὰς σελίδας του, κε- καλυμμένον διὰ τῆς «θρησκευτικῆς μας πα- ραδόσεως»! Μὲ τοῦτο τὸ θίθλιον δίδεται ἆ ἀπάντησις καὶ εἰς τὴν ἀπορίαν ἐκλεκτοῦ ὡσαύτως ἐπιστο- λογράφου τοῦ «Δ» (τ. 145), καθ᾽ ἣν «πῶς εἶναι διανοητόν... νὰ δέχωνται ὡς πνευματικούς των πατέρας τοὺς ᾿Ισαὰκ κ.λπ., Ελληνες ἐξ Ελλήνων». Νὰ ἀνατρέξω εἰς ἐκεῖνον τὸν πρά- πτορα τῆς ᾿Εθραϊκῆς κοινότητος τῆς ᾿Αλε- ξανδρείας᾽ Αριστέα καὶ νὰ τὸν ὁλασφημήσω; ᾿Αλλ᾽ αὐτὸς ἄξιον τέκνον τοῦ λαοῦ του ἄπε-