̓Αντιπροσωπευτικότητα καὶ Ἐξουσιασμὸς Σ ̓ ὅλη τὴ διάρχεια τῆς ἱστορίας τῶν ἀνθρώπινων κοινωνιῶν δύο εἶναι τὰ εἴδη διακυθέρνησης, ποὺ ἔχουν δεῖ τὸ Φῶς τοῦ ἥλιου. Τὸ ἕνα χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς συνόλου ἔλευθέρων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι αὐτοδιοικοῦνται, δηλ. ἀποφασίξουν ὁ ἄμεσα οἱ ἴδιοι γιὰ τὴ ζωή τους, Τὸ ἱστορικὸ ὑπόδειγ μα αὐτῆς τῆς μορφῆς διακυδέρνη σης εἶναι φυσικὰ οἱ ἀρχαιοελληνικὲς «πόλεις. -χράτη» μὲ ἀποχορύφωμα, ὡς γνωστόν, τὴν ̓Αθηναϊκη Δη μοκρατία. Τὸ ἄλλο εἶδος διακυδέρνησης, ποὺ εἰναι καὶ τὸ συντριπτικὰ πιὸ συχνὸ στὴν Ἱστορία, εἰναι ἡ ἀντιπροσωπευτικὴ ἐξουσία, ὅπου ἕνας ἢ περισσότεροι ἀξιωματοῦχοι ἐν ὀνόματι τῶν πολλῶν ἀποφασίζουν, . Στὴν πρώτη μορφὴ διακυθέρνη σης ἄφετη ρία καὶ προορισμὸς τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ ἔλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ μοναδικῆ προὔπόθεση ἡ αὐτοδιοίκηση ἢ ἢ ἀλλιῶς ἡ ῇ ἄμεση δη μοκρατία. (Ση! μείωση: Γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ἡ δημοκρατία ἢ εἶναι ἄμεση ἢ δὲν εἶναι δημοκρατία. Ὁ ὁἀντιπροσωπευτικὸς σύγχρονος κοινοδουλευτισμὸς μόνο ὡς «φιλελεύθερη» ὀλιγαρχία μπορεῖ νὰ ἐννοηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνιχὴ συνείδηση). Στὸ δεύτερο εἶδος πολιτευμάτων { ἡ 6ασικὴ συνισταμένη εἶναι πρακτικὰ ἡ ἑξῆς: Κάποιοι ἄνθρωποι θεωροῦνται κατὰ τὸ μᾶλλον ἡ ἢ ἧττον αὐθαίρετα ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους -τὴ μᾶζα-, τὴν ὁποία ἐξ ἴσου αὐθαίρετα ἀντιπροσωπεύουν καὶ διοικοῦν. Φυσικὰ εἶναι ἀληθές, ἑ ὅτι στὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι οὔτε ἴδιοι οὔτε ταυτόση μοι εἰναι. Κάποιοι εἶναι ταλαντοῦχοι χάπου, ἄλλοι ἀλλοῦ, ἄλλοι λίγο, ἄλλοι πολύ. Ἢ ποικιλία αὐτή, ὅπως εἶναι φυσικό, ἀναιρεῖ τὴν ἀριθμητικὴ ἰσότητα, χωρὶς ἴσως νὰ ἀκυρώνει τὴ γεωμετρικὴ ἢ κατ ̓ ἀναλογίαν ἰσότητα, ὅπως θάλεγε ὁ ̓Αριστοτέλης. “Ὅμως, ἐνῶ στὰ πλαίσια τῆς ἄμεσης δημοκρατίας τῶν αὐτοδιοικούμενων κοινοτήτων ὑπάρχει στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἐλευθερία νὰ ἐκδηλώσουν τὶς ἱκανότητές τους καὶ νὰ λάμψει ἡ ὅποια ἀξία τους, στὶς ἐξουσιαστικὲς κοινωνίες τῆς ἀντιπροσωπευτικότητας (μοναρχίες, δικτατορίες, διάφορα χοινοδουλευτικά συστή ματα) οἱ ἀξιωματοῦχοι ξεχωρίζουν κυρίως λόγω τῆς σχέσης τους (φυσικῆς, . οἶκονομικῆς ἢ ἄλλης) μὲ τὰ ὠργανωμένα συμφέροντα, ποὺ νέμονται «ἐλέῳ Θεοῦ», «χρυσοῦ» ἢ «πετρελαίου» τὴν ἐξουσία. (Ὅσοι λόγω προφανοῦς πραγματικῆς ἀξίας καταφέρουν ν ̓ ἀποκτή- "Οχι ἀντιπροσωπευτιομὸς ἀλλὰ «δημοψηφιακἠ» Πολιτεία ̓ ̓Αγαπητὲ Δημήτρη Λάμπρου, [--[ ̓Εν ἀρχῇ ἦν... ἡ «λαϊκὴ κυριαρχία»; Πῶς; ̓Επειδὴ ρίχνεις ἕνα κουχκὶ κάθε 3-4 χοόνια - καὶ μετὰ γυρνᾶς ἀπ ̓ τ’ ἄλλο πλευρό, γιὰ νὰ συνεχίσεις τὸν διακοπέντα ὕπνο σου --, ἔχεις τὶς «τύχες σου στὰ χέρια σου», «προσδιορίζεις τὴ μοῖρα σου»; Εἶσαι «κυρίαρχος» σὺ - ποὺ ὅλα (σιγὰ) γίνονται μόνο (πιὸ σιγὰ) γιὰ σένα (συγγνώμη μὲ κεφαλαῖο Σ), γιὰ Σένα; [.../. Στὰ σοδαρά, «κυρίαρχέ» μου, νομίζεις κάτι τέτοιο; “Ὅταν οἱ «ἐκλεκτοί» σου κάνουν ὅ,τι θέλουν... - Μά, δὲν μποροῦν, διότι μετὰ 3-4 χρόνια θὰ τοὺς μαυρίσω. - Καὶ στὸ ἐνδιάμεσο ἡ ζωὴ μπαίνει στὴν κατάψυξη; Οχι δέδαια -- συνεχίζεται, προσδιοριξόμενη ἀνέκκλητα ἀπ ̓ αὐτούς. ̓Επιπλέον -- καὶ μετὰ τὰ πολυθρύλητά.σου 3-4 χρόνια - τοὺς ἴδιους καλεῖσαι νὰ «ἐκλέξεις»: φορεῖς, «ἰδεολογίες» «προγράμματα», «θέσεις», «πρόσωπα» ἀκόμη -- ἐπακριδῶς τὰ ἴδια. "Αρα ἁπλῶς γιὰ 3-4 χρόνια, κάθε 3-4 χρόνια, ἐπαναθεδαιώνεις, νομιμοποιεῖς, σὺ τώρα, τὴν ἀλλοτρίωση, ἀποξένωσή σου ἀπ’ τὰ ὑποτιθέμενα καὶ διατυμπανιζόμενα «δικαιώματά» σου -τὴν ἰδιότητά σου ὡς «ἐξουσίας» ἢ ἔστω «πηγῆς τῆς ἐξουσίας»: Αρα ἡ «δημοκρατία» σου δὲν εἶναι δημοκρατία. Ο ἀντιπροσωπευτισμὸς πραγματώνει, ὑποτίθεται, τὴν «κοινὴ δούλη ση» --------ἰ--