᾽Αντιπροσωπευτικότητα καὶ Ἐξουσιασμὸς Σ᾽ ὅλη τὴ διάρχεια τῆς ἱστορίας τῶν ἀνθρώπινων κοινωνιῶν δύο εἶναι τὰ εἴδη διακυθέρνη- σης, ποὺ ἔχουν δεῖ τὸ Φῶς τοῦ ἥλιου. Τὸ ἕνα χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς συνόλου ἔλευ- θέρων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι αὐτοδιοικοῦνται, δηλ. ἀποφασίξουν ὁ ἄμεσα οἱ ἴδιοι γιὰ τὴ ζωή τους, Τὸ ἱστορικὸ ὑπόδειγ μα αὐτῆς τῆς μορφῆς διακυδέρνη σης εἶναι φυσικὰ οἱ ἀρχαιοελλη- νικὲς «πόλεις. -χράτη» μὲ ἀποχορύφωμα, ὡς γνωστόν, τὴν ᾿Αθηναϊκη Δη μοκρατία. Τὸ ἄλλο εἶδος διακυδέρνησης, ποὺ εἰναι καὶ τὸ συντριπτικὰ πιὸ συχνὸ στὴν Ἱστορία, εἰναι ἡ ἀντιπρο- σωπευτικὴ ἐξουσία, ὅπου ἕνας ἢ περισσότεροι ἀξιωματοῦχοι ἐν ὀνόματι τῶν πολλῶν ἀποφα- σίζουν, . Στὴν πρώτη μορφὴ διακυθέρνη σης ἄφετη ρία καὶ προορισμὸς τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ ἔλευθε- ρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ μοναδικῆ προὔπόθεση ἡ αὐτοδιοίκηση ἢ ἢ ἀλλιῶς ἡ ῇ ἄμεση δη μοκρατία. (Ση! µείωση: Γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ἡ δημοκρατία ἢ εἶναι ἄμεση ἢ δὲν εἶναι δημοκρατία. Ὁ ὁ ἀντιπροσωπευτικὸς σύγχρονος κοινοδουλευτισμὸς μόνο ὡς «φιλελεύθερη» ὀλιγαρχία μπο- ρεῖ νὰ ἐννοηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνιχὴ συνείδηση). Στὸ δεύτερο εἶδος πολιτευμάτων { ἡ 6α- σικὴ συνισταμένη εἶναι πρακτικὰ ἡ ἑξῆς: Κάποιοι ἄνθρωποι θεωροῦνται κατὰ τὸ μᾶλλον ἡ ἢ ἧττον αὐθαίρετα ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους -τὴ μᾶζα-, τὴν ὁποία ἐξ ἴσου αὐθαίρετα ἀντι- προσωπεύουν καὶ διοικοῦν. Φυσικὰ εἶναι ἀληθές, ἑ ὅτι στὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι οὔτε ἴδιοι οὔτε ταυτόση μοι εἰναι. Κάποιοι εἶναι ταλαντοῦχοι χάπου, ἄλλοι ἀλλοῦ, ἄλλοι λίγο, ἄλλοι πολύ. Ἢ ποικιλία αὐτή, ὅπως εἶναι φυσικό, ἀναιρεῖ τὴν ἀριθμητικὴ ἰσότητα, χωρὶς ἴσως νὰ ἀκυρώνει τὴ γεωμετρικὴ ἢ κατ᾽ ἀναλογίαν ἰσότητα, ὅπως θάλεγε ὁ ᾿Αριστοτέλης. “Ὅμως, ἐνῶ στὰ πλαί- σια τῆς ἄμεσης δημοκρατίας τῶν αὐτοδιοικούμενων κοινοτήτων ὑπάρχει στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἐλευθερία νὰ ἐκδηλώσουν τὶς ἱκανότητές τους καὶ νὰ λάμψει ἡ ὅποια ἀξία τους, στὶς ἐξουσια- στικὲς κοινωνίες τῆς ἀντιπροσωπευτικότητας (μοναρχίες, δικτατορίες, διάφορα χοινοδουλευ- τικά συστή ματα) οἱ ἀξιωματοῦχοι ξεχωρίζουν κυρίως λόγω τῆς σχέσης τους (φυσικῆς, . οἶκο- νομικῆς ἢ ἄλλης) μὲ τὰ ὠργανωμένα συμφέροντα, ποὺ νέμονται «ἐλέῳ Θεοῦ», «χρυσοῦ» ἢ «πε- τρελαίου» τὴν ἐξουσία. (Ὅσοι λόγω προφανοῦς πραγματικῆς ἀξίας καταφέρουν ν᾿ ἀποκτή- "Οχι ἀντιπροσωπευτιομὸς ἀλλὰ «δημοψηφιακἠ» Πολιτεία ᾿᾽Αγαπητὲ Δημήτρη Λάμπρου, [--[᾿Εν ἀρχῇ ἦν... ἡ «λαϊκὴ κυριαρχία»; Πῶς; ᾿Επειδὴ ρίχνεις ἕνα κουχκὶ κάθε 3-4 χοόνια - καὶ μετὰ γυρνᾶς ἀπ᾽ τ’ ἄλλο πλευρό, γιὰ νὰ συνεχίσεις τὸν διακοπέντα ὕπνο σου --, ἔχεις τὶς «τύχες σου στὰ χέρια σου», «προσδιορίζεις τὴ μοῖρα σου»; Εἶσαι «κυρίαρχος» σὺ - ποὺ ὅλα (σιγὰ) γίνονται μόνο (πιὸ σιγὰ) γιὰ σένα (συγγνώμη μὲ κεφαλαῖο Σ), γιὰ Σένα; [.../. Στὰ σο- δαρά, «κυρίαρχέ» µου, νομίζεις κάτι τέτοιο; “Ὅταν οἱ «ἐκλεκτοί» σου κάνουν ὅ,τι θέλουν... - Μά, δὲν μποροῦν, διότι μετὰ 3-4 χρόνια θὰ τοὺς μαυρίσω. - Καὶ στὸ ἐνδιάμεσο ἡ ζωὴ μπαίνει στὴν κατάψυξη; Οχι δέδαια -- συνεχίζεται, προσδιοριξόμενη ἀνέκκλητα ἀπ᾽ αὐτούς. ᾿Επιπλέον -- καὶ μετὰ τὰ πολυθρύλητά.σου 3-4 χρόνια - τοὺς ἴδιους καλεῖσαι νὰ «ἐκλέξεις»: φορεῖς, «ἰδεολογίες» «προγράμματα», «θέσεις», «πρόσωπα» ἀκόμη -- ἐπακριδῶς τὰ ἴδια. "Αρα ἁπλῶς γιὰ 3-4 χρόνια, κάθε 3-4 χρόνια, ἐπαναθεδαιώνεις, νομιμοποιεῖς, σὺ τώρα, τὴν ἀλλοτρίωση, ἀποξένωσή σου ἀπ’ τὰ ὑποτιθέμενα καὶ διατυμπανιζόμενα «δικαιώματά» σου -- τὴν ἰδιότητά σου ὡς «ἐξουσίας» ἢ ἔστω «πηγῆς τῆς ἐξουσίας»: Αρα ἡ «δημοκρατία» σου δὲν εἶναι δημοκρατία. Ο ἀντιπροσωπευτισμὸς πραγματώνει, ὑποτίθεται, τὴν «κοινὴ δούλη ση» -- -------ἰ--